Η δυναμική της σύνθεσης στο επίκεντρο των καιρών…

Ίσως, οι άνεμοι της εποχής να φυσάνε με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν κατά τη διάρκεια της προαιώνιας «σταδιοδρομίας» τους και να φταίει για την έλλειψη ισορροπίας που μας διακατέχει -και σαν ατομικές υποπεριπτώσεις, και σαν σύνολα- το γεγονός πως έχουμε αλλάξει εμείς. Μια διελκυστίνδα ανάμεσα στις βεβαιότητες μιας δοκιμασμένης στην πράξη παλαιότητας, και στις καινοτόμες υπό σχεδιασμό διανοητικές κατασκευές μιας απαίδευτης βεβαιότητας που θέλει να διαμορφώσει αυτή τους όρους. Έχουμε συχνά την τάση της μετα-οπτικής αντίληψης του κόσμου και των πραγμάτων γύρω μας. Έχουμε αντικαταστήσει, όπως σωστά έχουν επισημάνει έγκαιρα ορισμένοι πνευματικοί άνθρωποι παγκόσμιου διαμετρήματος και δυσανάλογης προβολής από τα ιερατεία της παγκοσμιοποιημένης προτεραιότητας, τις αισθήσεις μας με μια εικονική πραγματικότητα. Που όχι μόνο έχει επιβληθεί της εμπειρικής πραγματικότητας, αλλά έχει τη δυνατότητα να την «φέρνει στα μέτρα» της. Οι μεταφυσικές ερμηνείες του σύγχρονου παγκόσμιου παζλ έχουν αντικαταστήσει τη θρησκεία και τη μαγεία, που για αιώνες είχε καταφέρει η ανθρωπότητα δικαίως να υποσκελίσει σε μεγάλο ποσοστό. Το μεγάλο ζητούμενο των καιρών είναι να λάβει χώρα ένας μετα-μετανεωτερικός εξανθρωπισμός, που θα τονώσει την εμπιστοσύνη μας στον υλικό κόσμο και τις φυσικές αναλογίες που είχαν λόγο να συνθέτονται με τον τρόπο που το έκαναν. Επιστροφή στον άνθρωπο, λοιπόν, όχι ως ένα παραπονιάρικο και νοσταλγικό «αίτημα» κίβδηλου ανθρωπισμού, αλλά ως μια ατομική και συλλογική αυτο-απαίτηση ουσίας για το μετασχηματισμό της ζωής προς το βέλτιστο…

Ο μεταμοντερνισμός μπορεί να ανέδειξε την ουσία της ατομικότητας, μπορεί να «έγειρε» το ενδιαφέρον προς τον εσωτερικό κόσμο του κάθε ατόμου, μπορεί να αμφισβήτησε ολιστικές και δομικές ερμηνείες του κοινωνικού χώρου και χρόνου, πόσο -όμως- πέτυχε στο να βελτιώσει τις ανθρώπινες κοινωνίες; Σε μάκρος χρόνου, αυτό μάλλον που επέφερε ήταν να ωθήσει τους ανέτοιμους για συμφιλιώσεις με τον εξωτερικό κόσμο ανθρώπους, όχι μόνο να κοιτάνε το δάχτυλο τους και όχι το δάσος, αλλά να έχουν και το θρασύδειλο όραμα του να γεμίσει το δάσος με όρθια δάχτυλα που θα επιδιώκει το ένα να βγάλει τα νύχια στο άλλο… Οι διάφορες εξω-κοσμικές θεωρίες τείνουν να καταστούν εξω-ανθρώπινες αναπαραστάσεις ενός ακαλαίσθητου περιορισμού που αποξενώνει, παγώνει καρδιές, διαστρεβλώνει συνειδήσεις, φουσκώνει σώματα. Τους καιρούς που οι απαραίτητες περπατησιές γίνονται βιαστικά και άτσαλα τρεξίματα προς το πουθενά, αναζητούνται -από λίγους, προς το παρόν- αγκαλιές συμπόρευσης που θα ενδυναμώνουν αμοιβαία και θα μεταποιούν την ισχύ προς την κατεύθυνση της ουσιώδους σμίλευσης επαναφορών στις εποχές που η ανθρωπιά ήταν ακόμα ζητούμενο, αλλά και πράξη…

Φυσικά, θεωρίες που καταπατούν την ατομική αυτονομία στο βωμό «συλλογικών πειθαρχιών» θα πρέπει να διδάσκονται από το -ακόμα και αποτρόπαιο- παρελθόν τους. Και στο σήμερα, που τα συλλογικά οράματα και οι εθελοντικές συνεργατικότητες μοιάζουν και είναι σαν οάσεις στις ερήμους του αποκομμένου αδυνατούν να πείσουν ακόμα και το μίνιμουμ αριθμό ανθρώπων. Μια πρωταρχική αποδοχή που θα τις μετέτρεπε από σκέψεις και οραματισμούς σε προτάσεις και διεξόδους. Ας αναρωτηθούν οι θιασώτες του σύγχρονου σερβιρίσματος κατεψυγμένων αξιωμάτων, μήπως πρέπει να κινηθούν κάπως διαφορετικά. Η υποβαθμισμένη άρνηση και τα αδιέξοδα της δεν αποτελούν άλλοθι ούτε για τους δικαιολογημένους αρνητές του μεταμοντερνισμού.

Υπάρχει -άραγε- πρόσφορη λύση για τον ουσιαστικό συγκερασμό των αληθινών αιτιάσεων κάθε πλευράς; Όταν ο υλισμός τολμήσει να κοιτάξει στα μάτια την κριτική που του ασκήθηκε από την επιστημονική «Πολιστική Στροφή» του πρόσφατου αναθεωρητισμού, και όταν η δεύτερη καταλάβει πως πρέπει επιτέλους να αποκαταστήσει τις σχέσεις της με την πραγματικότητα και τις ουσιαστικές ανάγκες των ανθρώπων, κάτι μπορεί να γίνει. Ούτε οι άκριτες εμμονές στο μακρινό χτες βοηθούν, ούτε το σήμερα της soft λειτουργίας και της αδοκίμαστης στη ζωή κοκορόμυαλης αποστασιοποίησης επιτρέπει κάτι το συνταρακτικό. Ας κλειστεί στο σπιτικό της σύνθεσης ένα ραντεβού μήπως και κάποτε μπουν σφραγίδες στις νέες ατομικές και συλλογικές ταυτότητες που θα μας ξεμπλοκάρουν από τη ραθυμία της μανιοκαταθλιπτικής στασιμότητας… Για να ξαναβρούν το χαμόγελο τους οι παλιότεροι, για να μάθουν να χαμογελάνε οι νεότεροι…