Μερικές χιλιάδες συμπολεμιστές του Θρακιώτη επαναστάτη Σπάρτακου, πρώην δούλοι, μονομάχοι και κατατρεγμένοι από τη βιαιότητα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά την ήττα τους στα Βασιλικάτα της Λουκανίας το 71 π.Χ., σταυρώθηκαν και τα πτώματά τους αφέθηκαν να σαπίσουν στην Αππία Οδό προς παραδειγματισμό των υπολοίπων. Ευτυχώς γι’ αυτόν, ο Σπάρτακος πέθανε στη μάχη. Ή μήπως όχι;

«Μήπως τελικά ο Σπάρτακος συνελήφθη από τους Ρωμαίους και σταυρώθηκε αγέρωχος σαν τον Κερκ Ντάγκλας και υπέροχος πάνω στον σταυρό του;» αναρωτιέται ο Νίκος Καμπουρόπουλος, προλογίζοντας τον «Σπάρτακο» των Δημήτρη Σαββαΐδη και Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη (εκδόσεις Add Art).

Στο εναλλακτικό αυτό σενάριο της Ιστορίας ο «σταυρωμένος» επαναστάτης, παρά τα προβλήματά του, κάνει ηλιοθεραπεία, αντιμετωπίζει κυνικά τον Τύπο, πέφτει θύμα bullying από τους φρουρούς και τους τουρίστες, ποζάρει με ηδυπάθεια και αστείρευτη ματαιοδοξία, βγαίνει ραντεβού στα κρυφά, δέχεται αδιαμαρτύρητα τους χρησμούς μιας μαυροφορεμένης μάντισσας και ανταγωνίζεται σε πνεύμα τους συν-σταυρωμένους του.

Κι όταν κατεβαίνει αφήνει σημείωμα: «Επιστρέφω σε λίγο…»