Δημοκρατία ή «δημοκρατία»;

Στον «πολιτικό ορίζοντα» συμβαίνουν γεγονότα που ξεπερνούν τη διαθέσιμη ύλη προς ερμηνεία. Ισως γιατί έχει πια ξεφύγει η τύχη των ανθρώπων από το «στενό» περιβάλλον του «κράτους», το οποίο ήταν χωρικά πιο προσιτό στο να γνωρίζουν τη μοίρα τους! Καλή και συμβατή με την εκάστοτε εξουσία ή ταγμένη στην εξορία κάποιου ξερονησιού.

Και τότε η «διεθνής επιθυμία» με τη μορφή των αποικιοκρατικών συσχετισμών ήταν παρούσα, αλλά τώρα τα κέντρα αποφάσεων είναι αόρατα και στο απυρόβλητο χωρικά και γνωστά μόνο από την επιδίωξή τους: τη συσσώρευση του πλανητικού πλούτου στο δικό τους 1% σε βάρος του υπόλοιπου 99% των ανθρώπων.

Βέβαια, αυτή η κατανομή διαθέτει αμέτρητες διαβαθμίσεις, ανάλογα με τη θέση του κάθε «πολίτη» απέναντι σ’ αυτή την εξουσία. Οι κολαούζοι των ισχυρών ανήκουν σε πολλές κατηγορίες και μοιράζονται αρκετά κόκαλα που τους πετούν οι εντολοδόχοι τους (πολιτικοί, ΜΜΕ και αμέτρητοι άλλοι).

Στον ευρωπαϊκό ορίζοντα, τα τελευταία χρόνια, η Ευρωπαϊκή «Ενωση» σίγουρα (πια) δεν έγινε για την ευημερία και εξυπηρέτηση της πλειονότητας των πολιτών της. Είναι μια επιτήδεια νομική μορφή εξασφάλισης της επικράτησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου εις βάρος του μέσου πολίτη, με αιχμή του δόρατος τα κοινοβούλια των συμβαλλόμενων κρατών. Το κέρδος συσσωρεύεται στα γνωστά οικονομικά τζάκια και προστατεύεται από ψευδεπίγραφες διακηρύξεις ισονομίας και ισοπολιτείας. Τελευταία, ούτε και αυτές θεωρούνται αναγκαίες.

Αυτό διαφαίνεται από τα γεγονότα που διαδραματίζονται, ενώ δεν γίνονται προσιτοί αναρίθμητοι παράγοντες που θα μπορούσαν να ερμηνεύσουν το βάθος της διαπλοκής. Το «γιατί» και οι 18 υπουργοί της Ε.Ε. έχουν ταυτόσημη άποψη στην αντιμετώπιση της Ελλάδας είναι ένα ερώτημα με ανεπαρκή προς το παρόν τα διαθέσιμα εργαλεία για την πλησιέστερη στην πραγματικότητα αλήθεια.

Το πώς και το γιατί ο Σόιμπλε επιμένει στην επιδείνωση της ανθρωπιστικής κρίσης ενός λαού ξεπερνά τη λαϊκίστικη άποψη των «προσωπικών αισθημάτων» και τις εύκολες ιστορικίστικες διαγνώσεις. Δεν νομίζω ότι είναι μόνος! Δεν του χαρίζω τόση δύναμη! Δεν του πάει! Πρόκειται για ένα δύστυχο, αντικειμενικά, ανθρωπάκι! Οι πίσω από αυτόν είναι οι ισχυροί! Και η δημοκρατία ο στόχος τους.

Μια «δημοκρατία» που της δίνουν όποιο νόημα θέλουν και κυρίως αυτό που «εξηγεί» τη μεταφορά του πλούτου «νόμιμα» προς τη μεριά τους. «Νόμιμα», γιατί αυτοί ίδρυσαν και εμπέδωσαν στην κοινωνία τους δικούς τους θεσμούς, ιδρύοντας συγχρόνως τη νομοθετική εξουσία και για την πειθώ την εκτελεστική τους εξουσία! Ετσι μεταποίησαν τη «δημοκρατία» στα μέτρα τους. Και έπειτα η ιδεολογική τεκμηρίωση αυτού του μορφώματος, στους καιρούς μας, είναι πανεύκολη με τις χρυσωμένες πένες να βρίσκονται σωρηδόν σε κάθε «εμπορικό μικρομάγαζο».

Στο νέο τους λεξικό, οι λέξεις «τρομοκρατία, αναρχία, μηδενισμός» κατοχυρώνονται στον οποιονδήποτε αντιλαμβάνεται και αντιδρά στα νέα δεδομένα. Δεν τολμά κανένας να ισχυριστεί ότι η τρομοκρατία ανήκει σ’ αυτά τα σκοτεινά σχήματα που ιδρύουν τα Γκουαντάναμο, που καλλιεργούν τον φόβο, μετατρέποντας τον πολίτη σ’ ένα άβουλο και εύκολα διαχειρίσιμο υποζύγιο.

Δεν τολμά κανένας να πει ότι ο μηδενισμός δεν είναι η αμφισβήτηση του πολυπλόκαμου τέρατος του σαρωτικού καπιταλισμού που δεν αφήνει εναλλακτικές λύσεις και οδηγεί σε αυτοδικία τον ρημαγμένο άνθρωπο, αλλά ο θάνατος των πεινασμένων ανθρώπων από τα καπρίτσια των ανθρωποφάγων λυκανθρώπων της ολιγαρχίας του χρήματος.

Ποιος μπορεί να μιλά για δημοκρατία, όταν ένας ισότιμος υπουργός αποβάλλεται από το κατ’ επίφασιν δημοκρατικό σπιτάκι όπου συνεδριάζουν μάλλον τα ανδρείκελα των ισχυρών και λογίζονται εκπρόσωποι κοινοβουλίων, τα οποία υποτίθεται ότι εξασφαλίζουν την ισοτιμία; Και τελικά επιβάλλεται και η καθαίρεσή του. Και πώς αυτοί οι 18 αναγνωρίζουν την ωμή παρέμβαση των διαφόρων «ηγετών» τους στην εκλογική διαδικασία ενός «ισότιμου μέλους»; Εκτός και αν αναγνωρίζουν την ηγεμονία ορισμένων, πάνω από τους δήθεν δημοκρατικούς θεσμούς που υπηρετούν!

Πότε λοιπόν αυτός ο πολίτης θα αντιληφθεί ότι το (παλιό) άρθρο του Συντάγματος, το 114, τον ορίζει να αποφασίζει ο ίδιος για τη μοίρα του και να απονέμει αυτός τους τίτλους του τρομοκράτη, του αναρχικού και του μηδενιστή; Πότε θα σκύψει πάνω σ’ αυτό το λεξικό που του έγραψαν οι αργυρώνητοι «διανοούμενοι», να το αλλάξει, να το φέρει στα δικά του μέτρα, τα μόνα νόμιμα που ανταποκρίνονται στην πραγματική ισονομία;

Πότε η δημοκρατία θα πετάξει τα δεκανίκια που της έχουν επιβάλει οι επιτήδειοι βιαστές του κόσμου, μόνο και μόνο για να μπορούν εύκολα με μια τρικλοποδιά να την γκρεμίζουν εύκολα;

*πολίτης του Αιγαίου