Το κυρίαρχο συναίσθημα της κοινωνίας όσο περνούν οι μέρες και καταλαγιάζουν ο θυμός και η απογοήτευση για την επιβολή του νέου μνημονίου είναι η αγωνία για το μέλλον, το άμεσο μέλλον.
Οι πολίτες αγωνιούν για το αν θα έχουν δουλειά, αν θα μπορούν να ψωνίζουν τα βασικά, αν θα μπορούν να στείλουν τα παιδιά τους στο φροντιστήριο για να μάθουν μια ξένη γλώσσα ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στο παράλογο και αντιπαιδαγωγικό σύστημα εισαγωγής σε ένα ΑΕΙ ή ΤΕΙ.
Οι οικογένειες με παιδιά που πάνε σχολείο, αφού χόρτασαν από υποσχέσεις για πάταξη της παραπαιδείας, τώρα καλούνται να την πληρώσουν πολύ ακριβά.
Οι συνταξιούχοι αγωνιούν όχι μόνο για το αν θα μπορούν να καλύψουν τις δικές τους ανάγκες διαβίωσης, αλλά και να στηρίξουν τις βασικές ανάγκες των άνεργων παιδιών τους, ακόμα και των εγγονιών τους. Τι μένει τελικά;
Ο αγώνας της επιβίωσης σε συνθήκες πρωτοφανούς λιτότητας και ύφεσης. Οι πολίτες καλούνται να είναι συνεπείς στις φορολογικές υποχρεώσεις τους, να δουλεύουν σκληρά για να εξασφαλίσουν έναν χαμηλό μισθό.
Και πρέπει να χαμογελούν, για τα παιδιά τους, για να μην τα φορτώσουν με αγωνίες και φόβους που δεν πρέπει να φορτωθούν…
Οι ίδιοι άνθρωποι καλόπιστα πιστεύουν τον πρωθυπουργό ότι δεν υπήρχε καλύτερη και πιο ρεαλιστική λύση από αυτό το μνημόνιο. Ωστόσο, απαιτούν από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα κάτι πολύ συγκεκριμένο: δικαιοσύνη και απτά αποτελέσματα.
Οι πολίτες αυτής της χώρας, που πέντε χρόνια χόρτασαν λιτότητα και υποσχέσεις, απαιτούν να δουν μεγαλοφοροφυγάδες, ασύδοτους εργοδότες και μιζαδόρους να τιμωρούνται και κυρίως να πληρώνουν. Απαιτούν θέσεις αξιοπρεπούς εργασίας και όχι βολέματα «ημετέρων».
Απαιτούν ο βαρύς λογαριασμός και το τίμημα παραμονής στο ευρώ να πληρωθούν από όλους και αναλογικά.
Αυτά είναι τα στοιχειώδη που προκύπτουν και από τις δεσμεύσεις του πρωθυπουργού ότι θα υπάρξει άμεση φροντίδα για τα λαϊκά στρώματα και για όσους συμπατριώτες μας κράτησαν συνειδητά τις ελάχιστες οικονομίες τους στις ελληνικές τράπεζες…
