«Μπαίνω βγαίνω από την κρεμάλα και φωνάζω φίλε-φιλενάδα… Από το σχολειό, σχολειό δημοτικό που πολύ το αγαπώ… κ.λπ. κ.λπ.» – πρόκειται για παιδικό άσμα, με στίχους βαθιάς σημασίας και ισχυρό λόγο ύπαρξης και χρήσης: τα «βγάζουμε» για να δούμε ποιος θα τα «φυλάει».
Δηλαδή, ποιος θα είναι αυτός που θα σεργιανάει στη γειτονιά να βρει όσους κρύβονται και να τους «φτύσει», πριν προλάβουν να το κάνουν αυτοί. Εναν μπροστάρη δηλαδή. Αυτόν «βγάζουν». Και με τι τραγούδι! «Μπαίνω βγαίνω από την κρεμάλα και φωνάζω, φίλε-φιλενάδα…». Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να φανταστώ από πού πηγάζουν αυτοί οι στίχοι, ποιος τους σκέφτηκε, πώς προήλθαν και γιατί. Αλλά, μια και μ’ αυτούς γαλουχηθήκαμε ως γενιά των σημερινών τριαντάρηδων, δεν μπορώ παρά να τους φέρω στο σήμερα. Είχα και βοήθεια, βέβαια, καθώς ενώ οι τριαντάρηδες της πολυκατοικίας μου βλέπαμε τη Βουλή προχθές το βράδυ, τα δεκάχρονα της γειτονιάς παίζαν’ απ’ έξω κρυφτό και μου το θύμισαν (πάλι καλά, κάνει και κάποιος κάτι σοβαρό σ’ αυτήν τη γειτονιά).
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήρθαν και βεντουζάρισαν οι στίχοι στον εγκέφαλο και να σου να λέει ο Παρασκευόπουλος στη Βουλή πως δεν συμφωνεί με το νομοσχέδιο, αλλά και τι να κάνει, θα το ψηφίσει («μπαίνω βγαίνω από την κρεμάλα») και να σου ο Τσίπρας να προσπαθεί να συμμαζέψει και το κόμμα του και τα ασυμμάζευτα («και φωνάζω φίλε-φιλενάδα…»).
Δεν ξέρω τι να πω πια στα παιδιά. Ετσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα. Κι ας μην ξέρουν ότι τα ξέρουν. Κρύβουν τις μεγαλύτερες αλήθειες στα παιδικά τους τραγούδια, φωτίζουν τις πιο κρυφές επιθυμίες στα παιχνίδια τους και κυρίως κάνουν τη φαντασία πράξη.
Θα μου πεις, υπάρχει και το «Ενα μικρό καράβι» που ήταν «α- α- αταξιδευτό». Και που μέσα του, όταν τελειώσαν οι τροφές, άρχισαν τα όργανα. Δεκτή η παρέμβαση, ειδικά όταν τελευταία ακούμε συχνά για καράβια και καπεταναίους… Ας ξεχωρίσουμε, λοιπόν, τους ανθρωποφάγους σ’ αυτήν τη χώρα και πολύ απλά ας μην τους καλέσουμε να παίξουν κρυφτό και κυνηγητό μαζί μας. Τα κουβαδάκια τους και σ’ άλλη παραλία.
