Υπερβολές, απειλές, εκβιασμοί, απόπειρες χειραγώγησης, τελεσίγραφα. Αναμενόμενα πράγματα σε αντιπαραθέσεις με διλημματικό χαρακτήρα. Σε τέτοιες περιπτώσεις καλό είναι όμως όλοι όσοι έχουν δημόσιο λόγο να προσπαθούν να κρατήσουν ένα επίπεδο σοβαρότητας. Βασικό στοιχείο της σοβαρότητας είναι η συνέπεια λόγων και έργων. Είδαμε μέσα σε λίγες μέρες, για να μην πω ώρες, θεαματικές αναδιπλώσεις.
Αμέσως μετά το μπαράζ των Ευρωπαίων αξιωματούχων ότι το «όχι» στη δημοψήφισμα συνεπάγεται την έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη, ξεκίνησε στην Ελλάδα ένα πάρτι κωλοτούμπας.
Κόμματα, δημοσιολόγοι, διανοούμενοι και εκπρόσωποι επαγγελματικών ομάδων καλούσαν τον πρωθυπουργό να μην επιμείνει στην απόφασή του, να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις και να υπογράψει συμφωνία. Τι υπήρχε εκείνη τη στιγμή στο τραπέζι; Η πρόταση της ελληνικής κυβέρνησης που είχαν απορρίψει οι δανειστές και η πρόταση των δανειστών που είχε απορρίψει η κυβέρνηση.
Ακόμη ηχούν στ΄ αυτιά μου οι κραυγές αγωνίας και οι θυμωμένες κριτικές πολιτικών, σχολιαστών και επικεφαλής επαγγελματικών σωματείων όταν έγιναν γνωστές οι προτάσεις. Φώναζαν -και πιθανότατα είχαν δίκιο- ότι και οι δύο συνταγές θα βλάψουν πολλούς κλάδους, θα προκαλέσουν ζημιά στην οικονομία, θα ενισχύσουν την ανασφάλεια, θα φουντώσουν την ανεργία, θα πλήξουν την ανταγωνιστικότητα, θα υπονομεύσουν την έτσι κι αλλιώς ισχνή παραγωγική βάση και δεν πρόκειται να βγάλουν τη χώρα από τον φαύλο κύκλο της ύφεσης.
Τις αποδοκίμαζαν στεντορείως. Καλά έκαναν. Ας αποφασίσουν όμως τι ακριβώς θέλουν. Αφού πιστεύουν ότι το μέγιστο διακύβευμα είναι η παραμονή της χώρας στο ευρώ (πάση θυσία) και αφού αυτό το αγαθό εξασφαλίζεται μόνο με την πρόταση των δανειστών, πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο λογαριασμός θα είναι βαρύς. Θα τον πληρώσουν οι περισσότεροι.
Το να λες όμως στον Τσίπρα «πάρε οπωσδήποτε το πακέτο που σου δίνουν οι εταίροι, άσε τις μαγκιές, τους λεονταρισμούς και τις μεγαλοστομίες περί εθνικής αξιοπρέπειας, αλλά εγώ θα σε καταχεριάσω -εκ του ασφαλούς πια- επειδή το πήρες» είναι χυδαίος οπορτουνισμός. Καθαρές κουβέντες.
Ανάγωγα
Αν το δημοψήφισμα είναι «πραξικόπημα», όπως λέει ο κ. Σαμαράς, «εκτροπή», όπως ισχυρίζονται διάφοροι δημοσιολόγοι, «αντισυνταγματική ενέργεια», όπως υπαινίσσεται ο Ευάγγ. Βενιζέλος, «ντροπή» κατά πώς λένε ορισμένοι σύλλογοι, γιατί καλούν τους πολίτες να ψηφίσουν «ναι» και να νομιμοποιήσουν έτσι με τη συμμετοχή τους το αποτέλεσμα; Η σωστή στάση θα ήταν καταγγελία της κυβέρνησης και αποχή.
Ως γνωστόν, αν η συμμετοχή είναι κάτω από το 40%, το δημοψήφισμα θεωρείται ως μη γενόμενο. Δεν θα παραχθεί κανένα πολιτικό γεγονός. Δεν το σκέφτηκαν ή αποφάσισαν άλλοι για λογαριασμό τους;
