Το πάρκο με τις μυρωδιές

Πήγαινες χθες να πάρεις μια τζούρα από τη Λυρική και τη Βιβλιοθήκη, που κτίζονται στο Φάληρο, να συγκινηθείς, να φαντασιώσεις τι ωραίες που θα είναι σε ένα χρόνο, έτοιμες.

Πήγαινες και να χαζέψεις και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, που χθες άνοιγε για πρώτη φορά τις πόρτες του στον κόσμο και έχει σχεδιάσει ένα τετραήμερο πρόγραμμα δωρεάν εκδηλώσεων, με τον εύγλωττο τίτλο «Η Νύχτα Μέρα» (από τις 6 το απόγευμα μέχρι τις 6 τα ξημερώματα).

Πήγαινες και για να απολαύσεις τη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου, στο Ξέφωτο, μπροστά από το εργοτάξιο, που τα φώτα του χορεύανε κι αυτά στον ρυθμό της μουσικής.

Πήγαινες για όλα αυτά, ήδη πολλά και ευχάριστα. Και βρισκόσουν μπροστά σε μια έκπληξη.

Ποια μάτια και ποια αυτιά. Η μύτη σου έστησε πανηγύρι. Αυτονομήθηκε. Καθόριζε τα βήματά σου και οδηγούσε τα χέρια σου.

Ετσι κάνουν οι μύτες που σπάνε κυριολεκτικά από μυρωδιές μαγευτικές και πρωτόγνωρες στα μέρη της Αθήνας.

Δεν ξέρω τι θαύματα ετοιμάζει ο Ρέντζο Πιάνο, αλλά οι κηπουροί του Ιδρυματος Σταύρος Νιάρχος παίρνουν δέκα με τόνο.

Δημοσιογραφικά: έχουν φυτέψει 62 χιλιάδες θάμνους και θα τους κάνουν 280 χιλ.

Υποκειμενικά: μετατρέπουν τους επισκέπτες σε ερασιτέχνες βοτανολόγους, που ρωτάνε ο ένας τον άλλο, «ξέρετε πώς το λένε αυτό το μοβ με τα λουλουδάκια», σκύβουν στο χώμα και ψάχνουν τα ειδικά ταμπελάκια (μεγάλο σουξέ χθες η Salvia Rosmarinus), απλώνουν τα χέρια τους διακριτικά και χαϊδεύουν τα φυτά για να κλέψουν όσο πιο πολλές μυρωδιές μπορούν.

Και δίπλα στους μεγάλους, να ‘χεις και τους μπόμπιρες να τσιρίζουν με ενθουσιασμό «ένα καρπουζάκι, ένα καρπουζάκι» ή «κολοκύθια είναι αυτά, κορίτσι μου». Διότι, ναι, υπάρχει και λαχανόκηπος.

Πολλά υπήρχαν χθες στο Πάρκο Σταύρος Νιάρχος. Ενα γλυκό σούρουπο. Χιλιάδες κόσμου, που συνέχιζε να έρχεται μέχρι αργά.

Αψογη εξυπηρέτηση (ναι, μας έψαξαν τις τσάντες, αλλά κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε).

Δωρεάν νερό και αναψυκτικό (ουρές στο καφενείο, πάρτε καλύτερα μαζί σας για να μην ταλαιπωρηθείτε). Ειδικά αυτοκινητάκια για όσους δεν μετακινούνται εύκολα, πήλινα τασάκια (!) γύρω από το γκαζόν του Ξέφωτου (τόσο παχύ, που ήθελες να ρίξεις βουτιά). Ελπίζω να τα τίμησαν, εγώ αγόρασα δικό μου, πλαστικό, έξω από το Πάρκο. Αρκετά τραπεζάκια για παρέες και πολλά παγκάκια.

Είχες με λίγα λόγια την αίσθηση ότι σε υποδέχονται άνθρωποι ευγενικοί (τι απλός και γλυκός ο λόγος του Γιώργου Αγουρίδη, από το δ.σ. του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος) και με γούστο.

Και μόνο οι μουσικές που διάλεξαν για το εναρκτήριο πάρτι τους, μας ανοίγει την όρεξη. Εντάξει, ο Σαββόπουλος είναι Σαββόπουλος. Αλλά το ρεπερτόριο της Underground Youth Orchestra, που προηγήθηκε, όλα τα λεφτά.

Η «Μαγική πόλη» του Χατζιδάκι ήταν το πρώτο-πρώτο τραγούδι που ακούστηκε στον χώρο. Εχουμε καιρό (όχι πολύ) για Τόσκες και Τραβιάτες.