Δεν ξέρω αν ζούμε ακόμη στην εποχή της παγκοσμιοποίησης ή έχουμε περάσει, όπως λένε οι σύγχρονοι πολιτικοί φιλόσοφοι, στη μεταδημοκρατία ή μεταπολιτική, όπου κυριαρχούν οι «αγορές» (όχι του δήμου) έναντι της πολιτικής, πάντως κάποιες «αξίες» μένουν σταθερές ό,τι κι αν ισχύει.
Και ποιος καταλληλότερος να τις εκφράσει, από μια γυναίκα και μάλιστα μάνα. Ημουν παρούσα όταν η μητέρα ενός μαθητή μιας φίλης μου μάς εξομολογήθηκε πως όταν ο κανακάρης της γύρισε σπίτι και της είπε «μαμά, μήπως δεν με συμπαθούν στο φροντιστήριο;», του απάντησε: «Γιατί να μη σε συμπαθούν; Αφού τους πληρώνουμε!».
Το θαυμαστικό μπήκε από τη γράφουσα, γιατί σε αυτό ακριβώς μεταμορφώθηκε το πρόσωπό μου όταν άκουσα τα παραπάνω: σε ένα τεράστιο θαυμαστικό. Το οποίο με τη σειρά του έγινε ερωτηματικό! Το τελείωσε το παιδάκι η μανούλα, με την απάντησή της, μια και καλή ή δεν το τελείωσε; Δηλαδή, για να καταλάβω, από ποιο σχολείο και από ποια κοινωνία θα κρατηθεί αυτό το δόλιο για να ξεπεράσει το ότι «το χρήμα αρκεί και για να σε αγαπήσουν»;
Και πάνω που η μία ερώτηση έρχεται μετά την άλλη, με την απογοήτευση χεράκι χεράκι (διότι, πώς να το κάνουμε, είμαστε και άνθρωποι «ολίγον εκνευριστικοί», που έλεγε και ο Βουτσάς στη «Νύχτα γάμου», θέλοντας να πει «εκνευρισμένοι», ένεκα όμως που ήτο πιωμένος), πέφτω πάνω σε δεύτερη είδηση.
Η 37χρονη Βικτόρια Ντόντα Πέρες, βουλευτής από την Αργεντινή και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τόλμησε να θηλάσει το μωρό της στα έδρανα εν ώρα συνεδρίασης στο Κογκρέσο. Αλλοι επικρότησαν αυτή την ενέργεια, άλλοι τη χαρακτήρισαν ακατάλληλη.
Ακατάλληλη την πράξη, όχι την κοπέλα. Δηλαδή, ο θηλασμός είναι ακατάλληλη πράξη. Ή μάλλον, ο θηλασμός δημόσια είναι ακατάλληλη πράξη. Ετσι, να το πούμε δυο-τρεις φορές να το εμπεδώσουμε: Το να ταΐζεις το παιδί σου είναι σαν ταινία πορνό – ακατάλληλη. Αλλά και για ενήλικες… Αντρες, φαντάζομαι.
Αλήθεια, η μάνα αυτή που έθεσε το χρήμα ως ύψιστη αξία στο ανήλικο παιδί της, άραγε μπόρεσε να το θηλάσει; Ή το θεωρούσε κι αυτή «πράξη ακατάλληλη»; Ή τη φόβισαν και ποτέ δεν τόλμησε να το κάνει εκτός από το σπίτι της;
Πάντα θα υπάρχουν οι «κατάλληλοι» άνθρωποι για να υποδεικνύουν τις «ακατάλληλες» πράξεις. Τώρα, να χαρώ δηλαδή;
