efsyn.gr , Σταυρούλα Ματζώρου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν είναι λίγες οι φορές που νιώσαμε συναισθήματα να μας κατακλύζουν και τότε, προσπαθώντας να τα περιγράψουμε, να δώσουμε την έντασή τους, αντιλαμβανόμαστε ότι οι λέξεις γονατίζουν μπροστά στη δύναμή τους. Νομίζω πως αυτό πάθαμε πολλοί το πρωινό της χθεσινής μέρας. Τα συναισθήματά μας, και όχι η χώρα (αυτό λένε ότι το αποφύγαμε), έπεφταν το ένα μετά το άλλο πάνω στα βράχια της συνείδησης.

«Τι έγινε, ρε παιδιά; What happened here;» που αναρωτιόταν κι ο Σπύρος Παπαδόπουλος στους «Απαράδεκτους». Ναι, τι έγινε ρε παιδιά; Πώς μπερδευτήκαμε έτσι; Τι ήταν αυτό ακριβώς που περιμέναμε; Το «όχι» στη λιτότητα πώς εξαϋλώθηκε; Και πόσο δυνατή αποδείχτηκε τελικώς η φωνή μας; Αλλά κι αν η σύγκρουση ήταν μετωπική (λέμε τώρα), πόσοι από μας θα αντέχαμε την επόμενη μέρα, βαριά τραυματισμένοι, ετοιμοθάνατοι; Εγινε, βεβαίως, γνωστό το πρόβλημα της Ενωμένης Ευρώπης, του κοινού νομίσματος, του «γάμου» μεταξύ άνισων οικονομιών, αλλά έγινε γνωστή και η συνθηκολόγηση, η ευκολία συντριβής ενός αδύναμου κράτους.

Κι άντε να δεχτούμε ότι κερδίσαμε τις εντυπώσεις, αλλά για ποιον ακριβώς λόγο; Και καλή έως άριστη η χιλιοειπωμένη από χείλια ειδημόνων αποστροφή, πως δεν χρεοκοπούν τα κράτη, αλλά πού είναι η θαρραλέα εξήγηση για το τι γίνεται όταν χρεοκοπούν τα νοικοκυριά, οι άνθρωποι, οι οικογένειες; Και πόσο έτοιμοι ήμασταν εμείς, ο καθένας μας, γι’ αυτή τη χρεοκοπία;

Κι αν ο Τσίπρας έχανε την ψυχραιμία του -αν- και μετά τις τόσες προσβολές περί έλλειψης εμπιστοσύνης, περί ενός λαού αχάριστου και αγνώμονος, τους έλεγε ένα ανθρώπινο γεμάτο αγανάκτηση «κι εσείς κι ο γρύλος σας, άει…» και τα βροντούσε όλα, για πόσο καιρό θα αντέχαμε πένητες και αλαφιασμένοι με μόνο σύμμαχο την εθνική μας περηφάνια; Και σε ποιο ακριβώς σημείο του Συντάγματος θα τον στήναμε;

Τι νιώθουμε; Χαρά δεν μπορείς να το πεις με τίποτα. Αισιοδοξία; Μπα, χλομό. Αγανάκτηση, πόνο, ανελευθερία, υποταγή, αδυναμία, ανημποριά, ανακούφιση, πείσμα, μειονεξία;…

Μια μέγκενη έχει σφίξει από χθες το κεφάλι μας. Αυτά κι άλλα πολλά πολλά ακόμη αισθήματα και ερωτήματα, και μια πικρή γεύση στο στόμα, που αυτή τη Δευτέρα δεν ήταν από τον πρωινό πρώτο καφέ.