Υπάρχει -όλοι το ξέρουμε δα- ένα ηφαίστειο βαθιά μέσα στον καθένα μας και στη διάρκεια του βίου ευχόμαστε να μην εκραγεί. Οταν συμβαίνει τρομάζουμε από την καταστροφική του δύναμη· καταντάμε δολοφόνοι, παιδοκτόνοι, άλογοι, βασανιστές, ανερμήνευτοι, απάνθρωποι τελικά. Χάνεται ο κακόμοιρος ο νους, αδυνατεί να εκλογικεύσει, να αρθρώσει λόγο, να ψελλίσει, έστω, κάτι.
Μέγας κίνδυνος η έκρηξη του εσωτερικού ηφαιστείου (στην ουσία δεν είναι παρά η μικρότητα της διάνοιας) και αυτό φαίνεται να το ήξεραν οι πρόγονοι όταν άρχισαν να εγκαθιδρύουν κοινωνίες (ίσως γι’ αυτό να αναγκάστηκαν να ιδρύσουν κοινωνίες και όχι τόσο για να προφυλαχτούν από τη φυσική βία ή για να καλύψουν την αδυναμία του ανθρώπου απέναντι στη θηριώδη δύναμη άλλων ζώων).
Πώς αντιμετωπίζεται η ξέφρενη δύναμη των ενστίκτων; Με θεσμούς φυσικά, συνομολογήσεις για παύση των δολοφονιών, για κάποια ειρήνη. Οταν ξεχύνεται η λάβα, πρέπει να βρεθεί ένας φραγμός να εμποδίσει τη δηωτική καταστροφή της. Η Δημοκρατία είναι ο φραγμός, ένα πολίτευμα που εφηύραν οι πρόγονοι σε κάποιες παραλίες της μεσογειακής λεκάνης.
Το ίδιο αυτό πολίτευμα εμπόδιζε την εμφάνιση της αλαζονείας, της κυριαρχίας, της βαρβαρότητας τελικά. Εντάξει, δεν τα κατάφερε, αλλά κάτι πέτυχε, την αποσόβηση της αστραπιαίας αλληλοεξόντωσης λ.χ., τον αφανισμό του ζώου που αυτοαποκλήθηκε άνθρωπος.
Δεν είναι λίγο. Δεν είναι, όμως, πολύ· χρειάζεται γερός περαιτέρω εξανθρωπισμός· χρειάζεται πολύ περισσότερη πολιτική σκέψη παρά ηθικά καμώματα (πατριωτισμός τάχα, θρησκευτική ευλάβεια και άλλες επίπλαστες, αντιδημοκρατικές έννοιες που χρησιμοποιούν οι πολιτικοί αλλά και όλοι, οι πλείστοι, έστω…).
Η πόζα και η μεγαληγορία ταιριάζουν στους παρακμιακούς, σ’ αυτούς που μισούν την αξιοπρέπεια, τη γενναιότητα, την υπερηφάνεια (του λαού).
Αυτά, δυστυχώς, χρησιμοποιούν οι άνθρωποι της δημόσιας ζωής (άλλη αντιδημοκρατική έκφραση-επινόηση· οι ιδιώτες δεν έχουν θέση στη δημόσια σφαίρα;). Γι’ αυτόν τον λόγο απεχθάνονται τις γιορτές και τις τέχνες, διότι αυτές επαναφέρουν το σώμα μας στη σωστή του θέση: στον χορό, στη σεξουαλικότητα, στη συντροφικότητα.
Οταν το σώμα είναι στη σωστή θέση, τότε και το πνεύμα (του) αναπτύσσεται με φυσική υγεία, προσφεύγοντας στην κοινωνική οικονομία, στην αλληλεγγύη, στα συνεργατικά δίκτυα, σε εξωθεσμούς που συμβάλλουν όμως στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη και τροφοδοτούν το «εμείς».
Μέσα από τη ζύμωση φτάνει κανείς στην απόφαση με ποιους θα πάει και ποιους θ’ αφήσει. Μέσα από τη σύγκρουση των ιδεών φαίνεται να προχωρεί η κοινωνία· η Πολιτεία, όμως, περί άλλα τυρβάζει. Επιμένει στην ιεραρχία, στον κομματισμό, στην κάθετη διοίκηση.
Ευτυχώς μερικοί αντιδρούν· οπλίζονται με σθένος (σπάνιο πλέον) και αντιστέκονται. Μπα; Δεν φαίνονται; Δίπλα μας είναι, με τσαγανό και αποφασιστικότητα. Επιπλέον δεν είναι αργά να δείξουν τα δόντια τους, κοφτερά και αντι-ηφαιστειακά.
