Σε άλλους οργή, σε άλλους θυμηδία προκάλεσαν τα συγχαρητήρια και οι δηλώσεις συμπαράστασης που έστειλαν στον Αλέξη Τσίπρα για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ηγέτες χωρών της Λατινικής Αμερικής. Πολιτικοί και δημοσιολόγοι βρήκαν την ευκαιρία να ξεσπαθώσουν, στολίζοντας τον πρωθυπουργό με σχόλια του τύπου «ιδού ποιοι είναι οι φίλοι σου, δικτάτορες και λαϊκιστές».
Αν εξαιρέσουμε τους αδελφούς Κάστρο, που πράγματι δεν δικαιούνται να μιλούν για δημοκρατία γιατί δεν επέτρεψαν ποτέ στη χώρα τους να γίνουν ελεύθερες εκλογές (το γιατί είναι μια άλλη κουβέντα), όλοι οι υπόλοιποι είναι εκλεγμένοι, μερικοί μάλιστα πολλές φορές.
Αγωνίζονται να εφαρμόσουν το πρόγραμμά τους κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες. Ο αμερικανικός παράγοντας βάζει συνεχώς εμπόδια, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης με επικεφαλής εκατομμυριούχους (τυχαίο;) και τα ιδιωτικά κανάλια που όλα ανήκουν σε ολιγάρχες (συμπτωματικό;) συμμετέχουν ανοιχτά σε επιχειρήσεις εκτροπής, όταν δεν τις οργανώνουν. Καλό είναι πάντως όσοι νιώθουν ανατριχίλα για το κύμα στήριξης από τη Λ. Αμερική, υποστηρίζοντας ότι η δημοκρατία, όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Ευρώπη, δεν έχει καμία σχέση με τα καθεστώτα που υπάρχουν εκεί, να αναρωτηθούν:
► Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που νομιμοποιεί πράξεις ανατροπής δύο εκλεγμένων πρωθυπουργών (Μπερλουσκόνι, Γιώργος Παπανδρέου) επειδή δεν συμφωνούσαν με τις κυρίαρχες πολιτικές;
► Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που επιτρέπει σε ηγέτες κρατών να ορίζουν αυθαίρετα το περιεχόμενο ενός δημοψηφίσματος σε άλλη χώρα, ενώ η εκλεγμένη κυβέρνηση και η Βουλή αυτής της χώρας έχουν αποφασίσει διαφορετικά;
► Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που δεν επαναφέρει στην τάξη τον επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο οποίος παρεμβαίνει με αυταρχικό τρόπο στη δημόσια συζήτηση, απειλεί ευθέως τους πολίτες και τους υποδεικνύει με ύφος «πατερούλη» τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουν;
► Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που ανέχεται αρχηγοί κρατών και θεσμοί να στέλνουν τελεσίγραφα σε νόμιμες κυβερνήσεις και να απαιτούν να επιλέξουν αυτοί ποιος θα είναι ο συνομιλητής τους, είτε πρόκειται για τον υπουργό Οικονομικών είτε για τον πρωθυπουργό;
► Και στο τέλος τέλος τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που διακηρύσσει ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις, που δαιμονοποιεί και εξορίζει κάθε διαφορετική άποψη και συμφιλιώνεται χωρίς ενοχές με τις πολιτικές που διευρύνουν τις ανισότητες και κάνουν τους φτωχούς φτωχότερους;
Ανάγωγα
Αναρωτήθηκε ο επικεφαλής της Κομισιόν επί ποίου ερωτήματος ψήφισαν οι Ελληνες την Κυριακή. Συγγνώμη, κύριε Γιούνκερ, αν δεν είχατε καταλάβει το περιεχόμενο του διλήμματος, τότε γιατί καλούσατε τους πολίτες να στηρίξουν μαζικά το «ναι», συμπληρώνοντας μάλιστα ότι το «ναι» σημαίνει ευρώ και το «όχι» δραχμή; Το κακό είναι ότι πείσατε -δεν χρειάστηκε να προσπαθήσετε και πολύ- τα κόμματα της εγχώριας αντιπολίτευσης να υιοθετήσουν αυτήν την εκδοχή και τώρα αναγκάζονται να κάνουν θεαματικές κωλοτούμπες.
