Περιμένοντας τον λογαριασμό

Το κείμενο της ελληνικής κυβέρνησης με την τελική δέσμη των προτάσεών της για την «πολυπόθητη» συμφωνία φαίνεται ότι αιφνιδίασε τους δανειοδοτικούς θεσμούς. Την ώρα που η Ανγκελα Μέρκελ με τον Φρανσουά Ολάντ σε ρόλο παρατηρητή, κλεισμένοι στην καγκελαρία, προσπαθούσαν να συμβιβάσουν τις ασυμβίβαστες απόψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, η Αθήνα με ένα κείμενο 47 σελίδων προχωρούσε σε έναν ριψοκίνδυνο ελιγμό, επιχειρώντας να υπερκεράσει το σχέδιο που έστηναν οι ισχυροί παράγοντες της διαπραγμάτευσης.

Το ζήτημα βέβαια είναι αν η -συνήθως αρνητική- έκπληξη που προκαλεί ένας αιφνιδιασμός μπορεί να φέρει καλά αποτελέσματα. Κρίνοντας από τα μέχρι στιγμής δεδομένα, οι επικεφαλής των θεσμών, και ακόμα περισσότερο τα τεχνικά κλιμάκιά τους, δεν διακρίνονται για τη διαλεκτική ευελιξία τους. Τουναντίον, μοιάζουν με κακούς στρατιωτικούς που αντιδρούν με το θυμικό τους, χωρίς να χρησιμοποιούν τη λογική που επιβάλλει η εξυπηρέτηση του κοινού συμφέροντος. Δεν πρόκειται για κάτι παράλογο.

Οι επικεφαλής των θεσμών ενδιαφέρονται περισσότερο να διασώσουν την «τιμή» τους και του «στρατεύματός» τους, να ταπεινώσουν τον εταίρο τους, παρά για τη συνύπαρξη μαζί του. Οπότε η απόσπαση της προσοχής από τον στόχο περισσότερο εκνευρίζει, παρά κινητοποιεί. Και οι πολιτικοί προϊστάμενοί τους; Αυτοί καλούνται να σκεφτούν και να αποφασίσουν κάτω από ένα πολύ πιο σύνθετο πλέγμα αλληλοσυγκρουόμενων δεδομένων και σχεδίων.

Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συναντάται σήμερα το βράδυ με τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, με ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιτευχθεί τελικά συμφωνία. Ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ είναι όμως ένας πολιτικός με «δεμένα» -μέχρι στιγμής- τα χέρια του από τους θεσμούς. Θα επικρατήσει η πολιτική ευελιξία ή οι «στρατιωτικές» εμμονές; Ο,τι κι αν περιέχει το κείμενο της κοινής συμφωνίας, αμέσως θα εμφανιστούν ξανά τα τρομοκρατικά σενάρια και οι κάθε λογής απειλές. Η ψυχραιμία είναι κάτι που επιβάλλεται.