Το αναζωογονητικό εμπρός…

Άλλος ένας εορτασμός του Πάσχα της Ορθοδόξου Πίστεως πέρασε στην χρονολογική καταγραφή, ακολουθώντας την «παραδοσιακή» πεπατημένη που έχει καθιερωθεί και δεν επιδέχεται επιρροών ριζικής αλλοίωσης. Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ αναστήθηκε για άλλη μια χρονιά επιδεικνύοντας συνέπεια, αλλά και τη δέουσα ικανότητα για κάτι τέτοιο. Οι ναοί κατακλύστηκαν από πλήθη, οι θρησκευτικοί ιεράρχες επανέλαβαν τα γνωστά εδώ και αιώνες λόγια και το πατροπαράδοτο έθιμο των βεγγαλικών τηρήθηκε με «ευλάβεια». Και την ίδια την ημέρα του Πάσχα -με τον καιρό να κλείνει το μάτι με σχεδόν «μιλημένη» εύνοια- ακολουθήθηκε η διαδικασία του σουβλίσματος του οβελία και των συνεπαγόμενων κοσμικών συναθροίσεων.

Όλα αυτά αποτελούν ένα είδος «κανονικότητας», από την οποία ο κάθε άνθρωπος επιχειρεί να αποκομίσει οφέλη. Και ας μην είναι καθόλου λίγοι όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα να χαμογελάσουν και να χαρούν, ούτε τις ημέρες που οι περισσότεροι το επιδιώκουν και -είτε επιφανειακώς, είτε εσώψυχα- το πετυχαίνουν. Σε τέτοιες όψιμες διαχωριστικές πραγματικότητες, «μακάριοι» μάλλον είναι εκείνοι που έχουν το σθένος να αφιερώσουν κάτι από τον εαυτό τους (και…) σε εκείνους που έχουν την ανάγκη της ανόθευτης ανθρώπινης προσφοράς. Ο αυτοέλεγχος που επιζητείται από τους περισσότερους κατακτιέται από πολλούς, αλλά όχι από όλους. Ε, ας είναι εκείνοι που το εντυπώνουν στα συνειδησιακά τους «πρέπει», οι κλειδοκράτορες που θα ξεκλειδώσουν -έστω και πρόσκαιρα- τις πύλες της εσώτερης χαράς όσων ανθρώπων το έχουν ανάγκη. Ο δυνατός που βοηθάει τον αδύνατο είναι από μόνος του μια απόδειξη των τεράστιων ανθρώπινων δυνατοτήτων…

Σε καιρούς που βιώνουμε τα δικά μας δράματα (μέσα μας, δίπλα μας, λίγο πιο μακριά από το δικό μας «ζωτικό χώρο», παντού), οι μέρες των Παθών και της Ανάστασης του Θεανθρώπου (αλλά και οι επόμενες, όταν τα φώτα θα σβήσουν…) ας γίνουν και στιγμές περισυλλογής -πέρα από ευκαιρία κοινωνικοποίησης και στομαχικής τέρψης… Ας εκμεταλλευόμαστε τις ημερολογιακές συγκυρίες των διάφορων «εορτών» για να κάνουμε τις δέουσες συγκρίσεις με παρελθούσες ιστορικές συγκυρίες και να αναζητάμε τους συνειρμούς που θα μας επιτρέψουν να σκάψουμε το έδαφος για να σπείρουμε τους σπόρους της δικής μας «θέωσης». Της τοποθέτησης στο επίκεντρο ενός Ανθρώπου, που σε αρμονία με τη Φύση, σε αλληλεγγύη με τα πολύπαθα ουκ ολίγες φορές (εξαιτίας των ανθρώπινων πράξεων, παραλείψεων και κτηνωδιών) ζώα, θα έχει ως σκοπό την αποδοτική συνεργασία για τη συλλογική «σταύρωση» των κακών μας ατομικών εκφάνσεων. Μια αναγκαία πια παράμετρος που θα βάλει μπρος τις μηχανές της παραγωγής ενός ωφέλιμου έργου που θα βελτιώσει υλικά, θα καταπραΰνει ψυχικά, θα ανυψώσει πνευματικά, θα εξανθρωπίσει επί της ουσίας ένα είδος που μόνο του εδώ και αιώνες «βγάζει τα μάτια του», καταστρέφει ποικιλοτρόπως το φυσικό περιβάλλον και προσγειώνει τους πιο ευαισθητοποιημένους διαρκώς στα ελικοδρόμια της απογοήτευσης και της απόγνωσης…

Μικρό μυστικό για την ολική ανατροπή των όρων καθημερινότητας είναι η υπέρβαση του εαυτού μας. Πάθη -όπως ο Χριστός- υπομένουμε πολλά κατά τη διάρκεια της ατομικής και συλλογικής διαδρομής μας, όμως φροντίζουμε να βάζουμε σκληροτράχηλους φρουρούς στο σημείο ενταφιασμού, έτσι ώστε να μην αφήνουμε να σηκωθεί η πέτρα και να ξεκινήσει το ταξίδι της λυτρωμένης και απελευθερωμένης ύπαρξης μας προς τη χώρα του Σημαντικού. Και αν επιλέγουμε συνήθως να στηλιτεύουμε τους πολύφερνους και πολυμήχανους θιασώτες του παρτακισμού και της απάνθρωπης καταδυνάστευσης ψυχών και σωμάτων, ας γνωρίζουμε πως ο καγχαστικός εφησυχασμός στα λόγια της εναλλακτικής προσαρμοστικότητας αποτελεί την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Ενός νομίσματος που παραμένει σε μεγάλες ποσότητες σε συγκεκριμένες τσέπες. Δεν αρκεί να συμβιβάζεται κανείς και να μένει στην «καταδίκη» των αιτιών, αλλά να συσκεφτεί σιωπηρά για να «επιβάλλει την ποινή». Προωθητικά, και όχι εκδικητικά… Οι άνευρες διαπιστώσεις είναι το άλλοθι του κάθε ενόχου, και η σφραγίδα της ουσιαστικής ατιμωρησίας. Άλμα προς τα εμπρός, λοιπόν, θα κάνουν μονάχα όσοι -δικαίως και τεκμηριωμένα- αηδιάσουν από τα όποια πισωγυρίσματα του παρόντος… Τότε είναι που κάθε δρόμος επιστροφής στο φθαρτικό θα προκαλεί αποστροφή και θα υπάρχει μόνο το αναζωογονητικό εμπρός…