Ένα εντελώς καινούριο μοντέλο σε εφαρμογή…

Όπως είναι γνωστό σε όλους -πια- ένας από τους υπουργούς της κυβέρνησης που απασχολεί τις δημόσιες αναζητήσεις της τρέχουσας επικαιρότητας «πέραν του δέοντος» και δεσπόζει «επιβλητικά» στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος είναι ο Γιάννης Πανούσης, ο αναπληρωτής υπουργός Δημόσιας Τάξης. Θα έλεγε κάποιος -χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να αδικήσει τα ίδια τα γεγονότα και την εντροπία τους- πως παρέλαβε τη σχετική σκυτάλη από τους δύο προηγούμενους «κράχτες» (σε διαφορετικό timing και σε διαφορετικά πεδία «αναγνωστέου» αντικειμένου): τον αρχικώς επελαύνοντα Γιάνη Βαρουφάκη -για ευνόητους λόγους-, αλλά και τον Γιώργο Κατρούγκαλο -για τις συκοφαντικού τύπου ενορχηστρωμένες επιθέσεις εναντίον του από σύμπλευση πολιτικών και δημοσιογραφικών «ενιαίων κέντρων». Για να αστειευτούμε και λίγο, αν και κάποια πράγματα δεν είναι για γέλια (αντιθέτως είναι απεχθείς εκφάνσεις ενός πρωτόγνωρου είδους αντιπολιτευτικής μανίας που υποβιβάζει την ίδια την αστική πολιτική σε αντιπαράθεση μεσημεριανής ζώνης), μοναδική σταθερά -ανεξαρτήτως από τις υπόλοιπες εναλλαγές- φαίνεται να είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου…

Σημασία δεν έχει τόσο να προβεί κάποιος σε μια προσωποκεντρική προσέγγιση του έργου και των πεπραγμένων του καθενός (πόσο μάλλον η διολίσθηση σε ένα κουτσομπολίστικο ατομικό focus), και ειδικά ενός υπουργού, αλλά να συνθέσει το βαθμό επίδρασης της προσωπικότητας με την πολιτική και ευρύτερη θεωρητική συγκρότηση που συνοδεύει το κάθε άτομο. Κάθε άνθρωπος που καταπιάνεται με τη διαχείριση εξουσιαστικών καθηκόντων, πόσο μάλιστα αν είναι πολιτικός/υπουργός, στην ουσία εφαρμόζει στην πράξη (με τη δυναμική που του παρέχει η εκάστοτε θέση του) την κοσμοθεωρία που έχει διαμορφώσει κατά τη διάρκεια της δημόσιας και προσωπικής του διαδρομής στην ίδια τη ζωή. Μην αγνοούμε ποτέ, πως -σε γενικές γραμμές- κάποια ιδιαίτερα συστατικά μιας μη πολιτικής εκδήλωσης καταστάσεων ζωής μπορούν να επηρεάσουν τη φιλοσοφική/ πολιτική συγκρότηση ενός πολιτικού, όπως και το αντίστροφο. Αυτά, το επαναλαμβάνουμε, ισχύουν σε γενικές γραμμές, και όχι ολιστικά…

Πιο εξειδικευμένα, σε αυτό το κείμενο θα επιχειρηθεί μια προσέγγιση όχι φυσικά του ανθρώπου που είναι υπουργός, αλλά του υπουργού με γνώμονα μια όψιμη απόπειρα να κατανοήσουμε τις επιμέρους ατραπούς της εφαρμοσμένης πολιτικής του στο γενικότερο ζήτημα των καθηκόντων που προκύπτουν ευλόγως και (δυστυχώς για αυτόν) αδιαλείπτως από τη θέση που αποδέχτηκε να αναλάβει μετά τη σχετική πρόταση του Αλέξη Τσίπρα. Καταρτισμένος επιστημονικά τόσο όσο υπαγορεύει η ιδιότητα ενός καθηγητή σε έναν πολύ συγκεκριμένο κλάδο (από τους πιο δύσκολους, αν αναλογιστούμε το αντικείμενο των συμπεριφορών, των πράξεων, και της ανθρωπογεωγραφίας εν γένει της Εγκληματολογίας) εμφανίζει (με βάση τα λεγόμενα του στις ήδη αρκετές δημόσιες παρεμβάσεις/συνεντεύξεις που έχει δώσει προσφάτως) μια σχετικά βαθιά και «αποκαλυπτική» -στο μέτρο του δυνατού- γνώση των επίμαχων ζητημάτων. Σε λεπτομέρειες που όμως διαμορφώνουν την ουσία, αλλά και επιτρέπουν να κατανοήσουμε την αξιοποίηση που κάνει σε οτιδήποτε κρίνει πως μπορεί να τον βοηθήσει για να «γείρει προς το μέρος του την πλάστιγγα» του ειδικού περιεχομένου του κάθε αντικειμένου, που ο ίδιος θέλει να θέσει ως το dna της κάθε υπόθεσης. Και, φυσικά, γνωρίζει τις αντιδράσεις που προκαλεί, ακόμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εμφανίζεται πως δεν τον απασχολεί, ενώ στην πράξη το επιζητάει οξυδερκώς για να δημιουργήσει το δίλημμα στους ουδέτερους… «Με αυτούς ή με τη λογική»…

Η κινησιολογία του, οι τεχνικές απάντησης που επιστρατεύει στις ερωτήσεις που του γίνονται, οι συνειδητές και στοχευμένες αναφορές του σε συγκεκριμένα σημεία του κάθε θέματος που διερευνάται στο δημόσιο λόγο, ακόμα και η επιλογή του (με τη μορφή κατάθεσης «αφελούς» επιθυμίας κάτω από τους ρυθμούς μουσικής σχετικής «απόγνωσης») πριν λίγες μέρες να «βάλει στο παιχνίδι» τον ίδιο τον πρωθυπουργό για το ζήτημα της αντιμετώπισης των δραστηριοποιήσεων του αναρχικού χώρου φανερώνουν έναν πολύ καλά μελετημένο άνθρωπο. Έναν υπουργό που ξεφεύγει από τα τετριμμένα των προηγούμενων που αναλάμβαναν τα αντίστοιχα καθήκοντα, και που ήταν επηρεασμένοι από τα κλασσικά υπερ-συντηρητικά δόγματα καταστολής (που προσομοίαζαν -έστω και ολίγον τι κακεκτύπως…- στα αντίστοιχα ορισμένων προηγμένων δυτικών κρατών).

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος -ανεξαρτήτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί ο οποιοσδήποτε, και μαζί του, και με τον ΣΥΡΙΖΑ γενικότερα…) έχει σχέδιο, ξέρει τι κάνει και έχει το δικό του τρόπο να επηρεάζει τα γεγονότα παρότι νομίζουν πολλοί αφελείς πως είναι «παρατηρητής» των εξελίξεων, «άβουλος», «συγχυσμένος», και «αναποφάσιστος». Μελετώντας καλά τα όποια έργα του αυτό το μικρό διάστημα που διατελεί υπουργός, φανερώνει (σε όσους μπορούν να καταλάβουν το είδος της προωθούμενης από τον ίδιο λειτουργικότητας) πως έχει δημιουργήσει ήδη μια «δική του σχολή» αντιμετώπισης των διάφορων φαινομένων.

Σημαντικό ζήτημα είναι πως έχει ένα είδος προσωπικού «γοήτρου» που τον παρακινεί κατά πώς φαίνεται για να διαλέγει τις τακτικές που προωθεί, όσο και αν είναι κρυμμένο -γιατί μπορεί να το έχει χωρίς να το διακρίνουν οι περισσότεροι… Είναι ένας «επικίνδυνος αντίπαλος» για όσους έχει απέναντι του, γιατί συνιστά μια «παρθένα» έμπρακτη εφαρμογή ενός άκρως νέο-επιστημονικού (με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που συνάδουν με σύγχρονους «προοδευτικούς» πόλους θεωρητικής και πρακτικής άσκησης πολιτικών «εναντίον της πολύμορφης παραβατικότητας») υποδείγματος, που ενδεχομένως να χρειαστεί καιρός για να κατανοηθεί από «φίλους» και «εχθρούς».

Στην αναπτυσσόμενη ανανεώσιμη «πρακτική της καταστολής» που παρατηρείται με βάση τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στον ελλαδικό χώρο είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση ως προς την αποτελεσματικότητα που θα έχει μέσα στο χρόνο, γιατί αφενός δεν είναι σίγουρη η επιτυχία ενός τέτοιου «πειραματικής υφής» μοντέλου καταστολής, ούτε τα προβλήματα αυτού του είδους ακολουθούν συνέχεια την πεπατημένη των προηγούμενων χωροχρόνων έτσι ώστε να μπορούμε να μιλάμε για «αλάνθαστες συνταγές» που έχουν «αποθέματα αντισωμάτων» στον αστάθμητο παράγοντα και τις «ασθένειες» που αυτός διασπείρει σε χρόνο dt… Και για να μην υπάρξουν όψιμες παρεξηγήσεις, το κείμενο αυτό δεν είναι ούτε εξυμνητικό, ούτε «απογυμνωτικό». Είναι κατάθεση ουδέτερων (αλλά όχι ουδετερολάγνων) σκέψεων, με αφορμή την εντύπωση που δημιουργείται σε αρκετούς πια πως ο πολυσυζητημένος προγενεστέρως «άγνωστος χι», η «αριστερή διαχείριση» του συγκεκριμένου υπουργείου, αρχίζει να παίρνει απτή μορφή και με αφορμή τις πρόσφατες δοκιμασίες -που επιβλήθηκαν ακόμα και τεχνηέντως στο βασικό δημόσιο πεδίο- να μας επιτρέπει σε μια (παρακινδυνευμένη κάπως, είναι η αλήθεια) πρώτη ερμηνεία…