Οι αριστεροί εγκαταλείπουν τον Ρέντσι

Η συνεχής προσφυγή σε ψήφους εμπιστοσύνης και η κεντρώα, όλο και πιο μετριοπαθής γραμμή του Ματέο Ρέντσι οδήγησαν στην πρώτη εσωκομματική αποχώρηση: ο Πίπο Τσιβάτι -ένας από τους εκφραστές της εσωτερικής αντιπολίτευσης των Δημοκρατικών- αποφάσισε να τραβήξει τον δικό του δρόμο.

Μετά από μήνες αβεβαιότητας και εντάσεων, ο 40χρονος Τσιβάτι, συνομήλικος του Ιταλού πρωθυπουργού, έκρινε ότι έφτασε η στιγμή να λάβει σαφέστατες αποστάσεις, να μετακομίσει στην ομάδα των ανεξάρτητων βουλευτών και να σταματήσει να στηρίζει με την ψήφο του την ιταλική κυβερνητική συμμαχία.

Αρχικά, πριν από πέντε χρόνια, ο Πίπο και ο Ματέο είχαν ξεκινήσει κοινή προσπάθεια, με στόχο να ανανεώσουν την Κεντροαριστερά και να μπορέσει να εξασφαλίσει μεγαλύτερα περιθώρια δράσης η νέα γενιά πολιτικών που εκπροσωπούσαν.

Από την περίοδο εκείνη όμως έχουν σημειωθεί κοσμογονικές αλλαγές: ο Ρέντσι πρότεινε και κατάφερε να «περάσει» νόμο για πιο εύκολες απολύσεις, προχώρησε σε μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου, η οποία -στην πράξη- αυξάνει τις δικαιοδοσίες του πρωθυπουργού, και δεν κατάφερε ακόμη να πετύχει μια ουσιαστική οικονομική ανάκαμψη.

Πέρα από όλα αυτά όμως, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι το Δημοκρατικό Κόμμα (PD), το οποίο θεωρητικά είναι ο κύριος κληρονόμος της πολιτικής παράδοσης του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, του PCI, δεν γίνεται αντιληπτό πλέον -ακόμη και από μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του- ως μια αριστερή πολιτική δύναμη.

Ο Ρέντσι δεν κρύβει ότι ένα από τα κύρια σημεία αναφοράς του είναι ο Τόνι Μπλερ και η πολιτική του, θεωρεί ότι πρέπει να τύχουν κατανόησης οι ανάγκες των επιχειρηματιών που θέλουν να προχωρούν σε απολύσεις και προωθεί εκπαιδευτική μεταρρύθμιση με λυκειάρχες-μάνατζερ.

Πρόσφατα, 61 βουλευτές του κόμματος εκδήλωσαν ανοικτά την αντίθεσή τους στη γραμμή αυτή, καταψηφίζοντας την αλλαγή του εκλογικού νόμου.

Ο Τσιβάτι έκανε την αρχή, αποσαφηνίζοντας ότι μετά τις περιφερειακές εκλογές της 31ης Μαΐου (σε επτά μεγάλες περιοχές της χώρας) θα κινηθεί πιθανότατα προς τη δημιουργία μιας νέας πολιτικής συμμαχίας.

Οι πρώτοι συνοδοιπόροι του είναι τα στελέχη του κόμματος Αριστερά και Ελευθερία, τα οποία τάσσονται εδώ και καιρό υπέρ της σύστασης μιας ευρύτερης δύναμης που να εκπροσωπεί την αγωνία και τις ανάγκες των αριστερών ψηφοφόρων.

Είναι σαφές ότι στην προσπάθεια αυτή κύρια σημεία αναφοράς θα είναι τόσο η πολιτική εμπειρία του ΣΥΡΙΖΑ όσο και του Podemos, όπως και ότι η μεγαλύτερη πρόκληση θα εντοπιστεί και πάλι στην ικανότητα να ξεπεραστεί η σαφής ροπή της ιταλικής Αριστεράς προς τους καβγάδες και τους εσωτερικούς διχασμούς.

Μένει να δούμε πώς θα κινηθούν και αν θα αποφασίσουν, άμεσα ή έμμεσα, να στηρίξουν την όλη προσπάθεια πρόσωπα με ιδιαίτερο βάρος, όπως ο συνδικαλιστής Μαουρίτσιο Λαντίνι, ο συνταγματολόγος Στέφανο Ροντοτά, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Στέφανο Φασίνα, αλλά και ο πρώην πρωθυπουργός Μάσιμο Ντ’ Αλέμα.