«Φαρ Ουέστ» ή «Γη της Επαγγελίας»;

Καθώς η φετινή ποδοσφαιρική αγωνιστική περίοδος οδεύει προς την πλήρη ολοκλήρωση της έχουν αρχίσει ήδη οι υπολογισμοί και οι «μετρήσεις» για τα άμεσα μελλούμενα…

Έτσι και αλλιώς, όλες οι ομάδες του κόσμου -ανεξάρτητα από το τι έγινε στο χτες- προετοιμάζουν στο σήμερα το αύριο, γιατί πολύ απλά η ζωή συνεχίζεται…

Τις τελευταίες ημέρες, ο Ολυμπιακός Πειραιώς επισφράγισε την κυριαρχία του στα εγχώρια δρώμενα με τον πιο απόλυτο τρόπο που μπορεί μια ελληνική ομάδα, το «νταμπλ».

Ακόμα η κατάκτηση «τρεμπλ» παραμένει ευσεβής πόθος (σε αντίθεση με τις αντίστοιχες ομάδες μπάσκετ), αφού ένας ποδοσφαιρικός διασυλλογικός ευρωπαϊκός τίτλος είναι το «στοιχειό που τριγυρίζει πάνω από τα κεφάλια μας», υποβιβάζοντας δυστυχώς τις συνειδήσεις των περισσοτέρων σε μια χαμηλή πτήση σε επικίνδυνα όρια.

Αυτά του ευτελούς ανταγωνισμού που λαμβάνει τα χαρακτηριστικά «εμφυλιακού γατοκαβγά» και «θυματοποιεί» τους πάντες, ακόμα και τους πιο καυχησιάρηδες…

Αυτές τις μέρες, λοιπόν, πέρα από την εκ νέου πιστοποίηση της -με κάθε διαθέσιμο μέσο- πολύχρονης κυριαρχίας του Ολυμπιακού, συντελέστηκε η επιστροφή της ΑΕΚ στα «σαλόνια» της Σουπερ Λιγκ μετά από δίχρονη περιήγηση στις άγονες γραμμές του εγχώριου ποδοσφαίρου.

Μια ΑΕΚ που πλήρωσε ξεκάθαρα τις δικές της κακοδιαχειρίσεις, παρότι για πολλά χρόνια ήταν αναγκασμένη να κινείται σε εχθρικό περιβάλλον.

Αν αξιοποιούσε τη «χρυσή ευκαιρία» που της έδωσαν το 2004 η υπαγωγή στο άρθρο 44, η δεδομένη «αύρα Ντέμη» και ο πακτωλός εσόδων που εισέρρευσαν στα ταμεία της, ενδεχομένως να είχε καταφέρει στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας να εκτοξευθεί και να πιάσει άλλα στάνταρ.

Όμως, «υποθήκευσε» από μόνη της το μέλλον της, έτσι ώστε πριν από δύο χρόνια να επιλεγεί η λύση του εθελούσιου υποβιβασμού στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα για να γλιτώσει από τα χρέη που οι διοικούντες της δημιούργησαν και κανένας άλλος…

Η «Ενωσίτικη οικογένεια» αυτά τα δύο χρόνια πήρε ένα σπουδαίο μάθημα, με βασικότερες παραμετρικές καταγραφές την ανάδειξη της υπομονής και της δουλειάς που προϋποθέτει ένα ξεκίνημα κυριολεκτικά από το μηδέν.

Μέχρι στιγμής, και αν εξαιρέσει κάποιος την υπόθεση του γηπέδου για το οποίο τα αρχικά χρονοδιαγράμματα έχουν κυριολεκτικά «τιναχθεί στον αέρα», φαίνεται πως το πάνε καλά το «γράμμα»…

Μα, τώρα, προκύπτει το νέο «ιστορικό καθήκον»: η επικράτηση στον ανταγωνισμό με τους μεγάλους αντιπάλους της, που -για να λέμε την αλήθεια- από όλους «δαχτυλοδείχνεται» με περισσή «επιλεκτικότητα» η ομάδα του Πειραιά…

Ένα νέο μέτωπο νεοελληνικής αντιπαράθεσης φαίνεται πως θα λάβει την πραγματική του άμεση διάσταση.

Ας ελπίσουμε μονάχα να μην κινείται στο πλαίσιο της αλησμόνητης κόντρας Μελισσανίδη-Μαρινάκη, όπως είχε «αηδιάσει» λίγους μήνες πριν σχεδόν σύσσωμη την ελληνική κοινωνία, όχι για την ουσία της τόσο (ναι, υπάρχουν πολλοί που δεν τους «καίγεται καρφί» για τις ποδοσφαιρικές διαμάχες), όσο για το ύφος και το είδος που είχε κυριολεκτικά σοκάρει…

Και εφόσον το να διεξαχθεί η αναμέτρηση στην άλλη άκρη, της άμιλλας και του υγιούς ανταγωνισμού, απαιτεί ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις, ας ευχηθούμε απλά να τηρηθούν οι κανόνες της αξιοπρέπειας και του αυτοσεβασμού.

Στην (τόσο χειμαζόμενη…) ελληνική κοινωνία, θα υπήρχε μια πρώτης τάξης ευκαιρία να αποκτούσαμε μια αθλητική «διαφυγή τέρψης», παρακολουθώντας στον ελεύθερο χρόνο μας έναν υψηλού επιπέδου συναγωνισμό.

Που θα κρατούσε στα ύψη το ενδιαφέρον ακόμα και των ουδέτερων. Στο σήμερα, δεν μπορούμε να προδικάσουμε την «παραμονή μιας διαρκούς νύχτας», όμως τα σύννεφα δεν είναι λίγα και φαίνονται ακόμα και τώρα που ο ήλιος ξεκουράζεται…

«Θα βγουν τα μαχαίρια από τις θήκες», αυτό είναι σίγουρο. Το θέμα είναι να στρέφονταν εναντίον των κακών πτυχών μας και όχι στους «εχθρούς». Έχουμε ανάγκη από ποιοτικές αντιπαραθέσεις (και ποδοσφαιρικές…), κι όχι από αναπαλαιώσεις που θα φέρνουν στο προσκήνιο τις πιο σκοτεινές μέρες του χτες.

Όταν κάτι το επερχόμενο -πριν καν λάβει πιστοποιητικό τυπικής λειτουργίας- ήδη αυξάνει την εφίδρωση ποδοσφαιροπαραγόντων, εισαγγελέων, διαιτητών, οπαδών, αστυνομίας, κοκ, το «Φαρ Ουέστ» κοιτάει με υπεροψία τη «Γη της Επαγγελίας»…

Ας τα σκεφτούν αυτά οι διοικητικοί ηγέτες των δύο ομάδων (και των υπόλοιπων…), η πολιτεία, ο αθλητικός τύπος, και κυρίως ο πολύς κόσμος… Οι σκέψεις δεν στοιχίζουν, οι απερισκεψίες τσακίζουν…