Η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων

Στην πολιτική η αντίφαση είναι χειρότερη από την ήττα. Και αυτό γιατί, όταν προσπαθείς να συγκεράσεις δύο διαφορετικές απόψεις με μανδύα το κοινό καλό, το οποίο όμως το αφήνεις να αιωρείται χωρίς να το περιγράφεις και κυρίως χωρίς να προτείνεις έστω τη δική σου λύση, τότε μοιραία κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς τουλάχιστον ασυνεπής ακόμα και σε αυτά που πιστεύεις.

Διαβάζοντας τις συνεντεύξεις που δίνουν στα ΜΜΕ υπουργοί και αναπληρωτές της κυβέρνησης, γεννώνται μια σειρά ερωτημάτων όπως:

Εχουν κατανοήσει ότι το κόμμα τους κυβερνά αυτόν τον τόπο, και μάλιστα έχουν άπαντες δεσμευτεί ότι οφείλουν να δώσουν λύσεις στα κρίσιμα ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα;

Εχουν συνειδητοποιήσει ότι είναι διαφορετική περίπτωση να αντιπολιτεύεσαι εντός κόμματος την ηγεσία του και διαφορετική να «πριονίζεις» την αριστερή κυβέρνηση;

Αραγε έχουν καταλάβει ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι διατεθειμένος να παρακολουθεί ασκήσεις πολιτικού ύφους, αλλά αντίθετα στηρίζει την αριστερή κυβέρνηση γιατί αισθάνεται ότι «δεν τον δουλεύει» όπως οι προηγούμενοι;

Εχουν αντιληφθεί ότι το να επιδιώκεις να «στρίβεις διά του αρραβώνος», όπου «αρραβών» η εμμονή σε θέσεις… αρχής, ουσιαστικά ναρκοθετεί μία από τις βασικές αρχές της κυβερνητικής, και όχι του κυβερνητισμού, αυτή δηλαδή του να επιτευχθεί ο στόχος της κυβέρνησης στην οποία συμμετέχουν;

Στελέχη της κυβέρνησης και του κόμματος, σε μια επίδειξη άκρατου «κομματικού πατριωτισμού», δηλώνουν χωρίς αιδώ «αν δεν μπορούμε να αλλάξουμε την κοινωνία, το καλύτερο που θα έχουμε να κάνουμε είναι να αφήσουμε την κυβερνητική σκυτάλη» (Π. Λαφαζάνης), αφήνοντας αναπάντητα ερωτήματα όπως σε ποιους, υπό ποιες προϋποθέσεις ή υπονοώντας μια κομψή απόδραση από την κυβέρνηση…

Ετερος δηλώνει πως «αν δεν υποχωρήσουν οι Ευρωπαίοι σε δεκαπέντε ημέρες θα έχουμε πιστωτικό γεγονός» (Ν. Μανιός). Αν αυτό δεν είναι άγνοια κινδύνου, τότε είναι συγγνωστή πλάνη για την οποία δεν υπάρχει θεραπεία. Αν αναγνώσουμε άλλες δηλώσεις και κείμενα προδήλως θα αναρωτηθούμε: Τι είναι προτιμότερο, να κυβερνάς ή να αντιπολιτεύεσαι την κυβέρνηση της οποίας αποτελείς οργανικό μέλος;

Οσοι επιθυμούν ή επιδιώκουν ή φαντασιώνονται εποχές «μπολσεβίκων» και «μενσεβίκων» μάλλον κινδυνεύουν να πιαστούν αδιάβαστοι. Κάποιος να τους θυμίσει ότι η Ιστορία εκδικείται, αλλά πριν από αυτή συνήθως τους προλαβαίνει ο λαός, στο όνομα του οποίου υποτίθεται ότι αναφέρονται…