Ας το ζούμε ξανά και ξανά…

Η διαχείριση της κάθε επιτυχίας είναι ένα πολύ δύσκολο ζητούμενο. Πώς να μπουν στην ίδια ζυγαριά  o εξαντλητικός σωματικός κόπος, οι πνευματικές διεργασίες που συνόδευσαν μια πορεία προς τις «ολόλαμπρες αψίδες του θριάμβου», το σύνολο των συναισθημάτων που κατέκλυσαν τον εσώτερο κόσμο του κάθε νικητή με τα πρόωρα άγχη, τις προσδοκίες και το μελλοντικό ανέβασμα του πήχη που αυτομάτως σηματοδοτεί κάθε επιτυχία;

«Ζήστο σήμερα», θα κραυγάσουν ολίγον τι ενοχλημένοι όσοι δεν θέλουν να ακούν στο σήμερα για το αύριο. Και εντάξει, αν κάποιος βρίσκεται σε κάθε εκδοχή απελπισίας τότε μόνος του ντύνει με τα πρόχειρα ρούχα της ελπίδας τη λέξη αύριο. Όμως, το να μιλάς για το αύριο στο νικητή του σήμερα συνιστά πέρα από το μη συνηθισμένο του πράγματος και μια μορφή αναζητήσεων που εξορίζεται άμεσα. Ας είναι! Όλα έχουν τη σημασία τους, όλα έχουν την ερμηνεία τους…

Ο αθλητισμός -φερειπείν- με όλα τα συστατικά γνωρίσματα που τον διακατέχουν αποτελεί -για όσους καταφέρνουν να ξεφεύγουν από τα «αβαθή» του φαίνεσθαι και να «σουλατσάρουν» στα «απάτητα» του είναι-  μάθημα ζωής.

Πολύ πρόσφατα, ο ελληνικός αθλητισμός κατέγραψε μια σημαντική επιτυχία: την ανάδειξη της γυναικείας ομάδας πόλο του Ολυμπιακού Πειραιώς σε πρωταθλήτρια Ευρώπης. Τι συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις; Κάθε τι που σχετίζεται με οποιονδήποτε τρόπο με το «ερυθρόλευκο» σωματείο πανηγυρίζει και αναδεικνύει το θέμα, παρότι το ίδιο το άθλημα (και η όποια δημοφιλία του σε σχέση με το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ) θέτει -κακώς- συγκεκριμένα όρια.

Είναι φυσιολογικό οι θετικά διακείμενοι σε κάθε νικητή να αισθάνονται υπερήφανοι, να χαίρονται, να προβάλλουν με κάθε τρόπο, αναζητώντας -ακόμα και σαν διψασμένοι ερημίτες- να «απομυζήσουν» και να «ρουφήξουν» από το εκάστοτε γεγονός οτιδήποτε θα τους προκαλέσει θετικά συναισθήματα και σκέψεις.

Από την άλλη, υπάρχουν οι πραγματικά ουδέτεροι που κατανοούν την ευρύτερη διάσταση ενός κατορθώματος. Έτσι, του δίνουν τη θέση που του αρμόζει ως προς τα «ζητούμενα» της επικαιρότητας. Όχι πως δεν έχουν οφέλη, ή πως δεν σκέφτονται το πως θα μπορούσαν να «αξιοποιήσουν» και για τους ίδιους αυτό που έγινε. Κάτι είναι και αυτό, αφού δεν είναι λίγες οι φορές στον ελλαδικό χώρο που ακόμα και το αυτονόητο «διαισθάνεται πολυποίκιλες θηλιές να σφίγγουν το λαιμό του».

Δίπλα (όχι ακριβώς κολλητά πάντως…) σε αυτούς, υπάρχουν και αυτοί που επειδή το «κατόρθωμα» δεν είναι «δικό τους» (να δούμε πότε θα καταλάβουμε πως κάθε αθλητικό επίτευγμα, για παράδειγμα, ανήκει πρωτίστως σε αυτούς που το δημιούργησαν στην πράξη, δηλαδή τους αθλητές και τους προπονητές τους…), το χλευάζουν, το αποδέχονται με το γνώριμο «αλλά..», το υποβαθμίζουν πατώντας σε αληθοφανή επιχειρήματα, ή απλά μένουν σε έναν εύκολο κυνισμό που ανοίγει και κλείνει τις «πύλες της εγωιστικής κολάσεως» με μία φράση στην οποία πάντα πρώτη λέξη είναι το δεν: «δεν με νοιάζει», «δεν μου λέει τίποτα», «δεν μας παρατάς, ρε», κοκ…

Κάθε επιτυχία θα έπρεπε να λειτουργεί ως το μέσο που θα έβγαζε το κάρο του αντίστοιχου τομέα από το βάλτο της συνολικής και πλειοψηφικής «ραθυμίας», της «συνήθειας», και της «μετριότητας». Ας δούμε -επιτέλους- γιατί πετυχαίνει κάποιος. Ακόμα και αν δεν μας αρέσουν τα αίτια, έχουμε τη δυνατότητα να αντι-προτείνουμε τη δική μας συνταγή…

Ας ανεβάσουμε τον πήχη των δικών μας προσδοκιών και της δικής μας προσπάθειας. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χαιρόμαστε με τις επιτυχίες των «αντιπάλων» μας, δεκτό αυτό, αλλά το οφείλουμε στον εαυτό μας να συμβάλλουμε στη βελτίωση μας.

Και όσο για αυτό που αναφέρθηκε στην αρχή, το «ζήστο», ναι, φυσικά η αυτοτέλεια των στιγμών έχει τη δική της μαγεία που κανένας και κανένα ερώτημα δεν έχει δικαίωμα να παραβιάσει, επιζητώντας άκομψα μια χαζή θνητότητα (επιβάλλοντας με αυτή την ατυχή τεχνοτροπία μια διαρκή θνησιμότητα συνείδησης…).

Αλλά όταν αρχίζει να υποχωρεί ο εύλογος ενθουσιασμός, το «ζήστο» έχει γίνει εκ νέου ζητούμενο. Για να επαναληφθούν όσα όμορφα ζήσαμε, για να υπάρξει κίνητρο για περαιτέρω διάνυσμα της απόστασης προς τη «νέα νίκη», για να πιστοποιηθεί πως είμαστε σε θέση να εφαρμόζουμε το «know how» της χαράς ξανά και ξανά…

Ας το ζούμε ξανά και ξανά, λοιπόν, είναι το νόημα που αναβαθμίζει ακόμα και οτιδήποτε ανήκει πια στο χτες….