Oι Ευρωπαίοι δανειστές δείχνουν όλο και περισσότερο τα δόντια τους στην κυβέρνηση, ενώ σωρεία δημοσιευμάτων του ξένου Τύπου επιμένουν μονότονα σε μία και μοναδική προτροπή: υποχωρήστε, αλλιώς δεν έχει χρήματα. Ξεχάστε τις «κόκκινες γραμμές» σε φορολογικό, Ασφαλιστικό, εργασιακά. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ως τσάρος της ευρωπαϊκής οικονομίας, ξεκαθάρισε από νωρίς ότι χρήματα στις 24 Απριλίου, οπότε και η συνεδρίαση του Eurogroup στο οποίο κυριαρχεί, δεν μπορούμε να περιμένουμε.
Χθες προχώρησε ένα βήμα παραπάνω, εκφράζοντας τους μύχιους πόθους του και τη δυσαρέσκειά του γιατί η προσφιλής και υπάκουη κυβέρνηση των Σαμαρά και Βενιζέλου δεν βρίσκεται πλέον στην εξουσία, τονίζοντας ότι η νέα ελληνική κυβέρνηση «κατέστρεψε την πρόοδο της προηγούμενης». Από κοντά και ο πιστός «μαθητής» του, πρόεδρος του Eurogroup, Γερούν Ντάισελμπλουμ, να εκφράζει την ανησυχία του για την πορεία των διαπραγματεύσεων.
Ακόμη και ο θεωρούμενος φίλος της Ελλάδας, Ζ.Κ. Γιούνκερ, σε κεκλεισμένων των θυρών συνεδρίαση του εκτελεστικού οργάνου της Eυρωπαϊκής Eνωσης, φέρεται να είπε ότι η υπομονή του με την Αθήνα εξαντλείται και ότι δεν έχει επιτευχθεί πρόοδος τις τελευταίες ημέρες στις διαπραγματεύσεις.
Η Αθήνα για την ώρα αντιστέκεται. Οι «κόκκινες γραμμές» ισχύουν και θα ισχύουν, διαμηνύουν από το μέγαρο Μαξίμου, εκφράζοντας την αισιοδοξία τους για επίτευξη συμφωνίας ώς το τέλος του μήνα. Ελπίζουμε ότι η αισιοδοξία αυτή εδράζεται σε πολύ συγκεκριμένα δεδομένα και κυρίως σε ψύχραιμη αποτίμηση της πραγματικής κατάστασης, καθώς και σε προσεκτικό σχεδιασμό των επόμενων βημάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, δηλώσεις σαν αυτή του υπουργού Επικρατείας, υπεύθυνου για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου, Αλέκου Φλαμπουράρη, ο οποίος άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος, δεν βοηθούν, πολύ περισσότερο που λίγες μέρες πριν η κυβέρνηση διέψευδε κατηγορηματικά σχετικά δημοσιεύματα.
Τώρα χρειάζονται ακράδαντα επιχειρήματα και συγκεκριμένες πράξεις. Αλλωστε, μπορούν να επικαλεστούν και τον νομπελίστα Στίγκλιτς, που απάντησε καίρια στον Σόιμπλε τονίζοντας ότι «η αλλαγή στη δομή της ευρωζώνης είναι πολύ πιο αναγκαία, παρά οι διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε κάθε μία χώρα ξεχωριστά».
