Ενα από τα μεγάλα ερωτήματα των βιβλιόφιλων είναι πώς θα τα καταφέρει η Νάταλι Πόρτμαν στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο.
Αυτό καθαυτό λίγο θα τους ένοιαζε αν η 33χρονη ηθοποιός δεν είχε αποφασίσει εδώ και οχτώ χρόνια (!) να μεταφέρει στην οθόνη ένα αριστούργημα.
Το αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Αμος Οζ «Ιστορία αγάπης και σκότους» (εκδόσεις Καστανιώτη). Προσφέρεται, βέβαια, για χορταστική ταινία, αλλά -όπως πάντα σε τέτοιες υποθέσεις- παραμονεύει ο κίνδυνος απλοποίησης και απλής εικονογράφησης.
Σε λίγες μέρες, πάντως, όλες οι απορίες θα λυθούν, η ταινία προβάλλεται (εκτός συναγωνισμού) στις Κάνες (13-24 Μαΐου).
Και, άλλωστε, μην περιμένουμε να μείνει εντελώς πιστή στο βιβλίο. Της έδωσε την άδεια και ο ίδιος ο συγγραφέας. «Το βιβλίο υπάρχει», της είπε ο Αμος Οζ. «Μην κάνεις μια ταινία του βιβλίου, κάνε κάτι δικό σου».
Η δεύτερη σοβαρή και εντυπωσιακή απόφαση της Πόρτμαν ήταν να γυρίσει την ταινία στα εβραϊκά. Ισως γι’ αυτό δεν έχει βρει ακόμα διανομή στην Αμερική, παρ’ όλο που πρωταγωνιστεί η ίδια.
Διότι, εκτός από τη σκηνοθεσία και τη συμμετοχή της στο σενάριο, η βραβευμένη με Οσκαρ για τον «Μαύρο Κύκνο» (2011) ηθοποιός ανέλαβε και έναν από τους τρεις κεντρικούς ρόλους, τον πιο κρίσιμο και συγκινητικό.
Ερμηνεύει τη μητέρα του Αμος Οζ, Φάνια, που αυτοκτόνησε στις 6 Ιανουαρίου 1952, λίγο πριν γίνει 40 χρόνων και ενώ ο γιος της ήταν μόνο 12.
Η «Ιστορία αγάπης και σκότους» είναι πολλά πράγματα μαζί: η ιστορία του Αμος Οζ και της οικογένειάς του, αλλά και η ιστορία ενός κράτους που γεννήθηκε εννιά χρόνια αργότερα (1948) και προσπαθεί κι αυτό να σταθεί στα πόδια του.
Οσο για τη μητέρα του συγγραφέα, που η ιστορία της είναι το δραματικό κέντρο μυθιστορήματος και ταινίας, ήταν μια πολύ ιδιαίτερη γυναίκα.
Με πολωνικές ρίζες, πανεπιστημιακές σπουδές και μεγάλη καλλιέργεια (μιλούσε τέσσερις-πέντε γλώσσες), η όμορφη Φάνια διακρινόταν για την ευαισθησία της και πάλευε σε όλη της τη ζωή με την κατάθλιψη.
Μέχρι που αφαίρεσε τη ζωή της. Ο Αμος Οζ έδωσε στην κόρη του το όνομα της αγαπημένης του μητέρας.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά είναι φανερό ότι η Νάταλι Πόρτμαν εξελίσσεται σε σοβαρή περίπτωση καλλιτέχνιδος κι ας ξεκίνησε στα εφηβικά της χρόνια με ταινίες σαν το θρίλερ «Leon» του Λικ Μπεσόν και παίζοντας τη βασίλισσα Πάντμε στο «Πόλεμος των Αστρων: Η Αόρατη Απειλή».
Κατ’ αρχήν, για όσους ανησυχούν, η ηθοποιός, γεννημένη στο Ισραήλ από μπαμπά Εβραίο και μητέρα Αμερικανίδα και μεγαλωμένη από 3 χρόνων στις ΗΠΑ κυριολεκτικά στα πούπουλα, είναι προοδευτική. Πώς αλλιώς θα δενόταν τόσο πολύ με το βιβλίο του φιλειρηνιστή Οζ; Πρόσφατα, άλλωστε, εξέφρασε και τη δυσαρέσκειά της με την επανεκλογή του Νετανιάχου λέγοντας ότι τον βρίσκει «φρικτά ρατσιστή».
Και μην ξεχνάμε ότι όταν γύριζε την ταινία της στα δρομάκια της παλιάς Ιερουσαλήμ είχαν ξεσηκωθεί με διαδηλώσεις, συνθήματα στους τοίχους και διαμαρτυρίες στον δήμαρχο οι υπερ-ορθόδοξοι Εβραίοι γιατί τη θεωρούσαν «ξένη εισβολή».
Η ίδια, από τον Νοέμβριο του 2014, έχει μετακομίσει στο Παρίσι, για να βρίσκεται με το τρίχρονο αγοράκι της κοντά στον μπαμπά του και σύζυγό της Μπενζαμέν Μιλπιέ, τον 37χρονο καλλιτεχνικό διευθυντή του Μπαλέτου της Οπερας του Παρισιού. Ολα μαζί πάνε τελικά.
