Αλλιώς κρίνουμε έναν απλό πολίτη και τελείως διαφορετικά ένα πρόσωπο δημόσια αναγνωρισμένο, όταν καταφεύγουν, αντίστοιχα, σε δηλώσεις. Εάν περιπέσουν στο ίδιο αμάρτημα, τον μεν πρώτο θα τον τσακίσουμε, τον δε δεύτερο θα τον δικαιολογήσουμε. Ενας άντρας που παρατάει τη γυναίκα του και τα παιδιά του θα χαρακτηριστεί αυτομάτως από την κοινωνία σαν ένας κακός οικογενειάρχης. Εάν το ίδιο πράξει ένας σπουδαίος καλλιτέχνης, δικαιολογείται αυτομάτως.
Στην πολιτική ζωή δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα. Εάν βγει κάποιος από το καφενείο της γειτονιάς του και αντικρίσει τους πρόσφυγες στις πλατείες των μεγαλουπόλεων και πει ότι δεν υπάρχει πρόβλημα, απλώς οι άνθρωποι λιάζονται, πολλοί θα γελάσουν αθώα. Εάν το ίδιο ακριβώς εκστομίσει και η υπεύθυνη υπουργός στο μεταναστευτικό τότε θ’ αρχίσουν οι χλευασμοί, η απαξίωση, η ειρωνεία, η έκχυση χολής και κάθε είδους επιθετικότητα. Ακουσα ιδίοις ωσί την κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου, την οποία θεωρώ από τα ελάχιστα πολιτικά ζώα που διαθέτει τούτη η κυβέρνηση, να το λέει και δεν το εννοούσε η γυναίκα. Είπε, απλώς, ότι οι πρόσφυγες, επειδή δεν υπάρχουν δομές στο ελληνικό κράτος να τους υποδεχτούν, αφήνονται ελεύθεροι να πάνε στο Σύνταγμα ή στην Ομόνοια λ.χ. και -επί τη ευκαιρία- να λιαστούν κομμάτι. Το καταλαβαίνω, αλλά δεν είναι αυτό υπεύθυνος, υπουργικός λόγος όταν τα κοράκια της ενημέρωσης καραδοκούν να ορμήξουν και να σε κατασπαράξουν. Δεν έχεις το δικαίωμα όταν είσαι υπουργός να μιλάς σαν καφενόβιος [επιμένω ότι ήταν ανθρωπιστικός ο λόγος της αλλά διαστρεβλώθηκε πλήρως από τα τηλεοπτικά τζιμάνια της μεσοπρωινής, μεσημεριανής ενημέρωσης (sic)].
Κι ενώ έλεγε με πάσα ειλικρίνεια ότι προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει τις δομές υποδοχής με τη συνεργασία δήμων και περιφερειών, δεχόταν αδυσώπητη κριτική ότι δεν έχει σχέδιο, εναλλακτική λύση και λοιπά, τάχα μου κριτικά. Ε, δεν είμαστε και μάγοι να τα φτιάξουμε όλα σε πέντε λεπτά, απαντούσε, με το δίκιο της. Κι όταν όλα έβαιναν στο τέλος και όλα έδειχναν ότι ήταν παραπάνω από πειστική, δέχτηκε την εξής αθώα ερώτηση: «Μα καλά -λέει η τηλεπαρουσιάστρια- ως αντιπολίτευση δεν ξέρατε το μέγεθος του προβλήματος; Δεν είχατε προνοήσει όταν, όπως όλα έδειχναν, θα ερχόσασταν στην κυβέρνηση να εκπονήσετε ένα αποτελεσματικό σχέδιο για την αντιμετώπιση του όντως ακανθώδους προβλήματος;». Κάπως έτσι.
Η απάντηση μας απογοήτευσε. «Οχι -είπε σθεναρά και με αυτοπεποίθηση- δεν γνωρίζαμε ουσιαστικά το μέγεθος του προβλήματος. Αλλιώς είναι τα πράγματα όταν είσαι στην αντιπολίτευση και αλλιώς όταν παίρνεις ο ίδιος κυβερνητικές αποφάσεις». Κάπως έτσι. Κρίμα. Πάει και ο υψηλός θεσμικός ρόλος της αντιπολίτευσης σε μια δημοκρατία, πάει κι η δημοκρατία, πάν’ όλα. Σημασία είχε η κατάληψη της εξουσίας· πέραν τούτου, πέρα βρέχει;
Εχει ενδιαφέρον να υποβαθμίσει η Αριστερά τον παλιό ξύλινο λόγο της και προκαλεί ωραία συναισθήματα η προσπάθεια άρθρωσης ενός γήινου, ανθρωπιστικού αντίστοιχου, όχι, όμως, να φτάσουμε και στην ισοπέδωση. Σαφώς η κοινωνία αποδέχεται το λαϊκό, που είναι γνήσια επικοινωνιακό, όταν, όμως, αυτό εκπίπτει σε λαϊκισμό χάνεται η επαφή και η αμεσότητα, η ειλικρίνεια (που είναι εξόχως αποδεκτή) και η κατανόηση. Ενα ακατάλληλο ρήμα, μια απρόσμενη έννοια μπορεί να τινάξει στον αέρα την ουσία και το βάθος μιας (οποιασδήποτε) προσπάθειας.
