Ποιητές, πεζογράφοι, κριτικοί λογοτεχνίας αλλά και πανεπιστημιακοί απαντούν στο αρχετυπικό, δαιδαλώδες και ολισθηρό ερώτημα «Γιατί γράφω;». Ενα ψηφιδωτό κειμένων που προσπαθεί να φωτίσει τη σκοτεινή ρίζα της γραφής. Απαντά στο ερώτημα ο Δημήτρης Φύσσας. Μ.Φ.
Γράφω δυο ειδών κείμενα, λογοτεχνία και μη λογοτεχνία.
Λογοτεχνία γράφω επειδή προσπαθώ ν’ ακολουθήσω πεζογράφους και/ή ποιητές που θαυμάζω για τις συγγραφικές ιδέες, την πρωτοτυπία της τεχνικής και τις ιδεολογικές θέσεις τους (μ’ αυτή τη σειρά).
Οσο περνάνε τα χρόνια, τόσο πιο πολύ τα πεζά μου (προσπαθούν να) γίνονται ένα είδος που θέλω να λογαριάζω πως είναι υβριδικό, ανάμεσα στη λογοτεχνία, τη δημοσιογραφία, την Ιστορία και το δοκίμιο, με ενσωματωμένα υπαρκτά κείμενα (ή, σπανιότερα, πλαστά που υποδύονται τα υπαρκτά -ή μικτά) και αναφορές σε πλήθος συγγραφείς, σάιτ, τραγούδια, γεγονότα, ταινίες, βιβλία κ.λπ.
Εχω την ελπίδα ότι θα τα καταφέρω κι εγώ να αναγνωριστώ από αξιόλογους ομοτέχνους ―ιδίως τους καλύτερους και τις καλύτερες από μένα―, κριτικούς, αναγνώστες και θεωρητικούς (μ’ αυτή τη σειρά).
Μη λογοτεχνία γράφω από καθαρή διδακτική διάθεση (προσπαθώ όχι διδακτισμό), μια τάση για προσδιορισμό, ταξινόμηση και διάδοση της γνώσης.
Εχω την ελπίδα ότι θα καλύψω κάποια πτυχή στη ζωή της Αθήνας ή κάποιον άλλο συγκεκριμένο τομέα απ’ όσους επιλέγω να μελετήσω.
Επίσης, ειδικά για την πόλη μου, γράφω και για βιοπορισμό στην «Athens Voice».
Σημαντικός λόγος που γράφω είναι ότι το ξέρω πως έχω στηρίγματα: ο υπολογιστής μου, το κινητό μου για φωτογραφίες / βίντεο / ηχογραφήσεις, το ίντερνετ, το μέιλ μου, τα πόδια μου για το τριγύρισμα, τα γραπτά των άλλων, η Ιστορία, τα μάτια και τ’ αφτιά μου για να πιάνω τι γίνεται γύρω μου, και οι άλλες τέχνες, ιδίως μουσική, σινεμά, φωτογραφία και κόμικ.
*Τελευταίο βιβλίο του Δ. Φύσσα είναι το μυθιστόρημα «Η Νιλουφέρ στα χρόνια της κρίσης» (Εστία, 2015)
