Ποιητής… εκ του προχείρου

Με τόσους γόρδιους δεσμούς έχοντας απαυδήσει δεν ξέρω τι είν’ χειρότερο, το πρόβλημα; η λύση;

Βουλιάξαν πλέον τα νησιά από τους μετανάστες κι εμείς -γνωστοί ανθρωπιστές κι όχι φτωχών δυνάστες-

τους φέρνουμε στον Πειραιά κι εκεί τους παρατάμε. Τόσο πολλοί που γίνανε, πού τάχα να τους πάμε;

Κι αυτοί, μετά από βάσανα, διωγμούς και ασιτία ευγνώμονες, το ρίχνουνε στην… ηλιοθεραπεία!

Αλλο κακό οι φυλακές: φάγαμε καταδίκες γιατί ήτανε απάνθρωπες εντός τους οι συνθήκες.

Και βρήκαμε την πιο απλή, την πιο φτηνή τη λύση: τον κόσμο έξω βγάζουμε πριν την ποινή εκτίσει.

Ομως φοβάμαι λεύτερους τόσους εγκληματίες: ετούτοι δεν θα… λιάζονται μονάχα στις πλατείες!

Το τρίτο το καλύτερο είναι οι καταλήψεις. Λύση σε τούτο δεν θα βρεις, τι το μυαλό κι αν στύψεις…

Τώρα που γράφω είν’ κλειστή ακόμα η Πρυτανεία κι όλοι αναρωτιόμαστε ποια είναι η αιτία.

Αραγε φταίει ο υπουργός, φταίει η αστυνομία ή μήπως φταίει η Σύγκλητος για τόση απραξία;

Είν’ το Πανεπιστήμιο πια ξέφραγο αμπέλι κι όλοι νίπτουν τας χείρας τους, ζόρι κανείς δεν θέλει.

Η ήπια διαχείριση κι η ανοχή δεν φτάνουν φοβάμαι πως το μπάχαλο χειρότερο το κάνουν.

Με όλα τούτα άλυτα πορεύεται το κράτος κι απέχει ακόμη αρκετά, αλίμονο, ο πάτος.

Εμεινες από λάστιχο ταλαίπωρη πατρίδα χωρίς ρεζέρβα σ’ ερημιά ν’ αναζητάς ελπίδα.

Ομως για της γλυκιάς Ζωής μη σκάτε το αμάξι: μελίρρυτη, κάποιον θα βρει το λάστιχο ν’ αλλάξει…