Κατά την έναρξη του ακαδημαϊκού έτους 2008, o Πάμπλο Ιγκλέσιας, ένας 29χρονος λέκτορας με τρυπημένο φρύδι και αλογοουρά, χαιρέτησε τους μαθητές του στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης και τους κάλεσε να αναπαραστήσουν μία σκηνή από τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών». Το μήνυμα του Ιγκλέσιας ήταν απλό: οι μαθητές έπρεπε να μελετήσουν την έννοια της δύναμης και το πώς ο ισχυρός μπορεί να αμφισβητηθεί.
Σε ρεπορτάζ της με τίτλο «Η επανάσταση του Podemos: πως μια μικρή ομάδα ριζοσπαστών ακαδημαϊκών άλλαξαν την ευρωπαϊκή πολιτική», η βρετανική εφημερίδα Guardian εξετάζει τις προοπτικές του 15 μήνες μετά την ίδρυση του, στην προσπάθεια να απαντήσει στο ερώτημα εάν αυτό το κόμμα που γεννήθηκε από «τα κάτω» μπορεί να κερδίσει την εξουσία ή εάν πρόκειται για μια «φούσκα» που θα εκραγεί.
Ως καθηγητής, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας ήταν έξυπνος και υπερκινητικός,πρωτοστατούσε στις διαμαρτυρίες των φοιτητών, ενώ πάντα ήταν σαφής για το τι φταίει για τα δεινά του κόσμου: ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, που έχει εγκατασταθεί ως κυρίαρχη ιδεολογία.
Ο Ιγκλέσιας, μαζί με ακαδημαϊκούς, εργάστηκαν σκληρά για να διαδώσουν τις ιδέες τους. Παρήγαγαν τηλεοπτικές εκπομπές πολιτικού περιεχομένου και συνεργάστηκαν με ηγέτες της Λατινικής Αμερικής. Στις 17 Ιανουαρίου 2014 ίδρυσαν το δικό τους κόμμα και του έδωσαν το όνομα «Podemos» («Μπορούμε»). Χωρίς χρήματα και χωρίς δομή, έμοιαζε με έναν από τους πολλούς σχηματισμούς που πρεσβεύουν την αντι-λιτότητα και αναμένεται να ξεθωριάσουν μέσα σε λίγους μήνες.
Ένα χρόνο αργότερα, στις 31 Ιανουαρίου 2015, o Πάμπλο Ιγκλέσιας συγκέντρωσε περίπου 150.000 άτομα στην εμβληματική κεντρική πλατεία της Μαδρίτης, την Puerta del Sol, υιοθετώντας μία παθιασμένη ρητορική, με τους αντιπάλους του να τον κατονομάζουν «αριστερό λαϊκιστή». Ο ίδιος καταφέρθηκε κατά των «τεράτων του οικονομικού ολοκληρωτισμού», καλώντας τους οπαδούς του Podemos να «λάβουν σοβαρά υπόψη τα όνειρά τους». «Μπορούμε να ονειρευόμαστε, μπορούμε να κερδίσουμε», φώναξε.
Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει δίκιο. Με την δημοτικότητά του να σημειώνει ιλιγγιώδη άνοδο, το Podemos δύναται να αποτελέσει ισχυρό παίκτη στις εκλογές που αναμένονται στο τέλος του έτους. Κάτι που θα αποτελέσει ιδιαίτερα σημαντικό επίτευγμα , δεδομένης της βραχείας του διάρκειας. Στις πρόσφατες τοπικές εκλογές στην Ανδαλουσία, το ισπανικό κίνημα εξασφάλισε την τρίτη θέση.
Ο Ιγκλέσιας έχει δηλώσει ότι το Podemos φιλοδοξεί να πάρει την εξουσία από τις αυτο-εξυπηρετούμενες ελίτ και να την παραδώσει στο λαό. Για να το πετύχει βέβαια αυτό, το νέο κόμμα χρειάζεται ψήφους.
Δεδομένου ότι στην Ισπανία το ένα τρίτο του εργατικού δυναμικού είναι άνεργοι, το ισπανικό κίνημα επιδιώκει ανατρέψει τη μοιρολατρική απαισιοδοξία που έχει εγκατασταθεί στη χώρα, εκμεταλλευόμενος και την λαϊκή οργή προς ένα παρωχημένο σύστημα.
«Η πολιτική κρίση προσφέρει την ιδανική στιγμή για να τολμήσεις», διατείνεται ο Ιγκλέσιας, υποστηρίζοντας ότι δίνει την ευκαιρία να κοιτάξεις τους ανθρώπους στα μάτια και να τους πεις «αυτοί οι άνθρωποι είναι εχθροί σου», «φωτογραφίζοντας» κυρίως τον Ισπανό πρωθυπουργό, Μαριάνο Ραχόι, η δημοτικότητα του οποίου κατακρημνύζεται λόγω των πολιτικών λιτότητας που έχει επιβάλει και των σκανδάλων διαφθοράς στα οποία έχει εμπλακεί. Μάλιστα, ένας λόγος που ο Ραχόι δεν «βλεπει» με καλό μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ είναι γιατί φοβάται ότι, αν επιτύχει, θα παρέχει πρόσφορο έδαφος στους Podemos να αναπτυχθούν, δείχνοντας σε αυτόν την «πόρτα» της εξόδου.
Είναι δελεαστικό να ειδωθούν οι Podemos ως μια «καλά σχεδιασμένη επιχείρηση» ομάδας ταλαντούχων ακαδημαϊκών, που θα απεμπολήσουν σύντομα τις ριζοσπαστικές ιδέες τους αν αποκτήσουν την πολυπόθητη και μεθυστική εξουσία.
Παρόλα αυτά, μέχρι τώρα δείχνει να είναι το αποτέλεσμα μιας ανοιχτής προσπάθειας «αδιόρθωτων ιδεαλιστών» να δρομολογήσουν την αλλαγή, συνδυάζοντας τη νεανική αυτοπεποίθηση με την επιθυμία να δοκιμάσουν τις ιδέες τους στον πραγματικό κόσμο, έτσι ώστε να σφυρηλατήσουν μία νέα συναίνεση.
Προς το παρόν, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας διαμηνύει ένθερμα ότι «μπορούμε» (podemos).
-320x213.jpg)
