Υπάρχει κι ο λαός

Σήμερα στις 7 το απόγευμα σε αίθουσα της ΕΣΗΕΑ οργανώνεται εκδήλωση με θέμα «Η ώρα της αλήθειας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σύγκρουση τώρα με τους δανειστές». Συμμετέχουν τρία μέλη της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ (Α. Νταβανέλος, Σ. Παπαδόγιαννη, Π. Λάμπρου) και δύο μέλη της Κεντρικής Επιτροπής (Γ. Μηλιός, Γ. Σαπουνάς).

Ο τίτλος και μόνο προκαλεί ενδιαφέρον.

Στο συνοδευτικό κείμενο υπάρχει η κριτική στη συμφωνία της 20ής Φλεβάρη «η δημιουργική ασάφεια ευνόησε τους ισχυρούς» και η παρατήρηση ότι «αποδείχτηκε λάθος η αντίληψη πως μπορεί να οικοδομηθεί ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα αντιλιτότητας με την ανοχή των νεοφιλελεύθερων διευθυντηρίων της ευρωζώνης».

Εως εδώ καλά. Πολλοί θα μπορούσαν να συμφωνήσουν με τις παραπάνω απόψεις.

Ωστόσο, λίγο παρακάτω οι συντάκτες του κειμένου (δεν ξέρω αν συμφωνούν οι συμμετέχοντες, που είναι όλοι τους μέλη των καθοδηγητικών οργάνων του κυβερνώντος κόμματος) αναφέρουν ότι η μόνη διέξοδος είναι η επιλογή της ρήξης με τους δανειστές και προτείνουν συγκεκριμένες πολιτικές: «στάση πληρωμών των δόσεων, μέτρα περιορισμού της “ελευθερίας” φυγής του κεφαλαίου, δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες, φορολόγηση του κεφαλαίου και των πλουσίων για τη χρηματοδότηση φιλολαϊκών μέτρων, υποστήριξη αυτής της πολιτικής με κάθε αναγκαίο μέσο, ακόμη και με ενδεχόμενη ρήξη με την ΟΝΕ».

Είναι προφανές ότι τα μέτρα που προτείνουν οδηγούν στη ρήξη με την ευρωζώνη. Ούτε αυτό όμως είναι καινοφανές.

Τη στρατηγική της ρήξης με τους εταίρους και την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα την υποστηρίζουν αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ. Συγκροτούν μια υπολογίσιμη μειοψηφία. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι από το προτεινόμενο πλαίσιο λείπει παντελώς ο λαϊκός παράγοντας.

Τι εννοώ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πάρει εντολή από τους πολίτες που τον ψήφισαν να προσπαθήσει να εφαρμόσει τη ριζοσπαστική πολιτική του εντός της ευρωζώνης. Δεν έχει πάρει εντολή ούτε για μετωπική σύγκρουση και ό,τι προκύψει ούτε για ακύρωση του προγράμματός του.

Συνεπώς, αν κρίνει ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει στις παρούσες συνθήκες, οφείλει να ρωτήσει τον ελληνικό λαό.

Οι συντάκτες του κειμένου εισηγούνται μέτρα για τα οποία το κόμμα τους δεν έχει πάρει την έγκριση του εκλογικού σώματος. Εκτός αν πιστεύουν ότι βρισκόμαστε σε επαναστατικές συνθήκες και δεν χρειάζεται η μαχόμενη πρωτοπορία του λαϊκού κινήματος να απευθυνθεί στον λαό γιατί αυτή εξ ορισμού ξέρει καλύτερα από τον λαό ποιο είναι το συμφέρον του.

Ανάγωγα

Η μισή Νέα Δημοκρατία λέει ότι αποκλείεται να ψηφίσουμε συμφωνία που θα περιλαμβάνει επώδυνα μέτρα. Η άλλη μισή λέει ότι πρέπει να την ψηφίσουμε γιατί η επιλογή της ρήξης με τους δανειστές θα είναι καταστροφική για τη χώρα. Ο αρχηγός της λέει το σωστό: «Να δούμε πρώτα τη συμφωνία και μετά θα αποφασίσουμε». Εγώ τώρα γιατί υποψιάζομαι ότι στο τέλος θα κάνει αυτό που θα της πουν τα κόμματα της ευρωπαϊκής Δεξιάς; Είμαι εμπαθής; Δεν μπορώ να ξεχάσω τις κωλοτούμπες που έκανε για να βρεθεί από το Ζάππειο στο μέγαρο Μαξίμου; Θα δείξει. Αλλωστε, ουδείς αναμάρτητος.