Ανεπιθύμητοι παντού. Αντρες, γυναίκες και παιδιά ενός κατώτερου θεού, στην άλλη άκρη του κόσμου.
Αποστεωμένοι από την πείνα, εξαντλημένοι από τις κακουχίες, βολοδέρνουν εδώ και εβδομάδες -αν όχι μήνες- στις θάλασσες της νοτιοανατολικής Ασίας, παρατημένοι στη μοίρα τους μέσα σε ακυβέρνητα πλοιάρια, εγκαταλειμμένοι και από τους δουλεμπόρους που τους βγάζουν από τη Μιανμάρ και το Μπανγκλαντές και τους αφήνουν έρμαιο στα ανοιχτά του Κόλπου της Βεγγάλης και της Θάλασσας Ανταμάν.
Στο όνομα της πάταξης των κυκλωμάτων διακινητών, οι κυβερνήσεις Ινδονησίας και Μαλαισίας, από κοινού με τη στρατιωτική χούντα της Ταϊλάνδης, τους έχουν γυρίσει απάνθρωπα την πλάτη αρνούμενες να τους δεχτούν στα εδάφη τους, καλώντας τους πολίτες να μην τους βοηθούν ακόμα κι αν πνίγονται.
Αλλιώς, φοβούνται, θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου και θα αρχίσουν να κατακλύζουν κατά κύματα τις χώρες τους.
Οργανώσεις αρωγής υπολογίζουν πως 6.000-8.000 άτομα βρίσκονται εν πλω υπό τρισάθλιες συνθήκες στον Ινδικό Ωκεανό, ικετεύοντας για μια σωτηρία που δεν έρχεται.
Θανάσιμο παιχνίδι «ανθρώπινου πινγκ πονγκ» χαρακτηρίζει αυτή την ατέρμονη οδύσσεια η Human Rights Watch, καταγγέλλοντας τη σκληρόκαρδη στάση των τριών κρατών.
Για κίνδυνο «μαζικής ανθρωπιστικής καταστροφής» κάνει λόγο ο ΟΗΕ, προειδοποιώντας πως οι επαναπροωθήσεις σκαφών με επιβαίνοντες που λιμοκτονούν μπορεί να τα μετατρέψουν σε «πλωτά φέρετρα».
Κι όμως. Το ναυτικό Ινδονησίας, Μαλαισίας και Ταϊλάνδης στην καλύτερη περίπτωση τους προσφέρει λιγοστά εφόδια και καύσιμα και μετά τους ξαποστέλνει εκτός των χωρικών τους υδάτων. Να φύγουνε, να πάνε αλλού. Το ερώτημα είναι πού; Και βέβαια, ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι;
Στην πλειονότητά τους είναι πρόσφυγες της μουσουλμανικής μειονότητας Ροχίνγκια από τη Μιανμάρ, ένα βουδιστικό κράτος με εξαιρετικά βεβαρημένο ιστορικό καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο δεν κυβερνάται πια από χούντα αλλά από εκλεγμένη κυβέρνηση, ελεγχόμενη από τον στρατό.
Ανιθαγενείς
Οι περισσότεροι από το 1,1 εκατομμύριο Ροχίνγκια είναι ανιθαγενείς, δεν τους έχει δηλαδή αποδοθεί υπηκοότητα από τις αρχές. Γενιές επί γενεών ζουν σε καθεστώς απαρτχάιντ και απόλυτης ένδειας, χωρίς κανένα πολιτικό ή κοινωνικό δικαίωμα, ενώ τα πογκρόμ από φανατικούς βουδιστές (!) έχουν εκτοπίσει περίπου 140.000 μέλη τους από τη χώρα μόνο την τελευταία τριετία.
Ο ΟΗΕ τούς χαρακτηρίζει ως μια από τις πλέον διωκόμενες μειονότητες στον κόσμο. Μαζί τους θαλασσοδέρνεται και πλήθος οικονομικών μεταναστών από το φτωχό Μπανγκλαντές, που αναζητούν μέσα βιοπορισμού σε γειτονικές χώρες της νοτιοανατολικής Ασίας.
Το μοναδικό ώς τώρα χέρι βοήθειας τους το έδωσαν απλοί πολίτες, που αγνόησαν τις εντολές των κυβερνήσεών τους δίνοντας μαθήματα αλληλεγγύης και συμπόνιας.
Στη νησιωτική επαρχία Ατσεχ της Ινδονησίας, τουλάχιστον 900 πρόσφυγες και μετανάστες διασώθηκαν τις τελευταίες μέρες από ψαράδες, οι οποίοι τους μετέφεραν όπως όπως στη στεριά, καταβάλλοντας προσπάθειες να τους ταΐσουν από το υστέρημά τους.
Στη Μαλαισία, όπου κατάφεραν να αποβιβαστούν ή να κολυμπήσουν από τα δουλεμπορικά πάνω από 1.100 άνθρωποι όλων των ηλικιών, για να βρεθούν έγκλειστοι σε κέντρο κράτησης, έχει ξεσπάσει σάλος.
Μεγάλη μερίδα του (μουσουλμανικού) πληθυσμού κάνει μαζικά δωρεές υπέρ των διασωθέντων, χωρίς να λείπουν οι φωνές που κατηγορούν την κυβέρνηση ότι συνεχίζει τις έρευνες στον Ινδικό Ωκεανό για το χαμένο αεροσκάφος της Malaysia Airlines, την ώρα που αδιαφορεί για την τύχη χιλιάδων -ζωντανών ακόμα- ανθρώπων.
Μαρτυρίες διασωθέντων αναφέρουν συνθήκες ακραίας πείνας και αλληλοσκοτωμούς μέσα στα πλοιάρια για ένα ξεροκόμματο.
«Μας χτυπούσαν με σφυριά, με μαχαίρια, μας έκοβαν» λέει για την επίθεση που δέχτηκε από συνταξιδιώτες του ο 21χρονος Μοχάμαντ Ραφίκ, πρόσφυγας Ροχίνγκια.
«Μια οικογένεια χτυπήθηκε μέχρι θανάτου με ξύλινες σανίδες του σκάφους, πατέρας, μάνα και γιος. Μετά πέταξαν τα πτώματά τους στη θάλασσα» περιγράφει ο 35χρονος Μοχάμαντ Αμίν, που παρέμεινε εν πλω τρεις ολόκληρους μήνες πριν σωθεί από έναν Ινδονήσιο ψαρά.
Υπό το βάρος της διεθνούς κατακραυγής, οι υπουργοί Εξωτερικών Μαλαισίας, Ταϊλάνδης, Ινδονησίας και Μπανγκλαντές συναντιούνται αύριο στην Κουάλα Λουμπούρ για να συντονίσουν τις αντιδράσεις τους.
Ομως οι αρχές της Μιανμάρ απειλούν να μποϊκοτάρουν την άτυπη σύνοδο και πετούν το μπαλάκι της ευθύνης αποκλειστικά στους γείτονές τους, κατηγορώντας τους μεταξύ άλλων ότι οι ίδιοι ενθαρρύνουν τις καραβιές προσφύγων και μεταναστών, στο πλαίσιο αναζήτησης φτηνών εργατικών χεριών.
