Εδώ και χιλιετίες οι άνθρωποι εύκολα εκτοξεύουμε μομφές εναντίον οποιουδήποτε ξεπερνά τα τετριμμένα, φυσικά τε και πνευματικά, εναντίον εκείνων που στηλιτεύουν τη δουλοφροσύνη και εναντίον όσων προτάσσουν τη λιτοφροσύνη ως αντίδοτο στον ψυχαναγκαστικό καταναλωτισμό. Την ίδια ώρα επιμελώς προστατεύουμε την άμυνά μας, γελοία ούτως ή άλλως, που δεν είναι κάτι άλλο από το να αποφεύγουμε να μιλήσουμε για την κακία που οδηγεί τη σκέψη μας και τη συμπεριφορά μας. Απορούμε (κι εξιστάμεθα) πώς ένας άνθρωπος π.χ. μπορεί να είναι (και να παραμένει) φτωχός, αρνούμεθα όμως να απορήσουμε (και να εξισταθούμε) γιατί ευαρεστούμεθα να κυβερνιόμαστε από αποδεδειγμένα κακούς ανθρώπους (μαλάκες, μετά συγχωρήσεως…).
Ισχύει αυτό για δεξιούς και αριστερούς απορούντες. Για τους μεν πρώτους καθαρίζουμε εύκολα διότι λέμε ότι η ιδεολογία τους (sic) τους επιτρέπει ή τους ωθεί στην ασφάλεια και όχι στην ελευθερία (προτιμούν, εννοείται, την πρώτη από τη δεύτερη). Με τους αριστερούς μαλάκες είναι το πρόβλημα· μ’ αυτούς τι κάνουμε. Βλέπεις κείμενα λ.χ., που βδελύσσονται τις διακρίσεις, τους αποκλεισμούς κ.λπ., κείμενα με πρόσημο τη δημοκρατία και τα δικαιώματα, και αν τύχει και συναγελαστείς μαζί τους, φρίττεις από τον αυταρχισμό τους και τη συντηρητικότητα των ιδεών τους, άμα τε και πράξεών τους. Αστε τα· άλλα λόγια· ν’ αγαπιόμαστε.
Εδώ που τα λέμε οι παλιοί αριστεροί ίδιοι είναι, μια ζωή, το πρόβλημα εντοπίζεται στους νεοφώτιστους ή στους ιδιοτελείς νεοεπείσακτους στα αριστερά κόμματα.
Σε συνθλίβει η αριστεροσύνη τους που, όμως, συνοδεύεται από έναν άκαιρο καθωσπρεπισμό. Οσο μπορούμε να τους αποφεύγουμε, ακόμη κι όταν μπερδεύονται στα πόδια μας. Εκάς οι βέβηλοι. Το παράδοξο είναι ότι όλοι τούτοι ζουν σε μια σύγχυση ρεαλισμού ανακατεμένου με μυθεύματα (αριστερά μυθεύματα) και άντε να ξεδιαλύνεις τούτη τη σύγχυση. Θα πέσεις σε τοίχο, ακριβώς διότι -λόγω της ανεπάρκειάς τους- στοιχίζονται πίσω από κομματικές ντιρεκτίβες, από ομάδες πίεσης-εξουσίας, από παλαιοκομματικούς τρόπους πολιτικής παρέμβασης.
Μην μπερδευόμαστε εντούτοις· δεν είναι έτσι όλοι οι αριστεροί, υπάρχουν και γνήσιοι, αλλά είναι λίγοι και λειτουργούν – υπάρχουν εκτός γραμμής, πιστοί πάντα στην αλληλεγγύη, στη φιλία, στον άνθρωπο. Υπάρχουν, ευτυχώς, ακόμη, αριστεροί άνθρωποι και χαίρομαι που κάνουμε παρέα, συχνά πυκνά. Αυτοί διασώζουν το νόημα (εάν υπάρχει κάποιο νόημα είναι η αγάπη που αναπτύσσεται μεταξύ των μελών μιας κοινότητας, τίποτε άλλο· λέμε…). Αυτοί οι λίγοι, που ζουν (!), δεν παρωδούν τη ζωή· αμείλικτα ευγενικοί, ευρύχωροι (ευρύθυμοι – ευρύνοες)· συγκατανεύοντες, όχι συγκατανευσιφάγοι· απλοί, λιτοί, ουσιαστικοί, αλληλέγγυοι. Είμαι τυχερός που τους γνωρίζω.
-320x213.jpg)
