Η ιταλική πολιτική σκηνή αλλάζει και η κατεύθυνση που δείχνει να θέλει να ακολουθήσει προκαλεί τεράστιες ανησυχίες. Η διαδήλωση της Λέγκας και των νεοφασιστών, το Σάββατο στη Ρώμη, αποδεικνύει ότι η οικονομική κρίση συνεχίζει να επιφέρει τρομακτικές συνέπειες, τις οποίες μέχρι πριν από λίγο καιρό δεν θα μπορούσε κανείς ούτε να διανοηθεί.
Σε μια χώρα στην οποία η αναβίωση του φασιστικού κόμματος απαγορεύεται διά νόμου, στη διαδήλωση της Λέγκας του Βορρά είδαμε φωτογραφίες του Μουσολίνι με γραμμένο από κάτω «Σαλβίνι, σε περίμενα», φασιστικούς χαιρετισμούς -με τη γνωστή ανάταση του δεξιού χεριού- ενώ δεν έλειψαν και Ιταλοί νεοφασίστες που αποφάσισαν να φορέσουν μπλούζες της Χρυσής Αυγής.
Ολα αυτά, για να εκδηλώσουν τη στήριξή τους στον ξενόφοβο και ρατσιστή Ματέο Σαλβίνι και στις προτάσεις του για σκληρή γραμμή και απώθηση των μεταναστών, για έξοδο από το ευρώ και μετωπική σύγκρουση με όλο το Ισλάμ.
Η διαδήλωση, στην κεντρική Piazza del Popolo, ή Πλατεία του Λαού, οργανώθηκε, υποτίθεται, σε αντίθεση με την πολιτική του Ματέο Ρέντσι, τον οποίο ο Σαλβίνι χαρακτήρισε «ανόητο δούλο της Ευρώπης» και «φίλο των μεγαλοτραπεζιτών». Στην πραγματικότητα, όμως, το μήνυμα είναι πολύ ευρύτερο: η Λέγκα προσπαθεί να θέσει οριστικά εκτός παιχνιδιού τη Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι και να πείσει ότι αποτελεί το νέο, ισχυρό σημείο αναφοράς για όποιον ταυτίζεται παραδοσιακά με τη συντηρητική παράταξη.
Σε μια φάση σαν και αυτή που ζούμε, μάλιστα, με όλες τις ολέθριες συνέπειες της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, ο 42χρονος Σαλβίνι θέλει να δείξει ότι απευθύνεται και στους άνεργους, στους εποχικά εργαζόμενους, στους αγρότες που ζουν μια καθημερινότητα μεγάλης αβεβαιότητας και νιώθουν τους κρατικούς θεσμούς όλο και πιο απόμακρους.
Βίντεο-μήνυμα από τη Λεπέν
Ολα αυτά, βέβαια, με τη στήριξη της Μαρίν Λεπέν, η οποία έστειλε βίντεο-μήνυμα στη συγκέντρωση του Σαββάτου, για να ζητήσει από τους Ιταλούς «να εμπιστευθούν τον ηγέτη της Λέγκας» και με τη βοήθεια «πολιτιστικών» νεοφασιστικών κέντρων, όπως το Κάζα Πάουντ της Ρώμης. Η πολιτική δύναμη που ίδρυσε ο Ουμπέρτο Μπόσι, δηλαδή, η οποία μέχρι πρόσφατα υπερασπιζόταν μόνον τον ιταλικό Βορρά και έβριζε τη Ρώμη, χαρακτηρίζοντάς την «κλέφτρα και σπάταλη», τώρα επιχειρεί να μετατραπεί σε κόμμα πανιταλικής επιρροής και ισχύος. Με την πρόθυμη αρωγή των νεοφασιστών, οι οποίοι, έως τώρα, είχαν μείνει στο περιθώριο της πολιτικής ζωής.
Ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι νιώθει την τεράστια απειλή και σπεύδει να δηλώσει, σύμφωνα με τον ιταλικό Τύπο, ότι «ο Ματέο Σαλβίνι είναι εξτρεμιστής, με απεριόριστη και αβάσιμη αισιοδοξία». Πλέον, όμως, μπορεί να είναι πολύ αργά: ο πρώην κυβερνητικός εταίρος του Σίλβιο -η Λέγκα του Βορρά- μετά από σειρά σκανδάλων κακοδιαχείρισης και υπεξαιρέσεων, προσπαθεί να ανανεώσει το προφίλ της με μια νέα, επιθετική, ακροδεξιά στρατηγική. Και σύμφωνα με τα τελευταία γκάλοπ, «πείθει» το 14% των Ιταλών.
Ο «μίστερ τιβί» πληρώνει την πολιτική του απραξία, το ότι δεν έκανε ένα βήμα πίσω για να επιτρέψει σε κάποιον δελφίνο του να αναδειχθεί, την αμφιταλαντευόμενη στάση του απέναντι στην κυβέρνηση του Ματέο Ρέντσι. Οσο για την Αριστερά, η υπόθεση είναι πιο περίπλοκη. Από τη μία, κατέφερε να κατεβάσει το Σάββατο δεκάδες χιλιάδες πολίτες στους δρόμους της Ρώμης, στην «αντιδιαδήλωση» και πορεία η οποία κατέστησε σαφές ότι η Αιώνια Πόλη είναι ανοικτή και θέλει να παραμείνει αντιρατσιστική, δίνοντας μάχες κατά της ξενοφοβίας, της έλλειψης ανοχής και της ομοφοβίας.
Την κινητοποίηση οργάνωσαν φοιτητικές οργανώσεις, τα αριστερά «κοινωνικά κέντρα», τα αυτόνομα «συνδικάτα βάσης», με τη συμμετοχή μελών των κομμάτων «Αριστερά και Ελευθερία» και της «Κομμουνιστικής Επανίδρυσης». Το «παρών» έδωσαν, επίσης, ψηφοφόροι και στελέχη του ψηφοδελτίου «Η Αλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα», το οποίο τον περασμένο Μάιο εξέλεξε τρεις ευρωβουλευτές.
Η ιταλική πρωτεύουσα, δηλαδή, απέδειξε ότι διαθέτει αντανακλαστικά. Η «αντιδιαδήλωση» ήταν εξίσου μαζική με τη συγκέντρωση της Λέγκας, και ίσως ογκωδέστερη. Είναι σαφές, όμως, ότι αν η ιταλική Αριστερά θέλει να επηρεάσει καθοριστικά το πολιτικό γίγνεσθαι, πρέπει να αποφασίσει να κάνει το μεγάλο άλμα. Να ξεπεράσει τους εσωτερικούς διχασμούς και να δημιουργήσει μια νέα, ενωτική δύναμη, με ουσιαστική ανανέωση της ηγετικής της ομάδας.
