Συνεργασίες χωρίς αυταπάτες

Το θέμα της συνεργασίας του κόμματος το οποίο θα αναδειχθεί πρώτο δεν είναι απλά αριθμητικό. Διότι θα διαφοροποιήσει περισσότερο ή λιγότερο την πολιτική που εξήγγειλε προεκλογικά. Ομως οι επιπτώσεις της συνεργασίας είναι αμφίδρομες. Αν αναλογιστούμε τις συνέπειες των κομμάτων που συνεργάστηκαν στις κυβερνήσεις Παπαδήμου και Σαμαρά, θα διαπιστώσουμε ότι ο ΛΑΟΣ και η ΔΗΜΑΡ εκμηδενίστηκαν, ενώ το ΠΑΣΟΚ διασπάστηκε.

Εξαρτάται ποια πολιτική θα επικρατήσει μεταξύ των κομμάτων που συνεργάζονται. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ αναδειχθεί πρώτο κόμμα, όπως προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, και συνεργαστεί με τους ΑΝ.ΕΛΛ. ή το Ποτάμι για να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, τότε είναι ολοφάνερο ότι στην άσκηση της διακυβέρνησης της χώρας θα αναδειχθούν τα συντηρητικά στοιχεία της πολιτικής του.

Αν συνεργαστεί με το ΚΚΕ, τότε, θέλοντας και μη, θα αναδειχθεί ο κοινωνικός του χαρακτήρας με σοσιαλιστικά χαρακτηριστικά κάτω από την πίεση του Περισσού. Διότι υπάρχει μια ουσιώδης διαφορά του ΚΚΕ από τα άλλα κόμματα. Δεν είναι ένα κόμμα που ήρθε για να εξυπηρετήσει συγκυριακές σκοπιμότητες και μετά να εξαφανιστεί, όπως οι ΑΝ.ΕΛΛ., το Ποτάμι, ο ΛΑΟΣ κ.ά. Διαθέτει ιστορία εκατονταετίας, εθνικές περγαμηνές με την Αντίσταση, συγκρότηση, δομές, πολιτική εντιμότητα και αξιοπιστία και τον μοναδικό αξιόπιστο συνδικαλιστικό φορέα της χώρας, το ΠΑΜΕ. Γι’ αυτό, ασχέτως των εκλογικών ποσοστών του, είναι κόμμα οργανωτικά και ιδεολογικά ισχυρότερο του ΣΥΡΙΖΑ και δεν απειλείται από τη συνεργασία μαζί του.

Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κόμμα συσπείρωσης πολιτών αγανακτισμένων από τη μνημονιακή πολιτική. Δεν υπάρχει ιδεολογική συνοχή, αλλά μόνον συναισθηματική. Αυτό αναδείχτηκε περίτρανα στις αυτοδιοικητικές εκλογές και στις ευρωεκλογές που διενεργήθηκαν ταυτόχρονα. Το χάσμα των εκλογικών ποσοστών του ΣΥΡΙΖΑ στις δύο ταυτόχρονες εκλογικές αναμετρήσεις, όταν οι ψηφοφόροι του ψήφισαν διαφορετικά στις δύο κάλπες, ιδιαίτερα στην επαρχία, αυτό επιβεβαίωσε. Αυτό είναι λογικό αν αναλογισθούμε ότι τον Οκτώβριο του 2009 το εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από την αποχώρηση του κ. Κουβέλη, δεν ξεπερνούσε το 4,5%, ότι σε δημοσκόπηση στις 30.3.2012 εμφάνιζε πρόθεση ψήφου 6,70% και δυόμισι μήνες μετά τετραπλασίασε τα ποσοστά του.

Οσον αφορά το ΚΚΕ, η αποστασιοποίησή του από τις μετεκλογικές εξελίξεις που διακηρύχθηκε προεκλογικά το 2012 επέφερε την εκλογική του συρρίκνωση. Αυτή η πολιτική αποδείχτηκε μπούμερανγκ, διότι δεν μπορεί ένα κόμμα των εργαζομένων να αποστασιοποιείται από τις μετεκλογικές εξελίξεις όταν οι εργαζόμενοι ισοπεδώνονται από τη μνημονιακή πολιτική του κεφαλαίου. «Οι κομμουνιστές», έγραφε ο Λένιν, «δεν επιτρέπεται να κλείνονται στον εαυτό τους, αλλά πρέπει να μάθουν να διαπραγματεύονται, έτσι ώστε –αψηφώντας απώλειες, μη τρομάζοντας από τα λάθη, που είναι αναπόφευκτα σε κάθε νέο και δύσκολο έργο– να εισχωρούν σε κλειστούς χώρους, όπου επηρεάζουν τους εργάτες οι αντιπρόσωποι της αστικής τάξης».

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εφαρμόσει τη φιλολαϊκή πολιτική που εξαγγέλλει χωρίς την ενεργό λαϊκή στήριξη, ακόμα κι αν εξασφαλίσει κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Ποιος όμως θα οργανώσει και θα διαχειριστεί αυτή τη στήριξη; Ενα κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς συνοχή και οργάνωση που δεν διαθέτει ούτε συνδικαλιστικό κίνημα, ή οι ΑΝ.ΕΛΛ. και το Ποτάμι; Ποιος μπορεί να οργανώσει τους εργαζόμενους για να στηρίξουν μια φιλολαϊκή πολιτική, αν όχι το ΚΚΕ;

Το ΕΑΜ, στο οποίο είχαν συσπειρωθεί οι πατριωτικές δυνάμεις της χώρας κάθε πολιτικής απόχρωσης θα κατόρθωνε να ηγηθεί της Εθνικής Αντίστασης χωρίς την οργανωτική ικανότητα των κομμουνιστών; Γι’ αυτό, μέσα από τη συνεργασία του με τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ θα αναδειχθεί ισχυρότερο. Αν όμως επαναλάβει τις επιλογές του 2012, θα οδηγηθεί σε περαιτέρω εκλογική συρρίκνωση, η οποία θα αποδειχθεί καταστροφική για τους εργαζόμενους. Διότι, όπου στην Ευρώπη, μετά το 1989, συρρικνώθηκαν τα κομμουνιστικά κόμματα, οι εργαζόμενοι υφίστανται τις συνέπειες της νεοφιλελεύθερης επιδρομής χωρίς αντίσταση.

Οσον αφορά τις ιδεολογικές διαφορές που προβάλλονται από τον Περισσό ως αιτία για την αδυναμία συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ, θα επικαλεστώ αυτά που έγραψε ο Λένιν: «Η έλλειψη ενότητας στα ζητήματα του σοσιαλισμού και στην πάλη για τον σοσιαλισμό δεν αποκλείει την ενότητα θέλησης στα ζητήματα του δημοκρατισμού και στον αγώνα για τη δημοκρατία. Αν το ξεχνάς αυτό, είναι σαν να ξεχνάς τη λογική και ιστορική αναφορά που υπάρχει ανάμεσα στη δημοκρατική και σοσιαλιστική επανάσταση. Αν το ξεχνάς αυτό, είναι σαν να ξεχνάς τον παλλαϊκό χαρακτήρα της δημοκρατικής επανάστασης: Αν είναι παλλαϊκή, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει “ενότητα θέλησης”, ακριβώς στον βαθμό που η ενότητα αυτή εκπληρώνει παλλαϊκές ανάγκες και απαιτήσεις».

* Πολιτικός μηχανικός