Είναι κάποιοι που παραδέχονται ακόμη και σήμερα ότι το μνημόνιο μπορεί, από οικονομικής πλευράς, να σπέρνει τον όλεθρο, αλλά εξαιτίας του έγιναν ή θα μπορούσαν να γίνουν διαρθρωτικές αλλαγές!
Διαρθρωτικές αλλαγές είναι οι απαραίτητοι και αυτονόητοι έλεγχοι ώστε να μην υπάρχει παραοικονομία; Να μην υπάρχει λαθρεμπόριο; Να μη γίνονται σπατάλες και να μην υπάρχουν μίζες; Να ελέγχονται οι λογής λίστες; Διαρθρωτική αλλαγή είναι η κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας; Η κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας; Η μείωση μέχρι βαθμού κατάργησης του κράτους πρόνοιας, του κοινωνικού κράτους; Πρέπει η δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη ή μήπως, στο όνομα και πάλι των διαρθρωτικών αλλαγών, να ελέγχεται από την πολιτεία;
Ας μη βαφτίζουν, λοιπόν, τους στόχους του νεοφιλελεύθερου μοντέλου -πιστοί οπαδοί του οποίου είναι οι επί 40 χρόνια κυβερνήτες της χώρας μας- διαρθρωτικές αλλαγές, διότι εξαπατούν τον κόσμο!
