Γιάννης Πανούσης*
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Μεμιάς, όλοι μαζί φώναζαν νευρικά:

«Ποια τέλος πάντων δύναμη

κρατεί γερά το δέντρο;».

Σπ. Κωσταγιάλας, «Σε τροχιά φωτός»

Γιατί άραγε μπορούμε να θεωρήσουμε κοινή πατρίδα την Ευρώπη, όπου η ποθούμενη ευρωπαϊκή πολιτισμική ταυτότητα έχει μόνον οικονομικά και δημοσιονομικά χαρακτηριστικά, τα οποία θυσιάζουν την εθνική πολιτική οντότητα και την κοινωνική συνοχή στο όνομα μιας «εξουσιαστικής ασάφειας» και ηγεμονεύουσας τεχνοκρατικής λογιστικής; Απομυθοποίηση ενωσιακής στρατηγικής, προκρούστεια λογική τιμωρητικού χαρακτήρα, πυροδότης κοινωνικών εκ-ρήξεων που ευνοούν ακροδεξιά αντανακλαστικά: αυτό είναι η Ευρώπη των εθνών;

Η Ευρώπη της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων παίζει με τη φωτιά της ανόδου των αντιδημοκρατικών και αυταρχικών πολιτικών δυνάμεων.

«Πόσο πάει το ευρώ» τους ενδιαφέρει και όχι «πού πάει η Ιστορία των λαών».

Το εσωτερικό μέτωπο είναι χειρότερο. Τα ΜΜΕ έχουν αναλάβει τον ρόλο της αντιπολίτευσης και σε λίγο θα αυτοαναγορευθούν αποκλειστικοί ιεραπόστολοι της κάθαρσης της Αριστεράς (για τη Δεξιά δεν υπάρχει θέμα, αφού κανείς δεν πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται).

Αρκετοί βγάλανε τα λεφτά τους έξω, εξασφάλισαν κάποια «παραγραφή» ή κάποιο «ατιμώρητο» και προβληματίζονται για το μέλλον της χώρας (sic), ενώ άλλοι, αφού κερδοσκόπησαν ασύστολα σε βάρος των μεταναστών, τώρα διαδίδουν δεξιά-ακροδεξιά πως η πατρίδα κινδυνεύει από την πολυπολιτισμικότητα.

Οι άνθρωποι του κραχ του Χρηματιστηρίου, των στημένων προμηθειών, των επενδύσεων–μαϊμού, της καταβρόχθισης των κοινοτικών προγραμμάτων μόνον το 2% από τα άνομα κέρδη τους να επέστρεφαν θα είχαν σώσει τη χώρα (που δήθεν αγαπάνε) από τα σαγόνια του Eurogroup. Ποιος όμως έχασε την εθνική συνείδηση για να τη βρούνε αυτοί οι ανθρωπολογικοί τύποι; Γιατί όμως η Πολιτεία να μη θεσμοθετήσει αυτό το «τέλος επιστροφής των καταχρασθέντων»;

Προφανώς δεν είμαι ο αρμόδιος για να υποδείξει τον οδικό χάρτη της αριστερής διακυβέρνησης μέσα από τις παγίδες του κατεστημένου και τις αμπελοφιλοσοφίες των (τάχατες) διανοούμενων που μόνο φόβο παράγουν.

Ψυχαναγκασμοί προφητών και σωτήρων που προκαλούν πανικό για να «δικαιωθούν», αλλά κυρίως για να μη χάσουν τα προνόμιά τους.

Αθελά τους σ’ αυτό το «παιχνίδι εντυπώσεων» συμμετέχουν και οι εξ αριστερών μαξιμαλιστές που καταγγέλλουν την κυβέρνηση ότι δεν μπόρεσε (sic) μέσα σε 40 μέρες ν’ αλλάξει όλη τη χώρα (αποφεύγοντας βέβαια να αποδεχτούν πως πρέπει ν’ αλλάξουν νοοτροπία και οι ίδιοι).

Πολιτικός μινώταυρος δεν είναι η οικονομική κρίση, αλλά ο τρόπος που (δια)χειριζόμαστε την ελπίδα.

Αλλο αλλαγή κι άλλο παλινόρθωση.

Αλλο κριτική κι άλλο υπονόμευση.

Αλλο διαφωνία κι άλλο διχασμός.

Αυτή τη λεπτή γραμμή ας την κατανοήσουμε όλοι.

* Καθηγητής Εγκληματολογίας, αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης