Σήμερα είναι η ώρα των πολιτικών αποφάσεων για την Ελλάδα, και όχι μόνο. Επί της ουσίας η ελληνική διαπραγμάτευση έχει υπερβεί το τεχνοκρατικό επίπεδο και έχει αναγορευτεί σε μείζον θέμα, δηλαδή της πορείας της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και το ερώτημα αν η Ε.Ε. θα παραμείνει απλώς μια νομισματική ένωση ή θα υπερβεί τους δημοσιονομικούς δείκτες αποκτά ιδιαίτερη σημασία.
Με αφορμή την ελληνική πραγματικότητα, τις τελευταίες ώρες αναπτύσσονται πολιτικές πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν διαβούλευση κορυφής. Φαίνεται να διαμορφώνεται ένα μάλλον θετικό κλίμα υπέρ των ελληνικών θέσεων, το οποίο όμως υπερβαίνει το στενό οικονομικό του πλαίσιο. Τίθεται εκ νέου επί τάπητος η αναγκαιότητα αλλαγής της κυρίαρχης λογικής που διέπει την ευρωπαϊκή οικοδόμηση και η Ελλάδα ανοίγει τον δρόμο σε μια διαφορετική προσέγγιση, άρα και λύση των προβλημάτων.
Στην Ευρώπη των τουλάχιστον δύο ταχυτήτων, η Ελλάδα δεν είναι εκείνη που μόνη της την οδηγεί ενδεχομένως σε μια αναγκαία στροφή. Οι νέες ισορροπίες, που φαίνεται να δημιουργούνται με άξονα τα πραγματικά προβλήματα, πιστοποιούν τη μερική αλλαγή στη μέχρι σήμερα αντίληψη της κυριαρχίας των δυνατών επί των αδυνάτων. Δεν είναι μόνο ο ευρωπαϊκός Νότος, είναι και χώρες της Κεντρικής Ευρώπης που επιδιώκουν την αργή, αλλά σταθερή αλλαγή πορείας στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση.
Δεν γνωρίζουμε τι θα αποφασίσει σήμερα το Eurogroup, όμως αυτό που διαφαίνεται είναι ότι θα είναι μια διαφορετική συνεδρίαση, όπου ενδεχομένως απειλές, αριθμοί, ισολογισμοί θα αφήσουν χώρο στην πολιτική. Η Ελλάδα μπορεί να ελπίζει πλέον ότι από παίκτης του περιθωρίου μετατρέπεται σε βασικό συνομιλητή των εταίρων. Οχι χωρίς τριγμούς, όχι χωρίς δυσκολίες, όχι χωρίς τους αναγκαίους και απαραίτητους συμβιβασμούς. Αλλά αυτή είναι η Ευρώπη, διαρκείς συμβιβασμοί, που αποτρέπουν ηγεμονικές συμπεριφορές, σύνδρομα, συμμαχίες. Ακόμα και η μικρότερη νίκη για την Ελλάδα θα είναι μια μεγάλη νίκη για την Ευρώπη.
