Είναι ιστορική η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι η νίκη μιας χειμαζόμενης κοινωνίας απέναντι σε εκείνους που μέχρι χθες είχαν αναγορεύσει σε μέγιστη πολιτική αρετή τον φόβο και την τρομοκρατία των νοικοκυραίων. Η 25η Ιανουαρίου 2015 δικαιώνει όσους πίστεψαν στις αστείρευτες δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, στο πολιτικό της αισθητήριο και κυρίως στο αίσθημα όχι αυτοσυντήρησης αλλά μιας βαθιά βιωμένης πολιτικής πεποίθησης, η οποία εδράζεται στο απλό και όχι απλοϊκό σύνθημα «φτάνει πια».
Πλέον είναι η ώρα του ΣΥΡΙΖΑ, η ώρα της Αριστεράς να κυβερνήσει αυτό τον τόπο και ταυτόχρονα να αποδείξει ότι είναι ικανή να κυβερνήσει, ότι έχει περάσει από το στάδιο της άρνησης και της κριτικής σε εκείνο της άσκησης εξουσίας. Είναι αναγκαίο να αποδείξει ότι δεν έρχεται ως μια «πολιτική παρένθεση», αλλά ως μια κυβέρνηση μακράς πνοής, ικανή να διαμορφώσει νέους όρους στο πολιτικό παιχνίδι. Οφείλει να αποδείξει ότι μπορεί να ορίσει νέο ήθος και ύφος εξουσίας, μακριά από κακέκτυπες αντιγραφές και ενθουσιώδεις μεγαλοστομίες, οφείλει να καταστήσει την κοινωνία πρωταγωνιστή και όχι χειροκροτητή, σε μια δύσκολη αλλά εξόχως αναγκαία μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας.
Η μεγαλειώδης χθεσινή νίκη δεν είναι μια ιστορική ρεβάνς για τη διωκόμενη, συχνά λοιδορούμενη ελληνική Αριστερά, δεν είναι μια αναδρομική νίκη για τις μεγάλες ή μικρές ήττες. Επί της ουσίας είναι το εφαλτήριο για μια πορεία ανασύνταξης της χώρας, με προοδευτικό πρόσημο. Δεν είναι μια απλή νίκη κατά της Δεξιάς, είναι νίκη της κοινωνίας την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να την έχει συμπαραστάτη. Και για να επιτευχθεί αυτό οφείλει όχι μόνο να μην απογοητεύσει, αλλά να λειτουργήσει ενοποιητικά, να δώσει όραμα, να μην ξεχάσει μία από τις ιστορικές αξίες της Αριστεράς, εκείνη της αλληλεγγύης.
Αν χθες γράφτηκε το τέλος της μεταπολίτευσης, το στοίχημα είναι πώς θα διαμορφωθούν οι συνθήκες και οι όροι όχι της νέας μεταπολίτευσης, αλλά πρωτίστως μιας διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας, η οποία δεν θα αναπαράξει έναν ιδιότυπο δικομματισμό, αλλά θα λειτουργεί ανατρεπτικά απέναντι σε εκείνα που η ελληνική κοινωνία πλήρωσε με βαρύ τίμημα.
Ο χρόνος πιέζει, η κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει την πολυτέλεια της περιόδου χάριτος, μπαίνει στα βαθιά νερά της πράξης, και εδώ απαγορεύονται οι ερασιτεχνισμοί. Η μεγάλη νίκη τής δίνει σοβαρά πλεονεκτήματα απέναντι σε εχθρούς και φίλους και ταυτόχρονα της δημιουργεί τη μέγιστη υποχρέωση να τηρήσει τις δεσμεύσεις της χωρίς την οίηση της εξουσίας.
Από την άλλη πλευρά η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ δεν περιορίζεται στα στενά όρια της Ελλάδας. Τα υπερβαίνει και αναγορεύεται η ελπίδα των ευρωπαϊκών λαών. Το πείραμα που εφαρμόστηκε στη χώρα, γυρίζει μπούμερανγκ στους εμπνευστές του, σε όσους πίστευαν ότι η νεοφιλελεύθερη ηγεμονία τους, θεμελιωμένη στον μονοδιάστατο φόβο, θα μακροημέρευε χωρίς αντιστάσεις, χωρίς παρεκκλίσεις.
Ηχηρό χαστούκι
Το χαστούκι από τη μικρή Ελλάδα ήταν ηχηρό για τις πολιτικές ελίτ τής όντως πολιτικά γηραιάς ηπείρου, ήταν ηχηρό για όσους πίστευαν ότι μια μικρή χώρα, την οποία η απελθούσα κυβέρνηση είχε σύρει στο έσχατο στάδιο της ανυποληψίας, θα όρθωνε ανάστημα και θα τιμωρούσε, αναλαμβάνοντας το όποιο πολιτικό ρίσκο, με την αξιοπρέπεια όμως εκείνου που δεν εκδικείται αλλά παλεύει για τη ζωή του.
Ο Αλ. Τσίπρας είναι το νέο πρόσωπο της Ευρώπης, είναι ο πολιτικός που μπορεί να δώσει μια νέα πολιτική πνοή στις κατακερματισμένες δυνάμεις της ευρωπαϊκής Αριστεράς και ο ΣΥΡΙΖΑ να λειτουργήσει ως πρότυπο για την ενότητά της.
Οι φωνές κατά της Γερμανίας πυκνώνουν, ο αμείλικτος γερμανικός οικονομικός επεκτατισμός, αδιάφορος για την Ευρώπη, δέχεται σκληρή κριτική σχεδόν από το σύνολο των Ευρωπαίων και ο ρόλος της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οσο η ελληνική αριστερή κυβέρνηση δεν θα υπακούει πειθήνια στα κελεύσματα, τόσο η ευρωπαϊκή Αριστερά θα σηκώνει κεφάλι και θα κοιτάζει όχι προς το ένδοξο παρελθόν της αλλά προς ένα δύσκολο μέλλον το οποίο θα στηρίζεται στις ευρωπαϊκές αξίες.
Η 25η Ιανουαρίου 2015 είναι νίκη-ορόσημο. Το μέλλον ξεκίνησε, η επιτυχία ή η αποτυχία της κυβέρνησης της Αριστεράς εξαρτάται από όλους εμάς. Κυρίως εμάς.
