Η υποψηφιότητα του Προκόπη Παυλόπουλου εκ μέρους του πρωθυπουργού της πρώτης αριστερής κυβέρνησης της χώρας, Αλέξη Τσίπρα, δεν ήταν, κατά την άποψή μου, η καλύτερη πρόταση για τον λαό ο οποίος έδιωξε με τον αδιάκοπο ανυποχώρητο αγώνα του τη μνημονιακή κυβέρνηση και τα στηρίγματά της στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Ασφαλώς υπήρχαν αρκετές αριστερές υποψηφιότητες που θα μπορούσαν να σηματοδοτήσουν αυθεντικά την ιστορική πολιτική ανατροπή και να δώσουν μια νέα δυναμική στο ελληνικό πείραμα της δημοκρατικής ανασυγκρότησης για την Ευρώπη της αλληλεγγύης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.
Ο Προκόπης Παυλόπουλος προφανώς συμβολίζει άλλα πράγματα, όχι ακριβώς αντίθετα και ίσως εξίσου σημαντικά, για την πολιτική σταθερότητα, την ευρύτερη δυνατή λαϊκή ενότητα και την ενίσχυση του δημοκρατικού μετώπου εντός και εκτός συνόρων της Ελλάδας.
Ο αποδεδειγμένα δημοκράτης καθηγητής δημοσίου δικαίου Π. Παυλόπουλος, που τον Δεκέμβρη του 2008 αντιστάθηκε ως υπουργός Εσωτερικών στη -σχεδιαζόμενη από την ακροδεξιά πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας και το βαθύ κράτος, τότε- συνταγματική και ενδεχομένως αιματηρή εκτροπή εναντίον της νεανικής εξέγερσης, μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξη Γρηγορόπουλου από αστυνομικό στα Εξάρχεια, είναι, με αυτή την έννοια, μια ξεχωριστή, έντιμη και σοβαρή προσωπικότητα.
Αυτόν τον Προκόπη Παυλόπουλο που αρνήθηκε την «εύκολη λύση» του αυταρχισμού, του ρατσισμού κατά της νεολαίας και εν γένει της βαρβαρότητας ως μέσου επίλυσης των υπαρκτών κοινωνικών αντιθέσεων και εντάσεων νομίζω ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε.
Ας μας δείξει λοιπόν τις αρετές του, και τώρα στα δύσκολα, με τους εκβιασμούς της δεξιάς ιμπεριαλιστικής γερμανικής κυβέρνησης και των δορυφόρων της στην Ε.Ε., στο ΔΝΤ και στην παρέα των τοκογλύφων τραπεζιτών του κ. Ντράγκι.
