Ελαβα από τον Λουδοβίκο των Ανωγείων την εξής επιστολή (που προσεγγίζει μια ερμηνεία της δήλωσης του Μανώλη Γλέζου): «Ο λαός στη συγκεκριμένη φάση δεν χρειάζεται τη συγγνώμη σας, κύριε Γλέζο, για να νιώσει καλύτερα! Απεναντίας, παρακολουθεί, κρίνει και μετέχει ιστορικά, πρώτη φορά, στις εξελίξεις, πιστεύοντας στην αλήθεια! Απολαμβάνει την έννοια περηφάνια από τα χείλη και τα βουρκωμένα μάτια ενός νέου άντρα που έσπασε καρδιές (!) υψώνοντας τη σημαία στον “ιερό βράχο” της χαμένης μας αξιοπρέπειας! Η Ιστορία σάς έχει τιμήσει και δικαίως, κύριε Γλέζο, αλλά αυτό που δηλώσατε, επιτρέψτε μου, είναι ένας ναρκισσισμός, που δεν αφορά κανέναν! Αφήστε τον κόσμο να ονειρευτεί μετά από τόσο καιρό την εθνική του περηφάνια! Κρίνατε, νομίζω, με τόση βιασύνη και, πιστέψτε με, δεν διαφαίνεται πόνος στη δήλωσή σας! Τιμώ τη διαρκή σας αγωνιστικότητα, αλλά λυπούμαι που δεν αναγνωρίζετε στους νέους το μέλλον που τους ανήκει! Και το δικαίωμα στο λάθος! Η Ιστορία πάντα θα αισθάνεται περήφανη για σας, κύριε Γλέζο· και όλοι εμείς οι νεότεροι».
Δύο μικρές παρατηρήσεις (σημειολογικές): α) Ολες οι προτάσεις της επιστολής καταλήγουν σε θαυμαστικό. β) Υπάρχει τρεις φορές η προσφώνηση «κύριε Γλέζο». Ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, όπως και κάθε ελεύθερος Ελληνας πολίτης, έχει το δικαίωμα να κρίνει και την πιο ιερή αγελάδα της Αριστεράς, να διακρίνει ναρκισσισμό σε δηλώσεις και να αποφαίνεται ότι σ’ αυτές τις δηλώσεις δεν διαφαίνεται πόνος. Δεν είναι της στιγμής να γραφεί τι διακρίνει κανείς στην επιστολή του Λουδοβίκου. Μετέχει αλήθεια ο λαός ιστορικά στις εξελίξεις; Υπό ποίαν μορφή; Και τι σημαίνει εθνική υπερηφάνεια;
Θα συμφωνήσω ότι ο Μανώλης Γλέζος βιάστηκε· ουδόλως έλαβε υπόψη τον Λένιν ή τον Γκράμσι, τους παλιούς του δηλαδή μέντορες σε ό,τι αφορά την πολιτική σκέψη και πρακτική. Διαφέρει το (πολύπλοκο) φαινόμενο της εξουσίας από την (ανέξοδη) φιλοσοφία της πολιτικής. Τι, αλήθεια, έσπρωξε τον Μανώλη Γλέζο να προβεί σ’ αυτή τη βεβιασμένη (όση αλήθεια κι αν περιέχει) δήλωση; Γιατί ζητεί συγγνώμη από τον ελληνικό λαό; Επειδή συνήργησε στην ψευδαίσθηση ότι καταργούνται τάχα τα μνημόνια και η τρόικα; Συνειδητοποίησε, μήπως, ότι το συντομότερο σύγχρονο ανέκδοτο είναι η έκφραση «αριστερή κυβέρνηση»;
Ενα βήμα έγινε, έστω μικρό. Εγινε, όμως. Αναγκάστηκαν οι αλαζόνες Ευρωπαίοι να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι. Ξεγυμνώθηκαν σε όλον τον κόσμο. Απέδειξαν ότι δεν γνωρίζουν οικονομία, ότι είναι υπαλληλίσκοι τραπεζών και δεν ενδιαφέρονται για τους λαούς! Περίμενε ο Μανώλης Γλέζος να χτυπηθεί το θηρίο του φιλελευθερισμού μες στο άντρο του; Περίμενε κανένας από τον ελληνικό λαό μια ρήξη με το τέρας; Μάλλον πρέπει να φτιάξουμε καινούργιο λεξιλόγιο στις πολιτικές του θέσεις ο καθένας, αλλά και τα ίδια τα πολιτικά κόμματα, αυτά της Αριστεράς κυρίως. Αν όχι, θα μπλέξουμε· άλλα θα εννοεί ο ένας με την έννοια διαπραγμάτευση και άλλα ο άλλος και ο άλλος κ.ο.κ. Στο βάθος είναι και ο καπιταλισμός, ο σοσιαλισμός. Τι θα κάνουν οι αριστεροί, κυρίως αυτοί που περιφέρονται στο Κολωνάκι;
