Εκνευρισμός στον Περισσό

Οι λαϊκές κινητοποιήσεις στήριξης της προσπάθειας της ελληνικής κυβέρνησης απέναντι στους Ευρωπαίους εταίρους προκαλούν εκνευρισμό στην ηγεσία του ΚΚΕ.

Στελέχη του κόμματος επιμένουν στην άποψη ότι «η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. παίζει με τις προσδοκίες του λαού» και επισημαίνουν ότι «μια διάθεση οργής και αγανάκτησης ο ΣΥΡΙΖΑ την αξιοποιεί στην κατεύθυνση στήριξης μιας πολιτικής που ουσιαστικά θα παρατείνει όλα όσα ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση που βιώνει ο λαός».

Χαρακτηριστικό του εκνευρισμού είναι η κριτική που άσκησε το κόμμα προς το AKEΛ με αφορμή την ευμενή στάση που κράτησε το άλλοτε «αδελφό κόμμα» στις κινητοποιήσεις στήριξης της ελληνικής κυβέρνησης.

Πίσω από αυτές τις διαπιστώσεις ουσιαστικά υποκρύπτεται η αγωνία του Περισσού, πως όσο η νέα αριστερή κυβέρνηση -έστω βήμα βήμα- προχωρά στην υλοποίηση των δεσμεύσεών της τόσο θα αυξάνεται το αριστερό της ακροατήριο, κάτι που σημαίνει ότι τα προβλήματα για το κόμμα τώρα αρχίζουν.

«Η αντιμετώπιση της κυβέρνησης δεν θα είναι εύκολη» ισχυρίζονται στελέχη του ΚΚΕ, τα οποία εκτιμούν ότι «δεν αρκεί πλέον η γνωστή αντιπολιτευτική τακτική που χρόνια ασκούσαμε σε άλλες κυβερνήσεις, αφού πλέον απέναντί μας έχουμε άφθαρτα πρόσωπα και νέες πολιτικές».

Οι τακτικές

Οσο η ηγεσία επιμένει να χαρακτηρίζει τις διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης ως «παιχνίδι των λέξεων», ο προβληματισμός για το πώς μπορεί το ΚΚΕ να αντιμετωπίσει τις φυγόκεντρες τάσεις ακόμα και μέρους του στενού του εκλογικού πυρήνα είναι φανερός. Η παλιά και δοκιμασμένη τακτική πως «όλοι είναι το ίδιο» δεν φαίνεται να αποδίδει, και γι’ αυτό η ηγεσία του κόμματος επιχειρεί από τις πρώτες κιόλας ημέρες της αριστερής κυβέρνησης μια μετωπική αντιπαράθεση.

Θέτοντας ως αδιαπραγμάτευτη γραμμή τη θέση «κατάργηση των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, ανάκτηση των απωλειών, αντεπίθεση για την ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών», ευελπιστεί ότι θα συντηρήσει το αγωνιστικό φρόνημα μελών και φίλων του και, ταυτόχρονα, θα θέσει τις δικές του «κόκκινες γραμμές» απέναντι στην κυβέρνηση.

Σε άρθρο με τίτλο «Τέλος της λιτότητας για ποιον» («Ριζοσπάστης», 13/2) ο αρθρογράφος επιχειρεί έναν παραλληλισμό μεταξύ Ομπάμα και ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζοντας ότι «η πολιτική που θέλει να εφαρμόσει η κυβέρνηση την εφάρμοσε ο Ομπάμα στις ΗΠΑ, αλλά η ζωή των εργαζομένων παρά την έξοδο από την κρίση δεν βελτιώθηκε, βεβαίως τα ίδια έχουμε και στην Ιαπωνία».

Στον Περισσό δεν κρύβουν τον προβληματισμό τους για την πολυεπίπεδη εξωτερική πολιτική που επιθυμεί να εφαρμόσει η αριστερή κυβέρνηση, με ταυτόχρονα ανοίγματα σε Ουάσινγκτον και Μόσχα, αφού για τον Περισσό «η προσπάθεια της κυβέρνησης να πατήσει σε περισσότερες ιμπεριαλιστικές βάρκες για να εξυπηρετήσει σχέδια της ντόπιας αστικής τάξης περί γεωστρατηγικής αναβάθμισης στην ευρύτερη περιοχή σκοντάφτει στις υποχρεώσεις έναντι ΝΑΤΟ και Ε.Ε.».