Η διαδικασία έχει ξεκινήσει εδώ και πολύ καιρό με τη δημιουργία του ψηφοδελτίου «Η Αλλη Ευρώπη με τον Τσίπρα», το οποίο κατάφερε να εκλέξει τρεις ευρωβουλευτές τον περασμένο Μάιο. Τώρα στην Ιταλία επανέρχεται στο προσκήνιο η συζήτηση σχετικά με τη δημιουργία ενός νέου μετώπου, μιας συμμαχίας που να ενώνει τις δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι οποίες θεωρούν ότι ο Ματέο Ρέντσι θυμίζει υπερβολικά «επικίνδυνα» τον Τόνι Μπλερ.
Τελευταία και πιο πρόσφατη αφορμή στάθηκαν οι δηλώσεις του Μαουρίτσιο Λαντίνι, γραμματέα του συνδικάτου εργατών του τομέα του μετάλλου Fiom Cgil. «Αλλαξαν όλα, ζούμε το τέλος μιας εποχής, ήρθε η στιγμή να προτείνουμε μια εναλλακτική στον Ρέντσι» είπε ο Ιταλός συνδικαλιστής σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Ιλ Φάτο Κουοτιντιάνο». Ολοι ερμήνευσαν τη δήλωσή του αυτή ως πρόθεση να κατέβει σύντομα στον στίβο της πολιτικής για να συσπειρώσει όλους εκείνους που πιστεύουν πως η μεγάλη παράδοση της ιταλικής Αριστεράς δεν εκπροσωπείται πλέον επάξια.
Ο πρώτος που αντέδρασε φυσικά ήταν ο ίδιος ο Ρέντσι. Ερωτηθείς από τη δημοσιογράφο Λουτσία Ανουντσιάτα ο Ιταλός πρωθυπουργός θέλησε να ανεβάσει αμέσως τους τόνους με τον πιθανό, αυριανό του αντίπαλο. «Κάποιοι έλεγαν ότι η Φίατ έχει τελειώσει και κάποιοι άλλοι ότι έπρεπε να της δείξουμε εμπιστοσύνη. Σήμερα η Φίατ ξανάρχισε να προσλαμβάνει και η συνδικαλιστική ήττα αναγκάζει τον Λαντίνι να αλλάξει σελίδα» δήλωσε ο πρώην δήμαρχος της Φλωρεντίας, θεωρώντας παράλληλα «βέβαιη» την πολιτική στράτευση του συνδικαλιστή της Fiom.
Eπισήμως ο Μαουρίτσιο Λαντίνι διέψευσε τελικά ότι εννοούσε πως θα ασχοληθεί με την ενεργό πολιτική, αλλά η συζήτηση επεκτείνεται πλέον σε πολύ ευρύτερο πεδίο.
Η κυβέρνηση της Ρώμης ενέκρινε μόλις τη μεταρρύθμιση του εργασιακού βάσει της οποίας θα παρέχεται σε όλους ένα «μίνιμουμ ταμείου ανεργίας», αλλά οι νεοπροσληφθέντες θα μπορούν να εξασφαλίζουν δικαιώματα και εγγυήσεις μόνο σταδιακά, σε διάστημα τριών ετών.
Ο Ρέντσι προωθεί επίσης τη μεταρρύθμιση της Γερουσίας και την υπερψήφιση νέου εκλογικού νόμου, οι οποίες θα πρέπει να εγκριθούν -σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα- αποκλειστικά και μόνο με τις ψήφους του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος.
Η ιταλική Αριστερά έχει κάτι το καινούργιο και το ουσιαστικό να πει; Το στοίχημα που βάζουν στελέχη του ευρύτερου αριστερού χώρου είναι σε θέση να αναδείξει τα προβλήματα της ανεργίας, των χαμηλών αποδοχών των νεοπροσληφθέντων, της φοροδιαφυγής και του όλο και ισχυρότερου οργανωμένου εγκλήματος στην Κάτω Ιταλία;
Σημείο αναφοράς φυσικά συνεχίζει να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και υπάρχει η αίσθηση ότι λόγω πολλών ομοιοτήτων και με την Ισπανία θα μπορούσε να λειτουργήσει καθοριστικά και η νίκη ή ένα ιδιαίτερα θετικό εκλογικό αποτέλεσμα των Podemos.
Πρώτα απ΄όλα όμως απαιτείται να αποσαφηνιστεί αν υπάρχει η αναγκαία εσωτερική βούληση και δυναμική. Ο Μαουρίτσιο Λαντίνι θα πρέπει να αποφασίσει σύντομα αν θέλει να ξεκινήσει και επίσημα πολιτική καριέρα. Ο Πίπο Τσιβάτι, από την αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, δηλώνει ότι «θέλει να συζητήσει σε βάθος μαζί του μια σειρά πειστικών προτάσεων» και τα κόμματα Αριστερά και Ελευθερία και Κομμουνιστική Επανίδρυση παρακολουθούν με ενδιαφέρον την όλη διαδικασία.
Κάποιος όμως πρέπει να κάνει το πρώτο, καθοριστικό βήμα. Πριν «καεί» ο Λαντίνι και κυρίως πριν ο Ρέντσι πείσει τους Ιταλούς ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές στο «νεομπλερικό του δόγμα».
