Ενα μαγαζάκι στο Golden Hall

Οι άνθρωποι, με τους οποίους μιλάω επειδή εκτιμώ τη γνώμη τους, έχουν πάψει να βγάζουν αισιοδοξία τις τελευταίες μέρες. Εκεί που είχαν πάρει τα πάνω τους μετά τους πρώτους ενθουσιασμούς και τις συγκεντρώσεις συμπαράστασης, τώρα αρχίζουν να το σκέφτονται πιο συντηρητικά.

Αραγε, η συμφωνία που βρίσκεται στα σκαριά θα βοηθήσει ή απλά θα ανακυκλώσει τη μιζέρια μας;

Η πιθανότητα της ρήξης, βέβαια, δεν χώρεσε ποτέ σε κανενός το μυαλό. Εκείνο που απασχολεί είναι να καταφέρουν να βγάλουν οι διαπραγματεύσεις το λιγότερο κακό. Αυτό.

Οταν σας έλεγα πριν από λίγο καιρό, γιατί δεν θα πάω να ψηφίσω και μερικοί… με βρίζατε, ήμουν υποψιασμένος στο περίπου. Καταλάβαινα «πως ό,τι γίνει αμέσως μετά τις εκλογές, θα έρθει απ΄ έξω και… σε συσκευασία δώρου».

Τώρα είμαστε έτοιμοι ν΄ανοίξουμε το κουτί που δεν αποκλείεται να το δούμε άδειο. Θα τραβήξουμε το κορδελάκι, θα σκίσουμε το σελοφάν και θ’ αντικρίσουμε κάτι πολύ μικρό ανάμεσα σε… μπόλικο αέρα κοπανιστό, ανεξάρτητα από το πώς θα το βαφτίζουν και θα μας το πλασάρουν… Οσοι συσπειρώθηκαν γύρω από τον Τσίπρα, διαδήλωσαν, συμπαραστάθηκαν και νόμισαν για μερικά 24ωρα ότι θ΄ αλλάξουν τα πράγματα, καταλαβαίνουν ότι τίποτα δεν μπορεί να γίνει, αν δεν το θέλουν οι «απ΄ έξω». Είναι κάτι που δεν αλλάζει…

Σε πολλές κρίσιμες στιγμές την Αριστερά στην Ελλάδα την χαρακτηρίζει έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Ετσι και τώρα… Δεν καταλαβαίνει ότι μέσα στο σημερινό ευρωπαϊκό περιβάλλον ένα κι ένα κάνουν δύο. Κανένας δεν χαρίζει σε όποιον χρωστάει χωρίς ανταλλάγματα, μόνο επειδή απειλεί ότι «θα το κάνουμε Κούγκι». Κι ακόμα: Οποιος δείχνει διάθεση να δουλέψει και μπορεί να παράγει καλά και φτηνά, θα πουλάει. Οποιος κάθεται και περιμένει βοήθεια από τον ουρανό, όσες ελαφρύνσεις και να του κάνουν, πάλι θα χρωστάει στο τέλος. Αυτό, επειδή κανένας δεν συζητάει τις δικές του ευθύνες.

Σήμερα, κι ύστερα απ΄ όσα έγιναν, μένει μόνο μια κρούστα ψευδαίσθησης πάνω από τις πλατείες και τις συγκεντρώσεις, που σε λίγες μέρες θα έχει διαλυθεί. Τα «αντιστεκόμαστε» και τα «δεν κάνουμε πίσω» έχουν μικρή αξία την ώρα που τα φωνάζει ο άλλος, είτε από ενθουσιασμό είτε από απελπισία. Ολοι παραδέχονται ότι αυτή τη φορά τουλάχιστον έγινε αληθινή διαπραγμάτευση, αλλά αμέσως μετά η πραγματικότητα προσγειώνει.

Οι άνεργοι, άνεργοι. Οι άστεγοι, άστεγοι. Οι άφραγκοι, άφραγκοι. Οι πλούσιοι, το ίδιο πιο πλούσιοι. Και οι φτωχοί το ίδιο ή και φτωχότεροι. Οταν είσαι στεγνός από ψιλά και καθημερινά στεγνώνεις περισσότερο, στο τέλος θα βολευτείς με τα λίγα που θα σου δώσουν και θα πεις και ευχαριστώ. Οσοι δεν ήθελαν να το δουν, κακό του κεφαλιού τους.

Ξαναβγαίνουν, βέβαια, δειλά δειλά κι εκείνοι που λένε να φύγουμε από την Ευρώπη και το ευρώ. Ομως μια τέτοια πραγματικότητα κανένας δεν την έχει εξηγήσει στον κόσμο βήμα προς βήμα και με όλες τις πιθανές συνέπειες, για να ξέρει τι θα γίνει, αν τύχει και μείνουμε απ΄ έξω. Ετσι που είναι φτιαγμένη πια η ζωή, η οικονομία βρίσκεται συγκεντρωμένη σε τρεις περιοχές του κόσμου: Ηνωμένες Πολιτείες, Ευρώπη και Κίνα.

Οταν είσαι μέσα σε μια απ’ αυτές, δεν ξέρεις πού αλλού να σταθείς. Είναι σαν να έχεις ένα μαγαζί στο Golden Hall, να μπαίνεις μέσα, και να το παίρνεις από κει για να το ανοίξεις σ΄ ένα στενό της Κυψέλης, πιστεύοντας πως οι δουλειές θα κυλήσουν καλύτερα. Σίγουρα σε λίγους μήνες θα το κλείσεις και θα βρεθείς χειρότερα.

Απ΄ όλη αυτή την ιστορία των είκοσι ημερών κρατάμε σαν το μεγαλύτερο κέρδος, ότι οι περισσότεροι ξαναβρέθηκαν στην κοινή τους ανάγκη να ξεκολλήσουν από το σημείο που βρίσκονται σήμερα. Πίστεψαν στο όνειρο, στήριξαν τη διαπραγμάτευση του Τσίπρα όσο δεν έπαιρνε κι άφησαν απέναντι τους λίγους απολογητές της φτώχειας, της μιζέριας και της δυστυχίας του μέσου Ελληνα να κουνάνε το δάχτυλο, επειδή… «δικαιώνονται» και «δεν γίνεται αλλιώς». Τώρα γνωριζόμαστε, κι αυτό είναι καλό.

Μένει σαν εμπειρία κι ο Βαρουφάκης… Απογείωσε την καριέρα του μέσα σε ελάχιστες μέρες. Τα βιβλία του πουλάνε πλέον σαν ζεστό ψωμάκι. Σε λίγο θα είναι περιζήτητος σε όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου! Ο πραγματικά μεγάλος νικητής…