Πριν από 20 χρόνια ο σύζυγος της Ούσα Σχέτρι έφυγε από το Κατμαντού για να επισκεφθεί τους γονείς του. Δεν επέστρεψε ποτέ. Ολα αυτά τα χρόνια η Σχέτρι δεν παλεύει μόνο για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αλλά και για να μπορέσει να τους δώσει την υπηκοότητα του Νεπάλ.
Χωρίς αποδείξεις ότι ο εξαφανισμένος άντρας της είναι Νεπαλέζος, ο μεγάλος της γιος δεν μπορεί να βγάλει διαβατήριο για να δουλέψει στο εξωτερικό κι ο άλλος της ο γιος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το όνειρό του να γίνει μηχανικός γιατί το πανεπιστήμιο δεν τον εγγράφει αν δεν έχει ταυτότητα.
Η Ούσα ήταν μια από τις χιλιάδες γυναίκες που μαζί με οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων διαδήλωσαν μπροστά στο Κοινοβούλιο της χώρας ζητώντας από τους βουλευτές να μην προχωρήσουν στην υιοθεσία μέτρων που θα περιορίζουν το δικαίωμα των νέων στην ιθαγένεια.
Παρ’ ότι το Νεπάλ ψήφισε το 2006 νόμο που επιτρέπει σε γονείς που είναι μόνοι -ανύπαντροι, χήροι κ.λπ.- να δίνουν την υπηκοότητά τους στα παιδιά τους, ελάχιστες γυναίκες κατάφεραν να το κάνουν λόγω της αυθαίρετης άρνησης των αρχών να εγκρίνουν την ιθαγένεια για τα παιδιά των μόνων μητέρων.
Η κατάσταση μπορεί να επιδεινωθεί καθώς η Συντακτική Συνέλευση που συζητά το νέο Σύνταγμα της χώρας μετά την κατάργηση της μοναρχίας, ανάμεσα στα άλλα προωθεί διάταξη που προβλέπει τη χορήγηση ιθαγένειας μόνο στα παιδιά των οποίων και οι δύο γονείς είναι Νεπαλέζοι.
«Αυτό σημαίνει πως τα παιδιά των μόνων μητέρων θα καταλήξουν ανιθαγενείς», λέει στο «Ρόιτερς» η Σούμπιν Μούλμι, του Φόρουμ Γυναικών, Δικαίου και Ανάπτυξης, επισημαίνοντας πως στη χώρα εκτιμάται ότι περίπου 4,3 εκατ. πολίτες, κυρίως παιδιά μόνων μητέρων, δεν έχουν δελτία ταυτότητας κι αν ο νέος νόμος ψηφιστεί, ένα ακόμη εκατομμύριο δεν θα αποκτήσει ποτέ ιθαγένεια.
