Επίσημη πρώτη για το δόγμα «μηδενικής ανοχής»

Η υπόθεση αξιοποιήθηκε από την κυβέρνηση στη ρητορική για την «αναγκαιότητα» των φυλακών τύπου Γ’. Δείχνει επίσης αλλαγή στην αντίληψη περί νομιμότητας και αμερικανοποίηση στον τρόπο αντιμετώπισης της παραβατικότητας.

Το δόγμα μηδενικής ανοχής, βάσει του οποίου ενήργησε η εξωτερική φρουρά των φυλακών, απείλησε εκατοντάδες ζωές -κρατουμένων και υπαλλήλων της φυλακής, του πληρώματος και των υπόλοιπων επιβατών του ελικοπτέρου-, προκειμένου να αποτραπεί μια απόδραση. Πράξη που το Σύνταγμα θεωρεί δικαίωμα, εξ ου και διώκεται σε βαθμό πλημμελήματος.

Η φράση του βουλεύματος «και άλλοτε (βάλλοντας) προς τα μηχανικά μέρη του ελικοπτέρου, με σκοπό να το ακινητοποιήσουν» είναι ενδεικτική της αδιαφορίας για την ανθρώπινη ζωή, αφού ακινητοποίηση εν πτήσει συνεπάγεται συντριβή. Οπως δηλώνει ο Δ. Μπαλτάς: «Πρώτα ξεκίνησε να ρίχνει η εξωτερική φρουρά. Εξάλλου δεν υπήρχε λόγος να γίνει το αντίθετο. Στόχος ήταν προφανώς η παραλαβή του Παναγιώτη και όχι μια άσκοπη μάχη που θα έβαζε σε κίνδυνο την επιτυχία της επιχείρησης.

»Η ανεύθυνη συμπεριφορά της φρουράς θα μπορούσε να οδηγήσει σε ολοκαύτωμα. Το ότι οι δύο κατηγορούμενοι δεν είχαν πρόθεση να εμπλακούν είναι φανερό και από το γεγονός ότι παρά τον βαρύ οπλισμό τους δεν κατάφεραν να επιβληθούν στον πιλότο, που τελικά (;) απέτρεψε την απόδραση». «Είναι», καταλήγει, «ειρωνικό ότι τελικά ο μηχανικός του ελικοπτέρου τραυματίστηκε (σ.σ.: διαμπερές τραύμα αντιβραχιονίου) από τα πυρά της εξωτερικής φρουράς».

Φυσικά αυτή η υπόθεση έχει ενδιαφέρον και λόγω Π. Βλαστού. Πρόσωπο-κλειδί για τη μιντιακή δαιμονοποίηση των κρατουμένων, χωρίς ποτέ να σημειώνεται ότι δεν αποφυλακίζεται, επειδή οι αρχές επιστρατεύουν δικονομικά τεχνάσματα, επιβάλλοντάς του διαδοχικές προφυλακίσεις για υποθέσεις ξεχασμένες στα συρτάρια της ΓΑΔΑ. Είναι τελικά είδηση ότι ένας άνθρωπος επιδιώκει την ελευθερία του ή ότι οι αρχές αυθαιρετούν, παρερμηνεύουν και εντέλει καταχρώνται τον νόμο, προκειμένου να μην αποφυλακιστεί ποτέ;