Ποιητής… εκ του προχείρου

Μιαν άσπρη μέρα είδαμε νωρίς νωρίς εφέτος, δεν πρόφτασε καλά καλά να μπει το νέον έτος

Σ’ έντονη προεκλογική μάς βρήκε παραζάλη, μας έπεσε και ο χιονιάς επάνω στο κεφάλι!

Η πλάση είναι όμορφη εις τα λευκά ντυμένη, αρκεί μέσα στα σπίτια μας να μένουμε κλεισμένοι

Οι άστεγοι κι ανέστιοι άποψη άλλη έχουν, και του χιονιού την ομορφιά οι έρμοι δεν αντέχουν

Το κρύο όπου κι αν σταθείς στη χώρα μας ξυρίζει, και ο Ξηρός στη φυλακή με το καλό γυρίζει

Με μαύρη ρίζα, μούσι γκρι και την ξανθή του κόμη, ρεζίλι πλέον γίνηκε και στις «ξανθιές» ακόμη

Κι όσο χαζεύω τον Ξηρό εις τη φωτογραφία, εις το Παρίσι γίνονται τέρατα και σημεία

Σατιρικό περιοδικό γης Μαδιάμ εγίνει, μια κι η τζιχάντ στο διάβα της τίποτα δεν αφήνει

Το χιούμορ ο φανατισμός στο μάτι έχει βάλει, μ’ αδύνατον απ’ την ψυχή τ’ ανθρώπου να το βγάλει

Πλήθος στην Πόλη του Φωτός τώρα διαδηλώνει, αυτή τη σπίθα μέσα μας το σκότος δεν σκοτώνει

Η σάτιρα αδούλωτη τον φόβο θα νικάει, νερό πηγής αστείρευτης που πάντα θα κυλάει

Του τρόμου η βαρυχειμωνιά, η παγωνιά κι η βία, σκοτείνιασαν τον ουρανό κι εδώ και στη Γαλλία

Ομως, κι αν ρίξει η νυχτιά τόνους στη γη το χιόνι, σαν βγει ο ήλιος το πρωί μ’ υπομονή το λιώνει…