Ενα λαμπερό «αστέρι»

Με τον Σεραφείμ Φυντανίδη μάς συνέδεε, χωρίς να το γνωρίζουμε, το γεγονός ότι και οι δύο φοιτούσαμε στην ΑΣΟΕΕ τη δεκαετία του ’50 και αποφοιτήσαμε με διαφορά 3 ετών (εγώ το 1957, εκείνος το 1960). Το διαπιστώσαμε το 1991, όταν το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (όπως μετονομάστηκε η Σχολή), με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 70 χρόνων από την ίδρυσή του, τίμησε ορισμένους από τους αποφοίτους του που διακρίθηκαν σε διάφορους τομείς, ανάμεσα στους οποίους ήταν ο Σεραφείμ και εγώ.

Συνεργαστήκαμε, όμως, στην «Ελευθεροτυπία» με τη δημοσίευση άρθρων μου σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων, από τα πρώτα «βήματά» της. Από τα άρθρα που του έστελνα, απειροελάχιστα δεν δημοσιεύτηκαν, όχι για το περιεχόμενό τους, αλλά λόγω έλλειψης χώρου.

Χαρακτηριστικό είναι ότι συνολικά δημοσιεύτηκαν πάνω από 450 από τα τέλη του 1977 μέχρι την κατά απαράδεκτο και σκαιό τρόπο αποπομπή του το 2007, από μια εφημερίδα, η οποία, χάρη στη διεύθυνσή του και την αγαστή συνεργασία του με όλο το προσωπικό της, τίμησε τον τίτλο της και καθιερώθηκε ως μία από τις πιο έγκυρες εφημερίδες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Στην ιστορία της δημοσιογραφίας στη χώρα μας ήταν και θα παραμείνει ένα λαμπερό «αστέρι». Αιωνία η μνήμη του.