Οταν το γράμμα του νόμου ακόμα και στην πλέον τυπική εφαρμογή του παραβιάζει την ουσία της σκέψης του νομοθέτη, τότε δεν είναι δυνατόν να παραμένει ανήμπορη και απαθής η εκτελεστική εξουσία. Μπορεί τυπικά το δικαίωμα να το είχε ο ανακριτής που έκρινε ότι ο Ρωμανός είναι ύποπτος φυγής, μπορεί η τελική απόφαση να ήταν αρμοδιότητα του δικαστικού συμβουλίου, όμως μπροστά στον κίνδυνο απώλειας της ζωής ενός νέου ανθρώπου, υπήρχε και υπάρχει η δυνατότητα μιας υπουργικής πρωτοβουλίας πέρα από τις όποιες εκ των υστέρων νομοθετικές ρυθμίσεις.
Αυτό έγινε και στο παρελθόν σε περιπτώσεις σκληρών απεργιών πείνας με αποφάσεις της τελευταίας στιγμής από υπουργούς Δικαιοσύνης και με το πλέον απλό και ουσιαστικό σκεπτικό: εκείνο της προστασίας μιας ανθρώπινης ζωής.
Ειδικά όταν όπως στην προκειμένη περίπτωση ο νόμος είναι με το μέρος του απεργού πείνας, προβλέποντας εκπαιδευτικές άδειες ακόμα και σε καταδικασμένους για τρομοκρατία, αρκεί να έχουν κάνει καλή χρήση των αδειών στο παρελθόν. Πολύ περισσότερο για έναν καταδικασμένο για μια αναίμακτη ληστεία και απλά υπόδικο για ενδεχόμενη συμμετοχή σε οργάνωση.
Ο υπουργός Χ. Αθανασίου έχει -όπως του υποσημείωσε και ο πρώην συνάδελφός του Π. Παυλόπουλος- δυνατότητες ενεργειών ώστε να ξεπεραστεί το «αδιέξοδο». Εχει τη δυνατότητα να κάνει μια έκτακτη παρέμβαση όχι προς τα όργανα της Δικαιοσύνης αλλά προς την κοινωνία, λόγω άμεσου κινδύνου για τη ζωή του Ρωμανού και έως ότου ξεκαθαριστεί τελικά με τις όποιες άλλες νομοθετικές ρυθμίσεις πώς θα σπουδάζουν οι κρατούμενοι.
Σε τελική ανάλυση, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει ήδη και επί μακρόν με έκτακτες διαδικασίες όλες τις ρυθμίσεις που αφορούν τη σημερινή ζωή των πολιτών και κανείς δεν θα την κατακρίνει αν δείξει σεβασμό απέναντι στην ανθρώπινη ζωή και το ενδεχόμενο απώλειάς της, κάτι που δεν έχει κόστος ούτε για την τρόικα ούτε για τους ψηφοφόρους της!
