Ζητείται έξοδος

Δυστυχώς, βαδίζουμε σε ένα ναρκοθετημένο πολιτικό μονοπάτι, το οποίο μας οδηγεί στο πιο σκοτεινό πολιτικό παρελθόν που έχει ζήσει αυτή η χώρα. Οι επίσημες καταγγελίες του κόμματος των ΑΝ.ΕΛΛ. περί απόπειρας εξαγοράς του βουλευτή Π. Χαϊκάλη δημιουργούν αχλύ σκανδάλου στο ήδη βεβαρημένο πολιτικό τοπίο, και οδηγούν την Ελληνική Δημοκρατία σε όλα όσα πιστεύαμε ότι είχαμε αφήσει πίσω.

Η διαφαινόμενη αδυναμία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την παρούσα Βουλή, τα σενάρια περί αλλαγής υποψηφιότητας του Στ. Δήμα στο διάστημα μεταξύ δεύτερης και τρίτης ψηφοφορίας, η κυοφορούμενη ίδρυση νέου κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου συνθέτουν την εικόνα μιας «μελαγχολικής δημοκρατίας», η οποία όχι μόνο δεν μπορεί να βρει βηματισμό στο νέο τοπίο, αλλά αντιθέτως δημιουργεί τουλάχιστον αβεβαιότητα στον ελληνικό λαό.

Η αδυναμία των κυβερνητικών εταίρων να συνεννοηθούν, οι παλινωδίες και οι δήθεν προτάσεις για τεχνητή άρση των αδιεξόδων επιτείνουν το πρόβλημα στη χώρα και πλέον δημιουργούν την πεποίθηση ότι ο τόπος δεν κυβερνάται.

Απέλπιδες κινήσεις, κινδυνολογία, καλλιέργεια του φόβου, ημίμετρα οδηγούν σε «κολοβή δημοκρατία», την οποία, όποτε τη βιώσαμε, κάθε άλλο παρά ελπίδα και όραμα δημιούργησε. Το αντίθετο μάλιστα.

Σήμερα, το παλαιό πολιτικό προσωπικό έχει αυτοϋπονομευτεί και προσπαθεί να κρατηθεί στην εξουσία μετερχόμενο όποιο παλαιάς κοπής κόλπο διαθέτει στη διάτρητη φαρέτρα του. Το δυστύχημα είναι ότι κάνει πως δεν καταλαβαίνει πρωτίστως τις ευθύνες του και δευτερευόντως την πασίδηλη αδυναμία του να προσφέρει λύσεις στην κοινωνία. Η μοναδική του πλέον προσφορά στον τόπο είναι η διενέργεια εκλογών, όσο και αν φοβάται την ήττα. Μια ήττα λυτρωτική για την ελληνική κοινωνία, και ενδεχομένως τιμωρητική για όσους έπαιξαν σε μια ζαριά το μέλλον της…