Στην εποχή μας αν δεν διαβάζεις πότε πότε «Ριζοσπάστη», τον Πολ Ρόμπσον (1898-1976) δύσκολα τον θυμάσαι. Να, όμως, που ο Στιβ ΜακΚουίν ανακοίνωσε ότι δουλεύει ήδη πάνω σε μια ταινία αφιερωμένη σ’ αυτόν τον θρυλικό μαύρο κομμουνιστή, ακτιβιστή, με τον πολυτάραχο βίο και τις πολλές ταυτότητες.
Γιος ενός σκλάβου, που είχε δραπετεύσει, ο νεαρός Ρόμπσον διέπρεπε σε οτιδήποτε έκανε. Στα νιάτα του ήταν αστέρι του φούτμπολ. Σπούδασε νομική, αλλά εγκατέλειψε την καριέρα του μην αντέχοντας τις διακρίσεις λόγω του χρώματός του. Ξεκίνησε μια λαμπρή καριέρα σαν τραγουδιστής και ηθοποιός και έγινε παγκοσμίως διάσημος. Και την ίδια στιγμή δεν σταμάτησε να αγωνίζεται για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μονίμως στο πλευρό κάθε καταπιεσμένου. Βρέθηκε στα μέτωπα του Ισπανικού Εμφυλίου. Και την εποχή που έλαμπε σε λονδρέζικες θεατρικές σκηνές ταξίδευε στην Ουαλία για να τραγουδήσει για τους απεργούς ανθρακωρύχους.
Το FBI δεν έβλεπε με καλό μάτι τη δράση και την κομμουνιστική του ιδεολογία. Επί μακαρθισμού μπήκε στη μαύρη λίστα, εξαφανίστηκε από ταινίες και συναυλίες, αλλά αρνήθηκε να πάρει διαβατήριο και να φύγει από τις ΗΠΑ. Αποκαταστάθηκε το 1958, αλλά ήδη η καριέρα και η ψυχική του υγεία είχαν τραυματιστεί ανεπανόρθωτα.
Ο Στιβ ΜακΚουίν ονειρεύεται μια ταινία για τον Πολ Ρόμπσον από την εποχή που ολοκλήρωσε το «Hunger», το φιλμ για τον Μπόμπι Σαντς. Αλλά δεν είχε τότε την ικανότητα να τη γυρίσει. Πρωτάκουσε για τον Ρόμπσον σε ηλικία 14 χρονώ, στο Λονδίνο όπου μεγάλωνε, χάρη στον γείτονά του, τον κ. Μίλτον, που του έδινε βιβλία και άρθρα να διαβάσει. Ενα από αυτά μιλούσε για έναν μαύρο Αμερικανό που τραγουδούσε στην Ουαλία παρέα με τους ανθρακωρύχους. «Μου φάνηκε τόσο παράξενο», λέει σήμερα ο ΜακΚουίν, «που άρχισα να ψάχνω τα πάντα γι’ αυτό το απίστευτο ανθρώπινο πλάσμα». Του συμπαρίσταται στο πρότζεκτ, που έχει δρόμο φυσικά μπροστά του, ένας άλλος θρύλος του κινήματος για τα ανθρώπινα δικαιώματα: ο τραγουδιστής Χάρι Μπελαφόντε, 87 χρονώ πια, που υπήρξε φίλος του Πολ Ρόμπσον.
Μήπως, όμως, μετά τον θρίαμβο του «12 χρόνια σκλάβος» ήταν καιρός ο Στιβ ΜακΚουίν να απομακρυνθεί για λίγο από τις πολιτικές ταινίες; «Δεν θέλω να γίνω εκπρόσωπος κανενός. Δεν είμαι από αυτούς που κουνάνε σημαίες. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να πειραματίζομαι, να κοιτώ τι συμβαίνει γύρω μου και τι μπορώ να πιάσω μέσα από ένα φακό. Από την άλλη, νομίζω ότι οι καλλιτέχνες έχουν μια ευθύνη· ότι ο ακτιβισμός ανήκει με κάποιον τρόπο στο DNA τους».
-320x213.jpg)
