Χρέος να πέσουν οι τόνοι

Το αποτέλεσμα της χθεσινής ψηφοφορίας το είχε προαναγγείλει ο πρωθυπουργός με δύο κινήσεις της τελευταίας στιγμής: τη συνέντευξη στη ΝΕΡΙΤ (από τις χειρότερες στιγμές της πρωθυπουργίας του η ίδρυσή της), με τους δύο ρετουσαρισμένους δημοσιογράφους, λες και ήταν βγαλμένοι από μονόπρακτο θεάτρου του παραλόγου, και την ανακοίνωση ότι, δύο ώρες μετά την ψηφοφορία, θα συγκαλούσε υπουργικό συμβούλιο. Μόνο που, προτού το συγκαλέσει, έκρινε, προφανώς, ο ίδιος, να απευθύνει ένα ακόμα «διάγγελμα», αυτό το περί αληθείας και ευθύνης, αυτή τη φορά από το βήμα της Βουλής∙ την οποία, εδώ που τα λέμε, στη διάρκεια της πρωθυπουργίας του δεν τίμησε και ιδιαίτερα με την παρουσία του.

Το αποτέλεσμα, άρα, της χθεσινής ψηφοφορίας, με συνεπακόλουθο τις άμεσες εκλογές, το είχε προαναγγείλει ο ίδιος. Δεν πιστεύω ότι το έκανε για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και να ανανεωθεί, με τις εκλογές, η εμπιστοσύνη των εκλογέων στο πρόσωπό του. Αντιθέτως, πιστεύω ότι οδηγήθηκε στην επίσπευση της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, επειδή πιέστηκε να ξεκαθαριστεί η κατάσταση, ώστε να γνωρίζουν, αυτοί που τον πίεσαν, με ποιον θα έχουν να κάνουν στο εξής∙ ποιος θα είναι ο εκλεκτός του εκλογικού σώματος.

Εάν οι υποθέσεις που κάνω έχουν βάση, τότε θεωρώ, εκ των πραγμάτων και εκ της διαδοχής των γεγονότων, πως εκείνος που έχει λόγους, επομένως και εκλογική στρατηγική, να πολώσει και να οξύνει το προεκλογικό κλίμα έως τις 25 Ιανουαρίου, είναι ο απερχόμενος πρωθυπουργός (ήδη μας έδωσαν πειστικά δείγματα, ο ίδιος και κάποιοι συνεργάτες του∙ μέχρι για «Βενεζουέλα της Μεσογείου» μίλησαν σ’ έναν παροξυσμό… πρωτοτυπίας), εφ’ όσον βεβαίως παραμείνει επικεφαλής τού, έως τώρα, κυβερνώντος κόμματος μέχρι τις εκλογές.

Επομένως, το χρέος να πέσουν οι τόνοι και να οδηγηθούμε σε εκλογές με δημοκρατική νηφαλιότητα, χωρίς αλόγιστες, επικίνδυνες, εντάσεις, ανήκει στην αξιωματική αντιπολίτευση…