Μετά τους Ονειροπόλους, ο Κωστής Τζωρτζακάκης επιστρέφει με ένα άτυπο sequel, τους Αιθεροβάμονες (εκδ. Ενατη Διάσταση). Και διατηρεί την ίδια, γλυκιά, νοσταλγική, ευφυώς χιουμοριστική και καλοπροαίρετα ειρωνική, επιτυχημένη συνταγή: ολοσέλιδες ασπρόμαυρες βινιέτες που απαθανατίζουν στιγμιότυπα του καθημερινού βίου οικείων μορφών που εξαϋλώνονται και γίνονται διαχρονικές και παγκόσμιες. Κι αυτό, γιατί αναμετρώνται με ανάγκες, φοβίες, έρωτες κι απογοητεύσεις πέρα από τον χώρο και τον χρόνο. Ο Τζωρτζακάκης (Η Κόρη της Φοινικιάς, Οι Ιππότες κ.ά.) στα λακωνικά, άλλοτε έμμετρα και άλλοτε ελεύθερα «στιχάκια» που συνοδεύουν τις εικόνες («Και τι δε θα ‘δινε ηρωίδα να ‘τανε σε κάποιο κόμικ, λογαριασμούς κι ενοίκιο να μην πρέπει να πληρώνει», «Από την ωραία πολυθρόνα του εδώ και χρόνια προσπαθεί, μέσω της τηλεπάθειας, τον κόσμο ετούτο προς το καλύτερο να τον αλλάξει») αφηγείται ιστορίες ενός άλλου αναγκαίου αλλά «ντεμοντέ» κόσμου με συναίσθημα κι ελπίδα. Ιστορίες για Αιθεροβάμονες.