Και μόνη η αναφορά Αμερικανού αξιωματούχου ότι «δεν μπορεί πλέον να αποκλειστεί μια πρόσκληση του Κουβανού προέδρου Ραούλ Κάστρο στον Λευκό Οίκο» (!), δείχνει την τεράστια σημασία των προχτεσινών κοινών ανακοινώσεων για τη βελτίωση των σχέσεων μεταξύ Ουάσινγκτον και Αβάνας. Οπως προκύπτει άλλωστε από τις εκατέρωθεν «διαρροές», πριν από τα παράλληλα τηλεοπτικά διαγγέλματα των δύο ηγετών είχαν προηγηθεί 18 μήνες μυστικών διαπραγματεύσεων, με τη διπλωματική μεσολάβηση του Καναδά και του Βατικανού, αλλά και μια προσωπική τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ Μπαράκ Ομπάμα και Ραούλ.
Οι διεθνείς αντιδράσεις στις εξαγγελίες των δύο εχθρικών, επί 55 χρόνια, κρατών είναι διθυραμβικές: για παράδειγμα, η Ευρωπαϊκή Ενωση, διά στόματος της νέας υπεύθυνης για την εξωτερική πολιτική Φεντερίκα Μογκερίνι, έκανε λόγο για «ιστορικό σημείο καμπής», «νίκη του διαλόγου επί της αντιπαράθεσης» και «αρχή της πτώσης ενός ακόμη Τείχους», συγκρίνοντας ουσιαστικά την κουβανο-αμερικανική «επαναπροσέγγιση» με την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989.
Η πραγματικότητα βέβαια είναι πολύ διαφορετική: το αόρατο «Τείχος» που χωρίζει τις δύο χώρες –στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα κυκλικό πολιορκητικό τείχος, χτισμένο για να στραγγαλίσει οικονομικά και κοινωνικά τους «ελεύθερους πολιορκημένους» Κουβανούς και να τους αναγκάσει να «γυρίσουν στο μαντρί» του δόγματος Μονρόε- σε καμιά περίπτωση δεν έπεσε, ούτε και θα πέσει σύντομα. Απλώς θα ανοιχτούν κάποια ελεγχόμενα ανοίγματα για να μπαινοβγαίνουν ευκολότερα οι Αμερικανοί τουρίστες και συγκεκριμένα αμερικανικά προϊόντα και κεφάλαια – εάν, φυσικά, ο Ομπάμα κρατήσει τις προχθεσινές υποσχέσεις του και δεν κάνει πίσω.
Για να πέσει στ’ αλήθεια το τείχος του ασφυκτικού εμπάργκο, θα πρέπει να ανατραπεί ολόκληρο το νομικό τείχος του επάρατου νόμου Χελμς – Μπάρτον, με τον οποίο ήδη από την εποχή του Τζορτζ Μπους πατρός τιμωρούνται εξοντωτικά όσα φυσικά πρόσωπα ή επιχειρήσεις συναλλάσσονται ή επενδύουν στην κουβανική οικονομία.
Αντιδρούν οι Ρεπουμπλικανοί
Καλές και άγιες οι ανταλλαγές των κρατούμενων κατασκόπων, οι δεσμεύσεις για άνοιγμα πρεσβειών και οι ταξιδιωτικές και τραπεζικές «διευκολύνσεις», μεγάλη πολιτική πρόοδος η παραδοχή Ομπάμα ότι οι κυρώσεις είναι ανελαστικές και παρωχημένες και δεν φέρνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά τα παραπάνω επ’ ουδενί δεν ισοδυναμούν με άρση του εμπάργκο. Στην ουσία, ο Ομπάμα απευθύνει έκκληση –κοινώς… εισηγείται– να αρθεί το εμπάργκο στο εχθρικό Κογκρέσο, που όμως πλέον ελέγχεται από τους Ρεπουμπλικανούς. Και οι Ρεπουμπλικανοί όχι μόνο δεν συμφωνούν με την άρση του, αλλά ήδη ξεκαθάρισαν πως θα πολεμήσουν κάθε σχετική πρωτοβουλία. Για τους «σκληρούς» της αμερικανικής Δεξιάς, η Κούβα παραμένει μια «κομμουνιστική» χώρα που «υποστηρίζει την τρομοκρατία» και πρέπει να παταχθεί με κάθε μέσον.
Ναι μεν ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να περάσει με προεδρικά διατάγματα κάποια επιμέρους «δωράκια» προς την Αβάνα, αλλά αργά ή γρήγορα οι όποιες πρωτοβουλίες του θα σκοντάψουν στους τοίχους του Καπιτωλίου. Εκεί όπου τον περιμένουν με άγριες διαθέσεις τύποι σαν τον Κουβανο-αμερικανό γερουσιαστή Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος ορκίστηκε χτες να κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να «διαλύσει» το σχέδιο Ομπάμα, ή τους πρωτοκλασάτους γερουσιαστές Τζον Μακ Κέιν και Λίντσεϊ Γκρέιχαμ, που δήλωσαν από κοινού ότι η αλλαγή πολιτικής προς την Κούβα «δείχνει πως η Αμερική και οι αξίες της βρίσκονται σε υποχώρηση και παρακμή»…
Δεν πρέπει άλλωστε να περάσει απαρατήρητο πως και ο ίδιος ο Ομπάμα κράτησε ανοιχτές διόδους υποχώρησης προς τους Ρεπουμπλικανούς, εξαρτώντας τα όποια ανοίγματα με την ταχύτητα με την οποία η Αβάνα θα εφαρμόσει τις περιβόητες «οικονομικές μεταρρυθμίσεις» (διάβαζε: την «απελευθέρωση», δηλαδή το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου της στις μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, που ήδη έχει εν μέρει ουσιαστικά αρχίσει από τη δεκαετία του ’90, με απόντες φυσικά τους Αμερικανούς businessmen), αλλά και την περιβόητη «βελτίωση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» – ένα προαπαιτούμενο που ακούγεται διπλά υποκριτικό όταν προέρχεται από τη χώρα που διατηρεί ενεργό το κολαστήριο-μαύρη τρύπα του Γκουαντάναμο επί κουβανικού εδάφους… Ενα στρατόπεδο συγκέντρωσης στο οποίο δεν ισχύει κανένας νόμος, διεθνής ή αμερικανικός, και το οποίο επίσης έχει υποσχεθεί εδώ και έξι χρόνια πως θα «σφραγίσει» ο Ομπάμα, αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο παραμένει σε λειτουργία.
