Είναι, νομίζω, ειδική κατηγορία επαιτών, όσοι ζητούν βοήθεια στον Ηλεκτρικό σιδηρόδρομο. Παρ’ ότι, με την κρίση, έχει αυξηθεί σημαντικά ο πληθυσμός όσων αναζητούν στους δρόμους να πορέψουν ατομικές ή οικογενειακές ανάγκες επιβίωσης: ζητιανεύουν στα μέσα μαζικής μεταφοράς, ψάχνουν σε κάδους σκουπιδιών, κοιμούνται σε παγκάκια. Εν τούτοις, πιστεύω πως οι επαίτες στον Ηλεκτρικό αποτελούν ξεχωριστή κατηγορία.
Θα τους ονόμαζα, χωρίς ελάχιστη ειρωνική διάθεση (δεν προσφέρονται για ειρωνεία τέτοια θέματα!), «εκλεκτούς» των επαιτών. Οι λόγοι γι’ αυτόν τον χαρακτηρισμό είναι πολλοί. Περιορίζομαι στους πιο ενδεικτικούς (αναφέρομαι σε συγκεκριμένες διαδρομές, 12.00-4.00 μ.μ., Μοναστηράκι-Ηράκλειο): Εχουν επιμερίσει, λες και είναι προσυνεννοημένοι, τη διαδρομή: μπαίνουν πάντα από την ίδια στάση και βγαίνουν στην ίδια. Ποτέ δεν ζητιανεύουν απλώς: πάντα κάτι ψιλικό «πουλάνε», με επωδό: «ό,τι έχετε ευχαρίστηση». Το ύφος τους: συνεσταλμένο, ευγενικό, με θλίψη διακριτική, όχι κραυγαλέα. Το δε λογύδριο της επαιτείας (ατομικό ή οικογενειακό δράμα) είναι «μνημείο» μεστού λόγου, με απλά, σωστά ελληνικά, που μπορεί να θίξει τον ακροατή στο συναίσθημα. Το κυριότερο: Εχουν εκτοπίσει τους μουσικούς από τον Ηλεκτρικό∙ έχω ν’ ακούσω μουσικό από το καλοκαίρι.
Βλέπω επαίτες και στα λεωφορεία, τελευταία και στο μετρό. Δεν συγκρίνονται! Είναι εμφανώς κατώτερης κατηγορίας! Θυμάμαι πάντα παρατήρηση κυρίου (που έκανε) σε κυρία (που απέπεμψε επαίτη ενοχλημένη): «Κι αν έχει στ’ αλήθεια ανάγκη; Πώς ξέρετε, σήμερα, ποιος ξεπερνάει την ντροπή του και βγαίνει στη ζητιανιά, και ποιος το βαστάει μέσα του, γιατί ντρέπεται να το κάνει;». Σκέφτομαι νεαρό επαίτη που επαναλαμβάνει, κάθε φορά: «Κυρίες και κύριοι, έχω να φάω από χθες»!
ΥΓ. Μιας και, εμμέσως, αναφέρθηκα σε μέσα μαζικής μεταφοράς –μάλιστα σταθερής τροχιάς, που είναι και τα ασφαλέστερα– θυμίζω, για την οδική ασφάλεια καθενός, ότι την Κυριακή, η Ημέρα Μνήμης Τροχαίων Δυστυχημάτων θα τιμηθεί και στη χώρα μας∙ όχι επίσημα, αλλά φιλότιμα…
