Στο πρωτοχρονιάτικο τηλεοπτικό διάγγελμά του, ο Φρανσουά Ολάντ εμφανίστηκε αποφασιστικός απέναντι στους πολιτικούς αντιπάλους του, εντός και εκτός της χώρας, ζητώντας μάλιστα από τους Γάλλους «να βάλουν ένα τέλος στις συκοφαντίες και την αποθάρρυνση»: στην πραγματικότητα, όμως, το τέλος του 2014 συνοδεύτηκε από ακόμα μια ντροπιαστική γι’ αυτόν υποχώρηση, που είναι βέβαιο ότι θα έχει σοβαρές συνέπειες για τον ίδιο και στο εσωτερικό του κόμματός του.
Ο λόγος για τον περίφημο «υπερ-φόρο» εις βάρος των πλουσίων, ένα από τα λίγα γενναία νομοθετήματα που προώθησε ο Γάλλος πρόεδρος, με τον οποίο επιβλήθηκε υψηλός συντελεστής 75% στα ατομικά εισοδήματα που ξεπερνούν το ένα εκατομμύριο ευρώ ετησίως. Ενας φόρος που, ως γνωστόν, οδήγησε αρκετούς επώνυμους Γάλλους πολυεκατομμυριούχους (όπως για παράδειγμα τον ηθοποιό Ζεράρ Ντεπαρντιέ που έγινε στα γεράματα… Ρώσος, τον δισεκατομμυριούχο Μπερνάρ Αρνό που έγινε Βέλγος κ.ά.) να αποποιηθούν την υπηκοότητά τους και να ζητήσουν καταφύγιο σε άλλα, πιο φιλόξενα για τους «έχοντες», κράτη…
Ο φόρος αυτός, λοιπόν, που υπήρξε βασική προεκλογική δέσμευση του Ολάντ το 2012, ως μια κοινωνικά δίκαιη «απάντηση» στην οικονομική κρίση, αποτελεί από χτες οριστικά παρελθόν.
Εγκαταλείπεται άδοξα, παρά το γεγονός ότι έξι στους δέκα ψηφοφόρους –και φυσικά ολόκληρη η αριστερή πτέρυγα του Σοσιαλιστικού Κόμματος– εξακολουθούν να πιστεύουν ότι αποτελεί δίκαιη ρύθμιση.
Μέγας πολέμιος του συγκεκριμένου φόρου υπήρξε βέβαια τόσο ο νέος πρωθυπουργός, Μανουέλ Βαλς, όσο και ο πρώην τραπεζίτης και νυν υπουργός Οικονομικών της χώρας, Εμανουέλ Μακρόν, οι οποίοι ηγούνται εδώ και πολύ καιρό της εκστρατείας για την κατάργησή του, χρησιμοποιώντας καθαρόαιμα νεοφιλελεύθερα επιχειρήματα: για τον Βαλς, τον Μακρόν και τους άλλους… «σοσιαλιστές» (ο Θεός να τους κάνει), ο φόρος αυτός μετατρέπει τη Γαλλία σε μια «Κούβα χωρίς τον ήλιο» (!), που διώχνει από τη χώρα τους πλούσιους, την ώρα που αυτοί ετοιμάζονταν να συμβάλουν στην επανεκκίνηση της γαλλικής οικονομίας και να μηδενίσουν την ανεργία με τεράστιες επενδύσεις…
Σαθρό επιχείρημα
Πλήττει, λένε, την ανταγωνιστικότητα και καθιστά τη Γαλλία λιγότερο ελκυστική στις επενδύσεις. Ενα σαθρό επιχείρημα, που φυσικά αναπαράγεται άκριτα σε καθημερινή βάση από όλα τα μεγάλα γαλλικά ΜΜΕ – τα οποία, όλως τυχαίως, ανήκουν σε δυνάμει «θύματα» του φόρου!
Ταυτόχρονα με τον εσωτερικό πόλεμο μέσα στο όλο και δεξιότερο –μετά και την έλευση του συντηρητικού Βαλς στην πρωθυπουργία– Σοσιαλιστικό Κόμμα, έπαιξε βέβαια τον ρόλο της και μια κλασική… ταξική παρέμβαση κατά του «υπερ-φόρου» από το Ανώτατο Δικαστήριο της Γαλλίας, το οποίο τον έκρινε αντισυνταγματικό τον Δεκέμβριο του 2012, υποχρεώνοντας τον Ολάντ να μειώσει αρχικά τον συντελεστή σε 50% και τώρα να τον πετάξει οριστικά στο καλάθι των αχρήστων.
